Το πνεύμα του τόνου

Ναι μεν, αλλά…

Δεν «θυμώνουν» μόνο οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών. Θυμώνουν όλοι ανεξαιρέτως οι πολίτες με την καταβαράθρωση της πολιτιστικής μας πολιτικής ζωής, με την ασυδοσία κυβερνητικών και παρατρεχάμενων υποτελών εγκεφάλων που προσπαθούν ματαίως και ανοήτως να συγκαλύψουν σκάνδαλα, παράνομες συναλλαγές εκατομμυρίων, αποκαλύψεις που βγάζουν μάτι, να κουκουλώσουν πράξεις, παραλείψεις, ανικανότητες, σπρώχνοντας ύπουλα τα πάντα κάτω απ΄ το χαλί ή στο ντουλάπι του Αρχείου. Δεν απεδείχθη τίποτα, δεν συνέβη τίποτα, ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε! Κι εκείνο το περίφημο ατσάλινο μαχαίρι, που κάθε τόσο προσπαθεί να φτάσει ώς το κόκαλο, τι απέγινε; Στόμωσε, στράβωσε, έσπασε; Και τα ωραία τα λόγια τα μεγάλα περί διαφάνειας, αξιοκρατίας, σεμνότητας και ταπεινότητας που πήγαν; Τα πήρε ο άνεμος φτερά και πούπουλα; Άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε; Το όλα στο φως, επίσης, το ΄φαγε η μαρμάγκα, το κατάπιε το μαύρο σκοτάδι; Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα! Ένας άνθρωπος αποπειράθηκε να βάλει τέλος στη ζωή του για ένα ροζ σκάνδαλο; Και θέλουν να το πιστέψουμε; Τι άλλο έδειχνε το αμοντάριστο DVD; Σίγουρα πολλά και επικίνδυνα που έπρεπε να σβηστούν, να εξαφανιστούν. Το «Αλαλούμ κι απάνω τούρλα» ξαναπαίζεται άθλια (παλιά επιθεώρηση) από κάκιστους παντελώς ατάλαντους ηθοποιούς, που δεν πείθουν κανέναν. Καλύτερα ν΄ ανέβαζαν το «Ο κλέψας του κλέψαντος». Θα ήταν πιο πειστικοί. Ή το «Αλήθειες και ψέματα», με αποκτημένη ήδη εμπειρία.