Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Με πνίγει τούτη η (ένοχη) σιωπή, ωωωωω…

Πέρασαν ένδεκα χρόνια από τότε που μια Ελληνίδα αρχαιολόγος, η Καίτη Χατζή- Αργυροκαστρίτου (χήρα του αείμνηστου Δημήτρη Χατζή, της «Μικρής μας πόλης»), άνοιξε για πρώτη φορά την πόρτα της Αλβανίας και έκανε ανασκαφές στην Ακρόπολη του Βουθρωτού, μιας αρχαίας ηπειρωτικής πόλης, γνωστής από τον Όμηρο.

Η αρχαιολόγος δούλεψε με δυσκολίες, συνεργάστηκε με Αλβανούς, ανάμεσά τους και με τον σημερινό υπουργό Πολιτισμού της γείτονος, και τα αποτελέσματα της έρευνάς της πιάνουν πέντε τόμους που θα εκδοθούν από το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Ετοίμασε μάλιστα και τον φάκελο υποψηφιότητας που υπέβαλε η Αλβανία για να ανακηρυχθεί ο Βουθρωτός μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Όλα αυτά – και κυρίως την ίδιατο υπουργείο μας (του εκ-Πολιτισμού και της «υπόθεσης Ζαχόπουλου») τα αγνόησε και την απέπεμψε. Μάλιστα η πρώτη επίσημη ελληνική αρχαιολογική αποστολή εκτός Ελλάδος δεν ανανεώθηκε.

Εντύπωση αλγεινή όμως προκάλεσε ότι στους θερμούς λόγους που ανταλλάχθηκαν σε επίπεδο υπουργών με την ευκαιρία της επιστροφής δύο αρχαίων αγαλμάτων που είχαν κλαπεί από το Μουσείο του Βουθρωτού (και ταυτίστηκαν χάρη στην κυρία Αργυροκαστρίτου και συνεργάτιδά της), δεν ειπώθηκε κουβέντα για την ηρωική προσπάθειά της.

Η σιωπή κάποτε είναι χρυσός και άλλοτε ενοχή.

Φοίβη

Με παρέσυρε το θέμα…

Αγαπητή Φοίβη, Δεν πρόλαβε να διαρρεύσει ότι ο Γιώργος έχει γκελ στον πράσινο θηλυκό πληθυσμό και σήκωσε κεφάλι ο «ωραίος Αντρέας» των Βορείων!… Και γούρλα το μάτι ο Βαγγέλης! Έκανε κι αυτός την καρδιά του παξιμάδι και σταμάτησε τις… αταξίες! Αποφάσισε να μην ανεβάσει τον πήχυ των προσδοκιών του στα αστέρια και θυμήθηκε τον Αϊνστάιν, που είπε: «Όταν περιμένουμε μια άφιξη, το τρένο πάντα καθυστερεί».

Είναι και αυτοί οι «πανεπιστημιακοί», που τους έχει μήνες τώρα στο «περίμενε». Τι είναι πια κι αυτοί, το μαγικό τζίνι που θα λύσει όλα τα προβλήματα; Ο Γερμανός πολιτικός Οtto Von Βismarck είχε πει το γνωστό: «Ζwei Ρrofessoren, die Μutterland Verloren» (δηλαδή, αρκούν δύο καθηγητές για να χάσουμε την πατρίδα). Θέλει και αυτός να κερδίσει μια θέση στην Ιστορία.

Εγώ, πάντως, τους δυο «μονομάχους» τους βλέπω σύντομα μαζί στην μπανιέρα, με παπάκια, βαρκούλες, αρωματικά, λάδια, ξίδια και άλλα ανεβαστικά. Και μια και βρισκόμαστε στο μπάνιο, μην ξεχνάτε: Για καλό ξέπλυμα να προτιμάτε συσκευές Μίζενς (σόρι, Ζίμενς). Προκαλούμε πλέον «πανευρωπαϊκό» γέλιο!

Σε τι χώρα ζούμε, κυρία μου; Στη χώρα Τρ-ελλάς, με πολίτευμα: τηλεοπτική Δημοκρατία (δηλαδή, τηλεδημοκρατία). Από τις «γυφτιές» του Λάκη, πάμε στις «ταρζανιές» του Μάκη και τούμπαλιν και ο Έλληνας λύνει σταυρόλεξο: «Γυναίκα, δύο Έλληνες αριστεροί Κροίσοι, δημοσιογράφοι με 5 γράμματα» (με παρέσυρε το «Θέμα», μάνα μου δεν είναι ψέμα).

Και μην ανησυχείτε μήπως σαλτάρουν από κανένα τηλεπαράθυρο. Σε πισίνα θα πέσουν!… Ευτυχώς, που το Dream Team των μητροπολιτών ησύχως απεφάνθη.

Φιλικά, Μάρα Σωτ., Κηφισιά Μου τα μπερδέψατε με τους ωραίους, μοιραίους και υποκοριστικούς, αγαπητή Μάρα μου (Τρο-Μάρα μου), και δεν έχω παρά ολίγη αριστοφανική Λυσιστράτη κατά Κραουνάκη- Νικολακοπούλου να παραθέσω: «Γιατί υπάρχουνε πολλοί που πάνε για μαλλί, πατρίδα μου καημένη, και σ΄ αφήνουνε γουλί. Το καθήκον με καλεί.

Το μαλλί, το μαλλί, που μπερδεύτηκε πολύ, στη Βουλή στη Βουλή κι έγιναν μαλλιά κουβάρια της Βουλής τα παλικάρια, ποιος θα φάει πιο πολύ… Και είναι θέμα εθνικό μες στον μαύρο πανικό, στη Βουλή να ΄ρχεται το κάθε τσόλι να ρωτάει σ΄ αυτή την πόλη πώς θα γίνει αφεντικό… Μα είναι ζήτημα τιμής στον καιρό της παρακμής να ξεκαθαρίσει ο χώρος πριν να μάθει ο κάθε σκώρος εξουσία εξουσία εξουσία τι θα πει»!


Κοιτάξτε μην τζακιστούμεν

Αγαπητή Φοίβη, Επιτρέψτε μου να θυμίσω στον κ. Τσίπρα και κάποιους άλλους στίχους από το ποίημα του Μπρεχτ, μέρος του οποίου χρησιμοποίησε στο συνέδριο (που δίδαξε στον πολιτικό μας πολιτισμό, ήθος και μέτρο): «Με ποιον δεν θα καθόταν ο Δίκαιος/ αν ήτανε να βοηθήσει έτσι το Δίκιο;…/ Αν επιτέλους μπορούσες τον κόσμο ν΄ αλλάξεις, δεν θα/ καταδεχόσουν να το κάνεις;/ Ποιος είσαι;». Και από ένα γερμανικό τραγούδι: «Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους, και πάλι/ Θα γυρέψουμε βερεσέ απ΄ τον μπακάλη./ Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή/ Στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί».

Αυτή είναι η πραγματικότητα που ακούστηκε στο συνέδριο. Και αυτή η πραγματικότητα δεν επιδέχεται εκ των προτέρων αποκλεισμούς. Θα χρειαστεί από τις φιλοδοξίες τους, πιο πολύ να υπολογίσουν τον τόπο και τον λαό. Αν επικεντρωθούν στην ενδυνάμωση του κόμματος και μόνο, χαθήκαμε! Αν σήμερα σχεδόν σε όλη την Ευρώπη κυριαρχεί η Δεξιά της ανεργίας, αυτό οφείλεται στη διάσπαση και τη μοναξιά που επιλέγουν οι αριστερές δυνάμεις, οι οποίες αυτάρεσκα μετρούν σε κάθε γκάλοπ τη δύναμή τους.

Ο κ. Πάγκαλος δεν είναι το ΠΑΣΟΚ.

Όχι πια. Το σοσιαλιστικό όραμα δεν έχει καμία σχέση με την κ. Παπαρήγα.

Όχι πια! Έχουν μείνει όλοι τους στην κόλαση του Στάλιν με το σφυροδρέπανο. Δυστυχώς.

Δίπλα στους στίχους του ποιητή, παρακαλώ να βάλετε και το «Εμείς» του Μακρυγιάννη. Καλό δρόμο.

Πολίτης του καναπέ Σάσα Βενιέρη Καλό είναι να θυμάται κανείς (και ο κ. Τσίπρας), αγαπητή Σάσα, τον Στρατηγό Μακρυγιάννη: «Πολυτέλεια και φαντασία- γεμίσαμεν πλήθος πιανοφόρτια και κιθάρες. Και ποτές δεν βρίσκομεν ίσιον δρόμον. Ο Θεός ας κάμη το έλεός του να μας γλυτώση από τον μεγάλον γκρεμνόν οπού τρέχομεν να τζακιστούμεν».