Δεν μας παρατάς, πρωί πρωί;

ΟΧΙ, ΔΕΝ μας παρατάει πρωί- πρωί! Δεν θα μας αφήσει σε ησυχία, δεν πα να χτυπιόμαστε κάτω.

Να πέσουμε στα πέντε πατώματα, να κοπανάμε το κεφάλι μας στη μοκέτα σαν τους ισλαμιστές στο Ραμαζάνι- ο Αλλάχ να μας λυπηθεί! Τίποτα δεν θα γίνει, χαρά μου, σου το λέω εγώ. Σου το λέω και σου το υπογράφω με την φλέβα την κομμένη. Από το πρωί μέχρι το απομεσήμερο, οι μισές εκπομπές κάθονται κι ασχολούνται- με τις ώωωωωρες τώρα αυτό- με καυτά κοινωνικά προβλήματα του τύπου «ο κουμπάρος ερωτεύτηκε τον μπατζανάκη κι άφησε τρία παιδιά στον δρόμο!» Άλλα ξεκίνησα να γράφω σήμερα (βλέπε Σκοπιανό) κι άλλο μου βγαίνει. Αλλού κινήσαμε γι΄ αλλού κι αλλού η ζωή μας πάει. Βλέπεις, έκανα το σφάλμα το ολέθριο, να ανοίξω πρώτα την τηλεόραση και μετά τον κομπιούτορα.

Κι ήταν που λες, καλό μου παιδί, το γνωστό πάνελ γύρω- γύρω όλοι, στη μέση η παρουσιάστρια. Κι από κάτω έγραφε με κεφαλαία γράμματα:

«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΕΟ ΜΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟ. ΓΙ΄ ΑΥΤΟ ΚΙ ΕΓΩ ΤΑ ΠΑΡΑΤΗΣΑ ΚΙ ΕΦΥΓΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ!» Παύλο, πες αλεύρι, ο Μπάμπης ο νταλικέρης σε γυρεύει. Αυτόν καψουρεύτηκα, καμάρι μου, τι να κάνουμε τώρα; Της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος! Δεν θες, αγόρι μου, να πάμε βόλτα με τον Μπάμπη στην εθνική; Ν΄ αναδιπλωθεί η νταλίκα στις Αφίδνες και να αποκλειστούμε με τα κρακεράκια στα χιόνια για δυο τρεις μερούλες; Ε, τι να πω, η δόλια μάνα!

Μείνε με την Σύλβα, αφού είσαι τόσο παράλογος. Τον νταλικέρη δεν τον θέλεις, ο μπράβος της Καλομοίρας σου ξίνιζε, ο τυπάς που έκανε ωραιότατο face control στο στριπτιζάδικο σου βρώμαγε- έλεος! Ο ένας σου μυρίζει, ο άλλος σου βρωμάει! Δεν είσαι καλά που θα αφήσω εγώ τον Μπάμπη το κελεπούρι για πάρτη σου. Και μετά ποιος θα με ανεβάζει εμένα στην νταλίκα; Με ποιον θα τρώω τα βρώμικα στις καντίνες; Ποιος θα μου βάζει το νέο CD της Στέλλας Μπεζαντάκου να ενημερωθώ καλλιτεχνικά, η γυναίκα;

● «ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΟΡΑΩ ΠΙΟ ΣΕΞΙ ΡΟΥΧΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ ΜΕ ΖΗΛΕΥΕΙ».

● «ΑΝ ΔΕΝ ΜΟΥ ΓΡΑΨΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΤΟ ΚΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΝΩ ΕΛΕΟΥΣΑ, ΘΑ ΤΟΝ ΣΤΕΙΛΩ ΣΕ ΧΑΡΤΟΚΟΥΤΟ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ».

● «ΔΕΝ ΕΙΠΑ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΜΟΥ ΑΝΤΡΑ ΟΤΙ ΕΧΩ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΚΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟΥ ΤΟ ΦΕΡΩ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΡΟΠΟ;» ● «Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΤΑ ΄ΦΤΙΑΞΕ ΜΕ ΤΟΝ ΣΩΓΑΜΠΡΟ ΤΗΣ ΣΥΝΝΥΦΑΔΑΣ ΜΟΥ. ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΚΕΪ;» ● «Η ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΒΛΑΧΑΡΑ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΡΟΖΕΝΤΑΛ ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ».

● «ΣΕ ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΠΑΝΤΡΕΥΟΜΑΙ, ΟΜΩΣ ΑΛΛΑΞΑ ΓΝΩΜΗ ΓΙΑΤΙ Ο ΓΑΜΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΝΕΙ ΜΕ ΤΗ ΓΟΒΑ ΤΗΝ ΔΩΔΕΚΑΠΟΝΤΗ». ΣΥΓΓΝΩΜΗ, όλοι αυτοί είναι άνθρωποι; Ή είναι ρόλοι; Αυτά τα «προβλήματα» είναι πραγματικά; Ή είναι σενάριο; Τους έχουν όντως συμβεί; Ή κάποιος τους τα γράφει σε ένα χαρτί και τα διαβάζουνε; Στο τηλέφωνο βγαίνουν κανονικά ή κάνουν οντισιόν;

Διότι βάζω μπρος την κοινή λογική- όση μου απέμεινε, μη φανταστούμε και τρελές ποσότητες. Και σκέφτομαι- με ό,τι μου απέμεινε, μη διανοηθούμε και το φοβερό στοκ: Όλοι αυτοί που βγαίνουν και λένε τα τέρατα, όλοι αυτοί που βγαίνουν και είναι τέρατα- υποτίθεται ότι μιλάνε ανώνυμα. Γράφει από κάτω «κυρία Κούλα, 43 χρόνων», «Μιρέλλα, 22 χρόνων», «Ισίδωρος, 50 χρόνων».

Κι άντε να σου πω εγώ ότι η Κούλα, η Μιρέλλα κι ο Ισίδωρος δεν είναι η Κούλα, η Μιρέλλα κι ο Ισίδωρος. Είναι ο Ρούλα, η Στέλλα κι ο Ιάκωβος που παριστάνουν την Κούλα, τη Μιρέλλα και τον Ισίδωρο.

Έλα όμως που οι φωνές τους δεν βγαίνουν παραποιημένες στον αέρα; Έλα μου που ακούγονται καμπάνα; Καμπάνα παν΄ στην εκκλησιά, καμπάνα προσκυνάνε; Και δεν τους ακούει κανένας γνωστός; Κανένας φίλος, μάνα πατέρας, ξάδελφος, γείτονας, κουμπάρος, προϊστάμενος, υφιστάμενος, περιπτεράς, γκόμενος, θυρωρός, κολλητός, συστρατιώτης; Κανένας δεν λέει «ρε συ, η Ρούλα το παίζει Κούλα!». Κανένας; Ποτέ; Τίποτα; Γι΄ αυτό επιμένω, γι΄ αυτό επανέρχομαι: Αυτοί είναι άνθρωποι ή είναι ρόλοι;

Και το πάνελ τι σύγχυση πια! Τι ταύτιση με το αντικείμενο, τι κλαυθμός, τι οδυρμός! Σηκώνονται πάνω, χειρονομούν, ωρύονται, πλακώνονται μεταξύ τους, τους βγαίνουν τα λαρύγγια έξω.

Τους βλέπεις και λες «να το, να το πετιέται το εγκεφαλικό! Τη βγάζει δεν την βγάζει ο πανελίστας μέχρι τις διαφημίσεις! Να δεις, από την ταραχή, θα ξεραθεί πάνω στη σερβιέτα».

Κι όμως, φίλε μου, τι είναι η δύναμη της πίστης:

Μέχρι να πει η παρουσιάστρια «break» όλοι τους μια χαρά χαρούλα: Ροδαλοί και χαρωποί. Απεφεύχθη το μοιραίον! Ένας είναι ο Αλλάχ και ο μόνος Προφήτης αυτού ο Μωάμεθ.

ΕΓΩ ΠΑΛΙ, ως χριστιανή ορθόδοξη, ας αναφωνήσω μόνο «βοήθα, Παναγιά μου»! Κι ας κάνω τάμα στη Χάρη Της: Να περάσει κάποτε αυτή η μόδα με το ξεκατίνιασμα, το ξεστρίγγλιασμα, με την κάθε βλαμμένη μισότρελη να βγαίνει ό,τι μαλακία της κατέβει στην γκλάβα…

Ρε δεν με παρατάς πρωί- πρωί…