[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μια χρονιά στη ζωή ενός ανθρώπου

Στη δημοσιογραφική αμηχανία, πώς να αποκαλείται η Εύη Τσέκου, έχουν δοθεί πολλές εκδοχές. Πότε δημοσιεύουν μια παλιά φωτογραφία της όπου χαμογελά, πότε μια σημερινή με μουτζουρωμένο πρόσωπο, πότε με κανονικό. Έχει επικρατήσει να την αποκαλούν τριανταπεντάχρονη, ενώ τόσον καιρό που την ξέρουμε πια θα μπορούσαμε να βρούμε κι άλλο επίθετο.

Αλλά όχι. Αυτό το «35χρονη» είναι κατά βάθος η τιμωρία που αποφάσισαν τα μίντια να επιβάλουν πέρα από την προφυλάκιση. Μετά τα είκοσι τέσσερα οι γυναίκες αισθάνονται πάντα μικρότερες, το να λες τα χρόνια τους τις πληγώνει, πόσω μάλλον να τις αποκαλείς με την ηλικία τους. Τα 35 χρόνια μιας γυναίκας είναι μια χαρά, δεν είναι πολλά, ούτε και πολύ λίγα, στην ακμή της ζωής, στην αρχή της ωριμότητας, και σίγουρα λιγότερα από τα 40 και τα 50, ωστόσο είναι αφόρητο να σου τα κοπανάνε από το πρωί ώς το βράδυ. Όμως έτσι έχει καθιερωθεί από το αστυνομικό δελτίο, οι άνθρωποι που συλλαμβάνονται, που κατηγορούνται, που καταδικάζονται, βαφτίζονται με την ηλικία τους. Δεν αξιώνονται κάτι άλλο, η ηλικία είναι ελαφρύτερη από υποτιθέμενο έγκλημα, βολεύει. Με κάποια μαύρη μαγεία, παγώνει τον άνθρωπο στον χρόνο που τον βρίσκει ο προβολέας της επικαιρότητας, σα να γεννήθηκε αδιόριστη, στα 35, με ένα DVD στο χέρι, η συγκεκριμένη. Κι όμως τα χρόνια περνάνε και πριν περάσουν έρχονται. Μια 35χρονη υπήρξε κάποτε κάτι άλλο. Υπήρξε δίχρονη κι έκανε τα πρώτα της βήματα. Υπήρξε δεκάχρονη και χοροπηδούσε στην αυλή του σχολείου, δεκαοχτάχρονη κι έδινε εξετάσεις. Και μετά εικοσιπεντάχρονη και θα είχε τις πρώτες επαγγελματικές ανασφάλειες. Με λίγη αφαίρεση και λίγη πρόσθεση, δεν αλλάζουν ξαφνικά όλα;