[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Η κακή είναι στη φυλακή

Oγκωδέστατη. Έτσι μας περιέγραψαν τη δικογραφία της υπόθεσης Ζαχόπουλου όσοι την είδαν, έστω κι απ΄ έξω. Ογκωδέστατη και καθησυχαστική, διότι όλα μέσα στον όγκο της βρίσκουν μια απλή και λογική εξήγηση και το μυστήριο που τόσο καιρό την τυλίγει, διαλύεται μέσα στις αγαθές εξηγήσεις των πρωταγωνιστών της. Αθώοι όλοι, ανθρώπινοι, λίγο μπερδεμένοι, κάπως σαν άνθρωποι ενός πιο αγαθού καιρού που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη σύγχρονη τεχνολογία και προσπαθούσαν να ξεμπλέξουν. Καλές και αθώες προθέσεις, καλοί άνθρωποι, εξάλλου οι κακοί είναι στη φυλακή. Οι κακές, για την ακρίβεια. Μια γυναίκα, δέκα άντρες, κομπολόι δίχως χάντρες, εκείνη με τη μουντζούρα στο πρόσωπο, με την ηλικία της καμωμένη προσωνυμία και ιδιότητα, η τριανταπεντάχρονη, κατηγορούμενη για εξώθηση σε αυτοκτονία, για εκβιασμό, για το ένα, για το άλλο, ένα σωρό εγκλήματα, τα οποία δεν υπάρχουν όμως καθόλου στην ογκωδέστατη δικογραφία. Τότε γιατί είναι στη φυλακή αυτός ο άνθρωπος; Για εγκλήματα που δεν έγιναν. Μήπως τα συνέλαβε με τη φαντασία της, τα οραματίστηκε και τα σχεδίασε, βάζοντας προς στιγμή σε πειρασμό τους ανυποψίαστους κουστουμαρισμένους, μόνο με τη σκέψη και την εμφάνιση; Μήπως επειδή αυτή ξέρει να χειρίζεται διάφορα σύγχρονα οπτικοακουστικά μέσα, εν αντιθέσει με τους άλλους; Ή απλώς επειδή είναι ο αδύναμος κρίκος της αλυσίδας, μια απλή συμβασιούχος που ούτε να διοριστεί δεν κατάφερε, παρά τις ασύμβατες προσπάθειες, μια κοινή θνητή που τόλμησε να παίξει με μεγάλους ανέγγιχτους και παραμένει στης φυλακής τα σίδερα για παραδειγματισμό; Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το χρήσιμο μήνυμα: Τα εγκλήματα δεν είναι απόλυτα, για άλλους υπάρχουν, για άλλους δεν υπάρχουν. Δεν μετράνε όλοι το ίδιο. Δεν είναι όλοι ίσοι απέναντι του νόμου τελικά, κι ας λένε…