ΜΑΤΙΕΣ «Περάστε…»

Δεν έχω σχέσεις με παπάδες (παρά το ότι το επίθετό μου έχει στην αρχή του ένα παπά, όπως και το επίθετο του Θεοδωράκη έχει τον ίδιο τον Θεό), αλλά μου φαίνεται ότι κάτι έχει αλλάξει στην Εκκλησία, αλλά και στην ατμόσφαιρα, μετά την εκλογή του νέου Αρχιεπισκόπου. Κάτι μαλακό, σαν λαδάκι, άρχισε να κυλάει και μια ταπεινοσύνη να ρίχνει το βλέμμα της χαμηλά.

Με συγκινεί, χωρίς να τον γνωρίζω, με τις πρώτες κιόλας κινήσεις του, κουβέντες του, ενέργειές του, ο Ιερώνυμος. Είναι από τα Οινόφυτα διαβάζω. Σπούδασε Φιλολογία και το σπουδαιότερο, δίδαξε στη Μέση Εκπαίδευση ως καθηγητής. Μίλησε με παιδιά, δηλαδή, είδε από κοντά τα παιχνίδια τους και τις διαβολιές τους, ανάσανε τη σχολική αίθουσα. Και έκανε ηγούμενος και στου Όσιου Λουκά το μοναστήρι. Που φέρνει στον νου ένα από τα ωραιότερα ποιήματα του Άγγελου Σικελιανού.

Συκοφαντήθηκε ο Ιερώνυμος πριν από 10 χρόνια. Τον μπλέξανε σε ανύπαρκτα οικονομικά σκάνδαλα. Ξέμπλεξε ύστερα από σκληρούς και πολύχρονους δικαστικούς αγώνες (οι κατηγορίες ήταν κατασκευασμένες, όπως αποδείχθηκε.) Ήταν υποψήφιος για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο και το 1998. Αντί γι΄ αυτόν, βγήκε ο Χριστόδουλος- ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του.

Δεν πρόκειται με τον νέο Αρχιεπίσκοπο να δούμε συγκρούσεις με την Πολιτεία, λαοσυνάξεις, λάβαρα, φασαρίες για τις ταυτότητες, υψωμένο δάχτυλο στον Πατριάρχη. Ούτε και καθημερινές δηλώσεις σε εφημερίδες και ραδιόφωνα ή εμπρηστικές ομιλίες από άμβωνος μπροστά στις αχόρταγες τηλεοράσεις. Ο άνθρωπος είναι ήπιος και λιγομίλητος. Και τότε, με τις λαοσυνάξεις, είχε πει ότι είναι «εξτρεμιστικές εκδηλώσεις».

Έχει πει και άλλα. Στον Χριστόδουλο:

«Μακαριώτατε, ο τρόπος αντιμετωπίσεως εκ μέρους σας του θέματος των οικονομικών της Εκκλησίας (…) με πείθει ότι δεν επιθυμείτε την εκκαθάρισιν του εκκλησιαστικού τοπίου με διαφάνεια και ειλικρίνεια». «Η Εκκλησία όταν γίνεται ιδεολογία είναι επικίνδυνο πράγμα». «Δεν είναι ανάγκη να γίνει ο Χριστόδουλος ούτε Παπαφλέσσας ούτε Χομεϊνί. Ο Αρχιεπίσκοπος δεν είναι τίποτε άλλο, παρά πρώτος μεταξύ ίσων». «Ο Αρχιεπίσκοπος προσπαθεί με μια υφαρπαγή, θα έλεγα, να κλέψει τον ρόλο του ποιμενάρχου».

Όσοι τον γνωρίζουν από κοντά μιλάνε γι΄ αυτόν με τα καλύτερα λόγια. Μιλάνε για τα έργα του πρωτίστως. Για τα οικοτροφεία, τις στέγες ηλικιωμένων, το πρότυπο εκπαιδευτήριο για παιδιά με ειδικές ανάγκες, για τα κέντρα επανένταξης ψυχικώς πασχόντων και πρόληψης από τα ναρκωτικά. Και ένας παπάς ονόματι Δημήτριος, λέει στη Μαρία Λίλα («ΤΑ ΝΕΑ» 9-10/2):

«Με φώναζε συχνά, σχεδόν καθημερινά και παίρναμε το αυτοκίνητο για μια βόλτα. Στη διαδρομή τον ρωτούσα πού πάμε και δεν απαντούσε. Σταματούσε το αυτοκίνητο έξω από κάποιο σπίτι και έριχνε κάτω από την πόρτα έναν φάκελο με χρήματα. «”Έχουν κάποιον άρρωστο εδώ” μου έλεγε και φεύγαμε».

Και ο Τάσος Ρήγας, χρήστης ναρκωτικών ουσιών, προσθέτει στο ίδιο ρεπορτάζ:

«Με ρωτούσε συνέχεια γιατί πέφτω στις ουσίες, τι μου αρέσει, τι επιδιώκω. Καθάριζα και ξανακυλούσα, αλλά πάντα ήταν δίπλα μου». Μου φαίνεται ότι με τον Ιερώνυμο η Εκκλησία θα ηρεμήσει. Και οι απλοί άνθρωποι θα μπορούν να του χτυπάνε την πόρτα και ν΄ ακούνε τη ζεστή λέξη «περάστε».