[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ούτε λόγος για το μητρικό φίλτρο

Kάθε φορά που βλέπω υποψήφιες μαμάδες στον δρόμο, με εκείνη τη «νιρβανοειδή» υπεροχή (έναντι των κοινών θνητών)

αποτυπωμένη στο πρόσωπο, θυμάμαι τον εαυτό μου σε ανάλογη φάση και (σήμερα)

γελάω. Όχι ότι δεν αισθανόμουν κι εγώ κάπως έτσι. Μπροστά σ΄ αυτό το μεγαλείο που συντελείτο, τόσο απλά, τόσο φυσικά μέσα στο ίδιο μου το σώμα, ακόμη και η 11η Σεπτεμβρίου να χτύπαγε στο διπλανό οικόπεδο, θα ήταν ένα (ακόμη) γήινο, θλιβερό, ποταπό γεγονός της ανθρωπότητας. Άμε γύρευε δηλαδή…

Έλα όμως που είχα και την αγωνία μου. Γιατί ώρες ώρες αισθανόμουν το σώμα μου ξένο. Την κοιλιά μου έναν μπόγο που δεν μ΄ άφηνε να γυρίσω στο κρεβάτι. Αντί για το θαύμα της μητρότητας αισθανόμουν σαν ηρωίδα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, που βλέπει τα μέλη της να μεγαλώνουν, να μεγαλώνουν, να βγαίνουν έξω από το παράθυρο, τουτέστιν το παράλογο σε όλο του το μεγαλείο- εγώ η μέλλουσα μάνα, να μην μπορώ να συλλάβω την εικόνα μου στον καθρέφτη. Και βέβαια για το μητρικό φίλτρο ούτε λόγος- δεν έλεγε να «φωνάξει». Μα με τίποτα. Σιγή εκνευριστική και ύπουλη, σαν σκοτάδι. Σαν τοπίο στην ομίχλη. Και μια κοιλιά μέχρι απέναντι, γεμάτη με τι; Με έναν καινούργιο άνθρωπο;

Το «Juno» (στον κινηματογράφο) με ενθουσίασε τις προάλλες. Η μικρή (η Juno) τσουλάει το αυτοκινητάκι της πάνω στην τεράστια κοιλιά της, σαν παιδί που παίζει με το σώμα κάποιου άλλου, κι έτσι μπερδεμένη και αμήχανη που αισθάνεται, αποκαλεί τη ζωή που φέρνει στον κόσμο «that thing».

Ακούγεται κυνικό, αλλά είναι απόλυτα αληθινό. Μέσα στον χαμό των αντικρουόμενων συναισθημάτων που την κατακλύζουν, αποφασίζει να μην αφήσει τον εαυτό της να δεθεί με το «αερικό» που έχει μέσα της, το μωρό δεν είναι μωρό της, από την αρχή ξέρει ότι θα το δώσει σε μια άλλη γυναίκα, εκείνη θα είναι η πραγματική του μητέρα- και όντως έτσι αισθάνεται. Το αισθάνονται και οι δύο γυναίκες από την αρχή και το τηρούν μέχρι το τέλος.

Προσωπικά το θεωρώ θετικό να σπάνε πού και πού τα κλισέ που συνδέονται με συναισθήματα και κυρίως τις ακλόνητες παραδοχές που ορίζει ο…

αδιαμφισβήτητος φυσικός νόμος της ζωής. Τόσο ισχυρές παραδοχές, που ούτε η προσωπική εμπειρία δεν τολμάει να τις διαλύσει. Εγώ πάντως το μητρικό φίλτρο το βρήκα στον δρόμο- μην ανησυχείτε. Όσο για το έργο; Το καλύτερο δυνατό happy end.