Στην ανάπαυλα

Αριστεροί χώροι, χοροί και πανηγύρια

Λύσσα κακιά τους έπιασε τους προοδευτικούς μας με την εκλογή του κυρίου Τσίπρα. Αντί για το συγχαρητήριο, το σιχτίριο. Το τι άκουσε ο μηχανόβιος. Καλά το Κου-Κου-Ε έσκισε. Από το «πήραν τα μυαλά τους αέρα» (λάιτ πολιτική φράση πρωτόγνωρη για τα χείλη της κυρίας Αλέκας), μέχρι επικίνδυνο για τη δημόσια πολιτική υγεία (η οποία και ως γνωστόν βρίσκεται σε αρίστην κατάστασιν η ασθενής. Στην Εντατική συγκεκριμένα). Κι απ΄ τη μεριά του ΠΑΣΟΚ (Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα με Αριστερές διαθέσεις, Φιλελεύθερο πνεύμα, και διχασμένη προσωπικότητα) είχαμε ωραιότατες αντιδράσεις. Με αποκορύφωμα την εκκωφαντική έκρηξη: «Παίρνουν νερό από τη Δεξαμενή μας». Γιατί Μεσιού εσείς από ποια δεξαμενή παίρνατε τόσον καιρό; και τι είναι η δεξαμενή; Τ΄ αμπέλι του παππού σας; Του Έλληνα ψηφοφόρου είναι η δεξαμενή. Και πότε πίνει ο ένας, και πότε πίνει ο άλλος. Άλλωστε αφού ήτανε δικιά σας (εγώ δικαιολογώ και την παραίσθηση), ποιος σας φταίει; Μόνοι σας ανοίξατε την κάνουλα. Εσείς αποφασίσατε τον περιβολάρη, και τον στηρίξατε με όλο σας το βάρος. Εσείς βγάλατε την τάπα κι ο ψηφοφόρος όπου φύγει φύγει. Τώρα σας φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ και εκρήγνυστε; «Σιγά καλέ θα σ΄ ανεβεί ο σάχαρος». Και μες στη σύγχυση βγαίνει κι ο Φώλιας με το μαντιλάκι στο πέτο, και δηλώνει (όχι το αυθαίρετο, γι΄ αυτά είναι ο Μαγγίνας κι ο Σουφλιάς, ούτε τα εκατομμύρια της Ζίμενς, γι΄ αυτά είναι η στο μέλλον να συσταθεί Εξεταστική Επιτροπή, ούτε τα πεντέμισι του Κομιστή, γι΄ αυτά είναι ο Κλαδάς) για τίποτα απ΄ όλα αυτά. Ήρθε ο υπουργός Ανάπτυξης- με το μαντιλάκι στο πέτο επιμένω- για να δηλώσει περί ακρίβειας- ότι η ακρίβεια είναι λέει σαν το ταγκό. Για να χορευτεί χρειάζονται δύο. Δηλαδή αφού ψωνίζετε και είστε «καταναλωτές του κερατά»- ενώ εμείς ως Νέα Δημοκρατία σας θέλαμε πνευματικούς και με ανησυχίες, και σαν τέτοιους σας αντιμετωπίσαμε προκειμένου να μας ψηφίσετε- συντείνεται κι εσείς στο ανέβασμα των τιμών. Άρα φταίμε και οι δυο. Κι εδώ έρχεται και κουμπώνει η ρήση «το ταγκό είναι χορός που χορεύεται από δύο». Βεβαίως, κύριε Φώλια μου, το ταγκό θέλει δύο. Οι καντρίλιες θέλουν έρωτα, ο τσάμικος θέλει γερά μπούτια (άσε αυτό που έμαθα από μια φίλη μου που άκουσε στον Κάβο «Ντα Κάπο» ότι ο τσάμικος λέει είναι χορός των Τσάμηδων, κι έχουμε σου λέει για εθνικό χορό τον χορό των Αλβανών κι είμαι και Αρβανίτης πανάθεμά με. Τι να κάνω; Δεν τα αντέχω θα πεθάνω), ο τσάμικος θέλει επαναλαμβάνω μπούτια, η ταραντέλα θέλει κέφι, το μινουέτο θέλει νταντέλα, και ο «Χορός Του Ζαλόγγου» θέλει μαντιλάκι- είδες που επέμενα στο μαντιλάκι; Το βγάζεις απ΄ το τσεπάκι πιάνεσαι με τους διπλανούς ομοϊδεάτες σου πας δίπλα σ΄ έναν γκρεμό κι αρχίζεις το άσμα:

«Στηη στεεεριάαααααα Δε ζειειειει το ψάααααααρι…» Κι ένας ένας πέφτετε. Απλό, αλλά θέλει πολλούς. Εδώ δεν σηκώνει ένα και δυο. Εδώ θέλει ίσαμε εκατόν πενήντα έναν να σου πω και λίγους λέω. Και θέλει και να το λέει η περδικούλα σου. Θέλει τσαγανό. Αν πάλι επιμένεις στο «τσικ του τσικ» τι να σου πω; Πιάσε του Πάριου, ένα πολύ καλό για ντουέτο, που χορεύεται από την παράταξή σου κι απ΄ τον Έλληνα ψηφοφόρο. Να δεις πώς πάει; Α ναι…

«Φταίμε κι οι δυο/ Που ζούμε χώρια/ Κάτω απ΄ τον ίδιο ουρανό/ Και μας ξυπνάει/ Η στενοχώρια/ Και λέει βραχνά/ Φταίμε κι οι δυο»