ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΕΝΣΤΙΚΤΑ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΑΜΕ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ

Στα ειδυλλιακά τοπία της Σουηδίας, με την ηρεμία της φύσης και τη μαγεία των νησιωτικών συμπλεγμάτων, υπάρχει μια κρυφή ανησυχία που γίνεται αγχωτική. Μια συνεχής αίσθηση για καλά κρυμμένα μυστικά που χρειάζεται φαντασία για να αποκαλυφθούν. Και μαζί η πικρή συνειδητοποίηση ότι μπορούμε να ζούμε με έναν άνθρωπο είκοσι χρόνια στο ίδιο γραφείο- όπως ο Βαλάντερ με τον δολοφονημένο αστυνομικό- και στην πραγματικότητα να μην ξέρουμε τίποτα γι΄ αυτόν. Αλλά και κάποια απογοήτευση για έναν πολιτισμό που έκανε πιο μεθοδικό όχι μόνο το ασφαλιστικό σύστημα αλλά και το έγκλημα. Που έκανε, ακόμα χειρότερα, πανάρχαια ένστικτα που νομίζαμε ξεχασμένα να αναδυθούν ως συνειδητή επιλογή και λογικό επιχείρημα. Που έκανε τον κόσμο πιο κυνικό. «Μια ολόκληρη γενιά έχει χάσει τον δρόμο της. Οι άνθρωποι δεν ξέρουν πια τι είναι σωστό και τι λάθος» λέει ο Μανκέλ. Καλή η μετάφραση του Λύο Καλοβυρνά, βασικού μεταφραστή του Μανκέλ στην Ελλάδα, με μία όμως ένσταση: η λέξη «μεσοκαλόκαιρο» που επαναλαμβάνεται συχνά και είναι κομβικής σημασίας στο κείμενο, παραπέμπει μάλλον στο κατακαλόκαιρο παρά στο θερινό ηλιοστάσιο, όπου παραπέμπει το αντίστοιχο midsummer και midsommar.

Ίσως τη λύση, αν θέλουμε να αποφύγουμε τον όρο «ηλιοστάσιο», τη δίνει ο Κλήδονας.