Και οι καλοί κουβαλούν τα σκοτάδια τους

Ο ΜακΚάρθυ αναπτύσσει το κείμενό του κάθετα. Με διαλόγους, σχεδόν με αντιλαβές, που ανταλλάσσονται. Με αφηγηματικά μέρη, τα οποία δίνουν σκηνικές οδηγίες και κατάστεγνες, δραστικές περιγραφές των συμβάντων. Η τριτοπρόσωπη αφήγηση και οι νευρικοί, σπιντάτοι διάλογοι εναλλάσσονται με κομμάτια πρωτοπρόσωπου λόγου, τυπωμένα με πλάγια στοιχεία. Πρόκειται για την πρωτοπρόσωπη αφήγηση του παλιού και έμπειρου σερίφη Μπελ, ο οποίος αναπτύσσει τις σκέψεις του για το κακό, το έγκλημα, την κατάσταση στις ΗΠΑ, για τον δυτικό τρόπο ζωής και δράσης.

Απόψεις που, αν τις ζυγίσουμε ιδεολογικά και τις μετρήσουμε με το υποδεκάμετρο του πολιτικώς ορθού, πιθανόν να μας φανούν συντηρητικές, ακόμη και αφόρητα μικροαστικές. Δεν είναι έτσι. Γιατί στη φωνή του σερίφη Μπελ περισσεύει η ανθρωπογνωστική συμπάθεια, η απορία του μέσου ανθρώπου γι΄ αυτά που συμβαίνουν γύρω του.

Δι΄ ελέου και φόβου
Στον σερίφη Μπελ, αλλά και στον Μος και στην Κάρλα Τζιν, τη δεκαεννιάχρονη σύζυγο του Μος, ο ΜακΚάρθυ δίνει φωνή, παρελθόν, παρόν και πράξη σε αυτό που όλοι έχουμε στο μυαλό μας, όταν μιλούμε για τον μέσο άνθρωπο ή τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Είτε λοιπόν αυτός ο περιλάλητος μέσος άνθρωπος παρατηρεί τα συμβάντα, όπως ο Μπελ, είτε παρασύρεται και διαλύεται από αυτά, όπως ο Μος και η Κάρλα Τζιν, παραμένει από αρχής μέχρι τέλους αφηγηματικά συμπαθής, με την κυριολεκτική έννοια του όρου.

Ο ΜακΚάρθυ φτιάχνει κακούς και καλούς ήρωες. Και οι καλοί ήρωες δεν είναι άσπιλοι. Φέρουν όλα τα ελαττώματα και τις πληγές του είδους, κουβαλούν τα σκοτάδια τους. Μας περνούν μέσα από τον έλεο και τον φόβο, κατά το αριστοτελικό λεγόμενο. Και αυτό ο ΜακΚάρθυ το καταφέρνει με την ξεθηκάρωτη γλώσσα του, που διατηρείται στη μετάφραση. Χωρίς αυτή τη γλώσσα, θα ήταν ένα θρίλερ της σειράς. Χωρίς τη διπλή δομή, θα ήταν σινεμά. Τώρα είναι μασίφ λογοτεχνία.