Ματιές Μετά 49 έτη

Ήμουν ανύπαντρος όταν προσλήφθηκα σ΄ αυτή την εφημερίδα. Και σήμερα, που συμπληρώνω 49 χρόνια, ο γιος μου ο Νότης είναι αρχισυντάκτης των «ΝΕΩΝ».

Σαρανταεννιά χρόνια! Από δω άρχισα τη δημοσιογραφική μου περιπέτεια κι εδώ θα την τελειώσω. Αρχαιότερος από μένα, μόνον ο Χρήστος Λαμπράκης. Αλλά εκείνος ήταν και είναι με το ένα πόδι στο «Βήμα» και το άλλο στα «ΝΕΑ». Ένα φεγγάρι, διηύθυνε και τον «Ταχυδρόμο». Συνομήλικός μου, επαγγελματικά, είναι και ο Νίκος Ιερείδης. Είμαστε οι δυο παλαιότεροι. Τον Νίκο, όμως, τον καπάκωσε η «ύλη». Ενώ εγώ βγήκα από νωρίς στον αέρα και το φως.

Όταν είσαι νέος, νομίζεις ότι έχεις πολύ καιρό μπροστά σου, για τα πάντα. Κανονικά θα έπρεπε να είχα γεμίσει καμιά εκατοστή κασέτες με όσα είδα, άκουσα, έμαθα, έζησα στον «Οργανισμό» αυτά τα 49 χρόνια, ώστε κάποια ώρα να τις απομαγνητοφωνήσω και να βγάλω ένα βιβλίο, που πιστεύω θα είχε ενδιαφέρον. Οι κασέτες μου έμειναν άγραφες. Αλλά είπαμε: ήμουνα νέος. Πίστευα ότι θα με περίμενε ο καιρός. Ο καιρός, όμως, δεν περιμένει. Γι΄ αυτό και λέω στον γιο μου πως ό,τι έχει να γράψει, να το κάνει τώρα.

Γιατί μετά, τα πράγματα ξεθωριάζουν, πέφτουν οι υποχρεώσεις- οικογένεια κ.λπ.-, σε πολιορκεί και η βαρεμάρα, οπότε κλάφ΄ τα Χαράλαμπε… Δούλεψα, επί δεκαετίες, σ΄ ένα γραφείο της Χρήστου Λαδά, όπου εργάζονταν, κάπνιζαν, τηλεφωνούσαν, λογόφερναν, φλυαρούσαν, μυθικά πρόσωπα της ελληνικής δημοσιογραφίας. Ο Φωκίων Δημητριάδης. Ο Δημήτρης Ψαθάς. Ο Κώστας Σταματίου. Ο Γιώργος Πηλιχός. Δίπλα ήταν το γραφείο του Νίτσου, σκεπασμένο πάντα, σαν χιονισμένο βουνό, από εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, χειρόγραφα, επιστολές, σκίτσα. Παραδίπλα απλωνόταν το γραφείο της «ύλης». Τεράστια αίθουσα με πλήθος από συντάκτες. Πρώτος απ΄ όλους ο Πασαλάρης, στη γωνία. Μετά ο Βαρίκας.

Και ακολουθούσαν Μαγγανάρης, Μάκης Λέκκας, Τζεφρόνης, Κυλλεκίδης, Ιερείδης, Λίνα Αλεξίου, Φακίνος. Μερικές φορές ερχόταν από απέναντι και ο Βασίλης Ηλιάδης, έχοντας στα χέρια του ένα μάτσο νεκρολογίες. Πάνω-πάνω έβαζε τις νεκρολογίες των αρρώστων και των γερόντων. Τη δική του- καίτοι ήταν και ο ίδιος γέροντας- την άφηνε τελευταία. Κάτω-κάτω. Σαν να πίστευε πως ο Χάρος θα τον λάβει υπόψη του. Θυμάμαι τον Κάτρη. Χρησιμοποιούσε ένα σαπούνι που έκανε τα χέρια του να μυρίζουν υπέροχα. Ευχαριστιόσουν να σου παραδίδει χειρόγραφα. Αντίθετα, το γραφείο του Μαράκη, με τον Μαθιουδάκη και τον Μαθιόπουλο, βρωμοκόπαγε από την καπνίλα των τσιγάρων. Πολύ κάπνιζε και ο Παλαιολόγος, που είχε αποσυρθεί σ΄ ένα μικρό δωματιάκι με τα μολύβια και τα ξυραφάκια του και σκάλιζε, χωρίς να τον ενοχλούν, τα αριστουργήματά του. Απ΄ έξω χάλαγαν τον κόσμο από τη φασαρία πολλοί φοιτητές που επισκέπτονταν τον Αστέρη Στάγκο, τον Μηνά Παπάζογλου- έβγαλε και μια τρυφερή ποιητική συλλογή, τελευταία- και την Αλεξίου.

Κόσμος πάει κι έρχεται… Από τον Νίτσο στον ίδιο τον Λαμπράκη για λίγες μέρες και ύστερα Γ. Μανιατάκος για δύο μήνες. Και κατόπιν, επί δεκαετίες, ο Γιάννης Καψής, ο Λέων Καραπαναγιώτης και τώρα ο Παντελής Καψής. Κι ανάμεσα, σε διάφορες θέσεις, ο Λυκούργος Κομίνης, ο μέγας Μητρόπουλος, ο Βασίλης Νικολόπουλος, ο Καράγιωργας, ο Κακαουνάκης, ο Σκιαδόπουλος, ο Γουσίδης, ο Καλαμαράς, ο Βανδώρος, ο Σβολόπουλος, ο Δημαράς, οι δυο Διακογιάννηδες, ο Πριμικύριος, ο Χαρδαβέλλας, ο Λιάνης, η Νανά, η Φανή, η Κάτια…

Τα θυμάσαι και βουρκώνεις. Δεν γίνεται αλλιώς…