«Θέλω να με κρίνουν αυστηρά»

«Δεν δέχομαι την κριτική με τα αστεράκια». Η κόρη του Θόδωρου Αγγελόπουλου, Ελένη, που έκανε σενάριο, σκηνοθεσία και μουσική στη μικρού μήκους ταινία «Η μνήμη ακίνητη», δεν θέλει επιείκεια λόγω πατρός
Το ταινιάκι της Ελένης Αγγελοπούλου «Η μνήμη ακίνητη», που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Μαργαρίτας Μαντά ήταν, στην κατηγορία του, μεταξύ των υποψήφιων για Κρατικό Βραβείο Ποιότητας στο πρόσφατο Φεστιβάλ Δράμας. Οι κριτικές που απέσπασε, αντικρουόμενες. Συμμερίζεται, λέει, εκείνη που έγραφε ότι «ο ποιητικός λόγος δεν συνάντησε την εικόνα, με συνέπεια το χάσμα να φαίνεται». Ακριβώς το ίδιο, λέει, είχε επισημάνει και ο πατέρας της. «Κόψε λίγο τον λόγο. Είναι πολύς και πολύ ποιητικός», θυμάται πως της είχε πει. «Κράτησα την παρατήρησή του. Όμως εγώ ήθελα να βγει όπως προβλήθηκε», εξηγεί, σημειώνοντας πως για εκείνην βαραίνει η γνώμη, η κρίση των θεατών και όχι των κινηματογραφιστών. Αποσαφηνίζει πάντως πως η γνώμη των ειδικών βοηθάει όταν είναι εποικοδομητική και επί της ουσίας.

Τις σπουδές Κινηματογράφου (στο University of Αrts of London) διαδέχθηκαν εκείνες της Δημοσιογραφίας (στο London College of Communications) διότι «ήξερα καλά πως μέσα από τον κινηματογράφο δεν θα μπορούσα να εξασφαλίσω τα προς το ζην». Επέλεξε όμως να εκφράζεται με εικόνες.

Η πρώτη της δουλειά, σύντομη. Διαρκεί μόλις δέκα λεπτά. Είναι πιο δύσκολη η μικρού ή η μεγάλου μήκους ταινία; «Νομίζω πως είναι όλα μέσα στο μυαλό μας. Ό,τι πιο δύσκολο έχω κάνει έως τώρα είναι το ταινιάκι 60 δευτερολέπτων που γύρισα στο Λονδίνο για τα Μάρμαρα.

Μέσα σε ένα λεπτό έπρεπε να διηγηθώ την ιστορία και να περάσω μηνύματα. Θεωρώ πως οι εικόνες στις μικρού μήκους ταινίες πρέπει να είναι πιο δυνατές και νομίζω πως τέτοια φιλμάκια είναι πιο παραμύθια. Με επηρέασε πολύ η ταινία “Το ταξίδι

«Θέλω να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου σε ταινία μεγάλου μήκους, αλλά ακόμα δεν νιώθω έτοιμη. Για την ώρα γράφω το σενάριο ακόμη μίας μικρού μήκους»

στη Σελήνη” του Βίνσεντ Γουίτμαν, με καθόρισε μπορώ να πω, και θεωρώ σπουδαία επίσης τη μικρού μήκους “Η γέννηση ενός έθνους” του Ντέιβιντ Γκρίφιθ».

Έχετε πάρει στοιχεία από τον πατέρα σας, μετέχοντας αλλά και βλέποντας δουλειές του;

Έχω πάρει στοιχεία από τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Μου αρέσει ο Μπέργκμαν, ο Αντονιόνι. Θα ήταν ψέμα να πω πως δεν έχω πάρει στοιχεία από ταινίες του πατέρα μου, διότι με αυτές μεγάλωσα. Όμως δεν θα μπορούσα να γυρίσω ταινίες όπως εκείνος. Διότι ο τρόπος που αναπτύσσει πολλές ιστορίες και τις πλέκει μεταξύ τους είναι για εμένα ιδιοφυής. Πέραν αυτού, είμαι μιας άλλης γενιάς, με άλλα ερεθίσματα. Από εκείνον έχω πάρει τον τρόπο που εργάζεται. Με έμαθε να βλέπω τα πλάνα μέσα από την κάμερα και όχι από το μόνιτορ, για να έχω την αίσθηση της κίνησής της.


«Δεν υπάρχει πια ποίηση»

Πώς είναι να κάνει σινεμά ένας νέος άνθρωπος σήμερα;
Έχουν πάψει πολλά πράγματα να είναι αγνά. Στο σινεμά, αλλά και στη μουσική, γίνονται όλα για την ψυχαγωγία του κοινού, ενώ για εμένα ακόμα είναι τέχνη· το σινεμά, η μουσική, ακόμα και η ποίηση, που δεν υπάρχει πια στην Ελλάδα.

Γ ιατί το λέτε αυτό;
Κάποτε είχαμε. Από τους τελευταίους- αν όχι ο τελευταίος- ήταν ο Σαχτούρης, που πήγε με το παράπονο ότι δεν δημοσιεύονται τα ποιήματά του. Θέλω να πω ότι δεν βλέπω να υπάρχει διάδοχη κατάσταση. Δεν υπάρχουν συνομήλικοί μου ή και 35άρηδες που να «γεννούν» ποίηση, όπως οι μεγάλοι μας ποιητές στην αντίστοιχη ηλικία. Αντιθέτως, είμαστε η χώρα του καφέ με τις ώρες. Και το απογοητευτικό είναι ότι στις παρέες των νέων το επίκεντρο της συζήτησης είναι το lifestyle, ασχολούνται με το τι κάνουν δημόσια πρόσωπα. Αυτό που συμβαίνει εδώ είναι πρωτοφανές.