«Αφιερωμένο στον παππού μας Μάρκο Βαμβακάρη»

Βαγγέλης Γερμανός και ρεμπέτικο συνδυάζονται; Και όμως. Γιατί εκείνος πιστεύει ότι «το ρεμπέτικπο κυλάει στις φλέβες μας».
Και το αποδεικνύει ως «Καμικάζι»
Ξεκίνησε με Γούντστοκ αλλά ταξιδεύοντας ήρθε σε επαφή με τις ρίζες μας. Ο «Καμικάζι» (Lyra), η επιστροφή του Βαγγέλη Γερμανού ύστερα από έξι χρόνια δισκογραφικής απουσίας, είναι αφιερωμένος στον… παππού του, Μάρκο Βαμβακάρη.

Ποτέ δεν είναι αργά για αλλαγές. Αν και ο ίδιος δεν το βλέπει ακριβώς έτσι. «Γιατί το ρεμπέτικο», λέει, «κυλάει μέσα στις φλέβες μας, είναι τα θεμέλιά μας…».

Πέρα απ΄ αυτό, είναι καθαρά θέμα διάθεσης. Και ο Βαγγέλης Γερμανός έχει μάθει να ζει με αυτή τη λογική.

Περίεργη επιλογή για τα δεδομένα της εποχής. Τραγούδια που θυμίζουν καφέ-αμάν και λαϊκό του ΄50…

«Τόσα χρόνια λειτουργώ υποχθόνια στον μουσικό χώρο»

Φαίνεται είναι μια αντίδραση σε αυτόν τον digital ήχο που μας κατακλύζει, από τα κινητά μέχρι την τηλεόραση. Ώρες ώρες σκέπτομαι ότι οι πιτσιρικάδες δεν ξέρουν άλλον ήχο.

Φαντάζομαι όμως κάτι τέτοιο θα σκέπτονταν και οι γονείς μας για τη μουσική που ακούγαμε εμείς…

Δεν είναι έτσι. Γιατί εγώ μιλούσα και τη γλώσσα τους… Καταλαβαινόμασταν μέχρι ένα σημείο. Σήμερα τα πράγματα τρέχουν με τέτοια ταχύτητα, που εντός ολίγου οι γενιές δεν θα μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους.

Γι΄ αυτό έφτιαξες αυτή τη «γέφυρα» με το παρελθόν;

Απλά αφέθηκα σε αυτή τη διάθεση. Μετά μπήκα στον κόπο να το αναλύσω. Η αλήθεια είναι ότι πάντα ήμασταν κάτω από την επιρροή της αγγλοσαξονικής και της αμερικανικής νοοτροπίας στη μουσική. Δεν είναι περίεργο αυτό. Εξαρτάται ποιος είναι κάθε φορά από πάνω. Αν στο Αιγαίο έπλεε η ισπανική αρμάδα, θα είχαμε πήξει στο φλαμένκο.

Άρα η ταυτότητα του ροκ τροβαδούρου
που επηρέασε τόσο τη γενιά του ΄80 δεν σε περιγράφει 100%
Μέσα από το ροκ μπήκα στη μουσική, μέσα από αυτό άρχισα να εξερευνώ τα πράγματα. Αλλά η μουσική είναι μια σπιταρόνα, με πολλά δωμάτια και πολλούς ορόφους κι όταν μπεις δεν μπορείς να μείνεις μόνο σ΄ ένα δωμάτιο. Θέλεις να εξερευνήσεις τα πάντα, να κάνεις τις βόλτες σου σε όλους τους ορόφους, να φτάσεις και μέχρι τα θεμέλια. Τα δικά μας θεμέλια είναι η δημοτική μουσική, το ρεμπέτικο κι αργότερα το λαϊκό τραγούδι- κι έχουμε σ΄ αυτό τον χώρο μεγάλους συνθέτες και στιχουργούς. Και, για να πω την αλήθεια, η ιστορία αυτή με τα λαϊκά είναι μια παλιά ιστορία. Κάποια από αυτά τα τραγούδια είναι γραμμένα από τα τέλη του ΄70.

Αισθάνεσαι όλα αυτά τα χρόνια ότι βρίσκεσαι στον χώρο;

Λειτουργώ λίγο υπόγεια, υποχθόνια… Την άλλη εβδομάδα, λόγου χάριν, θα παίξω στην Κωνσταντινούπολη. Και τον Μάρτιο στο Λουξεμβούργο. Ταξιδεύω αρκετά τακτικά. Με καλούν σύλλογοι φοιτητών, Έλληνες του εξωτερικού. Κι εδώ;
Στις 24 Μαρτίου θα παίξω στο «Παλλάς». Κοίτα, δεν είμαι μέσα στο mainstream- γιατί, αν θέλεις να είσαι μέσα στο mainstream, κάθε τρεις και λίγο πρέπει να σκας μύτη και να δίνεις κάτι. Οι χρόνοι οι δικοί μου είναι πιο διευρυμένοι. Τελευταίος δίσκος μου ήταν το 2002. Τότε την είχα δει με το φλαμένκο και τό ΄χα ψάξει πολύ… Ο δίσκος βγήκε στο Polytropon, μια μικρή εταιρεία στη Θεσσαλονίκη.

Ο χώρος είναι φιλικός σε καλλιτέχνες που έχουν τους δικούς τους ρυθμούς;
Ναι. Όλοι νομίζουν ότι είμαστε κυνηγετικός σύλλογος, και ότι ο ένας είναι το θήραμα του άλλου. Εγώ δεν αισθάνθηκα έτσι, ποτέ. Κ αι μετά;
Ξέρω ΄γώ; Ό,τι βρέξει. Πάντα νόμιζα ότι όσο μεγαλώνουν οι άνθρωποι ξέρουν τι θέλουν…

Για εμένα είναι καλύτερα να υπάρχει και λίγο περιπέτεια. Νομίζω ότι αν δεν μου δίνεται η ευκαιρία να αυτοσχεδιάζω ή αν δεν έχω και λίγο ανασφάλεια, θα πεθάνω από πλήξη.


«Ο Μάης του ΄68 εμπορευματοποιήθηκε»

«Γεννήθηκα μουσικά την εποχή της μεγάλης νεανικής εξέγερσης. Της άρνησης του πολέμου. Με τους χίπις. Το Μάη του ΄68. Βeatles, Stones, Εasy Rider, Μαύροι Πάνθηρες, Woodstock. Στη συνέχεια το κίνημα χτυπήθηκε, εκτονώθηκε, εμπορευματοποιήθηκε. Έμεινε όμως και ζει στην καρδιά μας, πολιτιστική αξία και προοπτική», λέει ο Βαγγέλης Γερμανός.

Πρώτη του επαφή με το κοινό της Αθήνας το διάστημα ΄71-΄73, όταν ήταν φοιτητής Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, σαν μέλος του γκρουπ του Σαββόπουλου.

Το 1981 κυκλοφορεί το πρώτο του LΡ «Τα Μπαράκια» (με παραγωγό τον Διονύση Σαββόπουλο). Μια νέα γενιά ανατέλλει στον χώρο, η γενιά των ροκ τροβαδούρων που διαφοροποιούνται από το φορτισμένο (και πολιτικά στρατευμένο) τραγούδι της μεταπολίτευσης. Ο Βαγγέλης Γερμανός επηρεάζει το κλίμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Τραγούδια του που δίνουν στίγμα εποχής: «Σε θέλω», «Ανοιξιάτικη βροχούλα», «Ο απόκληρος», «Είσ΄ ένας διάβολος», «Η μπανιέρα», «Σκλάβος σου για πάντα», «Στα μέρη του Μπαλί», «Η γόησσα» κ.ά.