Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Το κέφι σαν χαράκωμα

Αυτοί οι Ισπανοί, τελικά, φαίνεται πως έχουν αποφασίσει να πάνε κόντρα στο ρεύμα της εποχής. Την ώρα που Δεξιά και Ακροδεξιά τα πάνε περίφημα πανευρωπαϊκά, εκείνοι αποφάσισαν να ψηφίζουν Αριστερά. Την εποχή που σκίζουν οι πολιτικοί που πάνε πακέτο με το life style και δημαγωγούν ασύστολα, εκείνοι αποφάσισαν να ψηφίσουν, το 2004, έναν ορθολογιστή και αντι-life style τύπο, τον Χοσέ Λουίς Ροδρίγκεθ Θαπατέρο. Την εποχή που είναι της μόδας τους μετανάστες και τους πρόσφυγες να τους πετάς στη θάλασσα και να τους δέρνεις, εκείνοι τους νομιμοποίησαν και προωθούν έμπρακτα την ένταξή τους. Την εποχή που οι πολιτικοί κάνουν το παν για να έχουν την εύνοια των θρησκόληπτων, αυτός ο Θαπατέρο σνομπάρισε κοτζάμ Πάπα όταν επισκέφθηκε την Ισπανία, πρόπερσι. Την ώρα που το ρεύμα των απολιτίκ κάνει θραύση, εκείνοι πάλι πάνε ενάντια. Τις προάλλες μαζεύτηκαν τα ιερά τέρατα της ισπανικής τέχνης- από τον γέρο Ιοακίν Σαμπίνα, μέχρι το νεαρό είδωλο Σολεντάτ Γκιμένεζ- και είπαν ότι στην πολιτική δεν είναι όλοι ίδιοι. Ότι η λογική «τι Δεξιά, τι Αριστερά» είναι της «καταστροφής, της μισαλλοδοξίας και της οπισθοδρόμησης». Μετά συνέγραψαν ένα μανιφέστο υποστήριξης στον «άσημο» Θαπατέρο.

Επειδή κράτησε τις υποσχέσεις του, γράφουν: «Η Ισπανία σήμερα είναι μια χώρα πιο ανεκτική και ανθρώπινη, με περισσότερη ευημερία και περισσότερα ατομικά δικαιώματα». Μάλιστα, συνοδεύουν το μανιφέστο τους με ένα τραγούδι. «Να υπερασπιστούμε το κέφι» το ονόμασαν.

Το κείμενο είναι εμπνευσμένο από το ποίημα του Μάριο Μπενεντέτι, του Ουρουγουανού ποιητή της «σοφής εξέγερσης». Το τραγούδι έχει γίνει ήδη επιτυχία. Το άκουσα κι εγώ και διάβασα τους στίχους. Και επειδή κόντεψαν να μου φτιάξουν το κέφι, θέλω να τους μοιραστώ με τους αναγνώστες της στήλης. «Να υπερασπιστούμε το κέφι σαν να είναι χαράκωμα/ Να το υπερασπιστούμε από τα σκάνδαλα και τη ρουτίνα/ Από την αθλιότητα και τους άθλιους/ Από τις στιγμιαίες απουσίες/ Και τις οριστικές/ Να υπερασπιστούμε το κέφι σαν τις αρχές μας/ Να το υπερασπιστούμε από το σάστισμα και τους εφιάλτες/ Από τους ουδέτερους και τα ουδετερόνια/ Από τις γλυκές συκοφαντίες/ Και τις βαριές διαγνώσεις/ Να υπερασπιστούμε το κέφι σαν να είναι σημαία/ Να το υπερασπιστούμε από την ακτίνα και την κατάθλιψη/ Από τους αφελείς και τους αχρείους/ Από το μπλα μπλα και τη συγκοπή/ Από τις ενδημίες και τις ακαδημίες/ Να υπερασπιστούμε το κέφι σαν τη μοίρα μας/ Να το υπερασπιστούμε από τη φωτιά και τους πυροσβέστες/ Από τις αυτοκτονίες και τους δολοφόνους/ Από τις διακοπές και την κούραση/ Από την υποχρέωση να είμαστε κεφάτοι/ Να υπερασπιστούμε το κέφι σαν μια βεβαιότητα/Να το υπερασπιστούμε από το οξείδιο και την ψώρα/ Από την περιβόητη πατίνα του χρόνου/ Από την υγρασία και τον καιροσκοπισμό/ Από τους νταβατζήδες του χαχανητού/ Να υπερασπιστούμε το κέφι σαν δικαίωμα/ Να το υπερασπιστούμε από τον Θεό και τον χειμώνα/ Από τα κεφαλαία γράμματα και τον θάνατο/ Από τα επώνυμα και τον οίκτο/ Από το ρίσκο/ Ακόμα και από το ίδιο το κέφι…» ΥΓ: Αν θέλετε να ακούσετε το τραγούδι, κάντε κλικ σε αυτή τη διεύθυνση: http://www. youtube. com/watch? v=ΧD2vaΜeΤΗV0

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com