Ανελίσσονται ταξικά, όποιο κι αν είναι το τίμημα

Η πανίδα του Σμιτ ποικίλλει εντυπωσιακάμολονότι δείχνει μια ελαφρά προτίμηση στις γυναίκες που ανελίσσονται ταξικά, όποιο και αν είναι το τίμημα που θα κληθούν να πληρώσουν. Στην «Ουάντα Ουίνιπεγκ», η ομώνυμη ηρωίδα, βαριεστημένη πια δισεκατομμυριούχος, με μοναδικό ταξικό ρυμουλκό το ίδιο της το κορμί- σύμφωνα και με την πολύ γνωστή ελληνική παροιμία- πέφτει ξανά πάνω στον ατάλαντο ζωγράφο που την πρωτομύησε στα μυστικά της λαγνείας. Το αναπάντεχο συναπάντημα θα δώσει αφορμή στον Σμιτ για μια διπλά ειρωνική και αμφίσημη κάθαρση- χώρια την ευκαιρία για να βγάλει τη γλώσσα του στους λεφτάδες. Στο «Είναι μια ωραία βροχερή μέρα» μπαίνει κάτω από τον αφηγηματικό του προβολέα ο μπλαζεδισμός της κεντρικής ηρωίδας- αλλά και πάλι, η κατάληξη ούτε ηθικοπλαστική είναι ούτε αναμενόμενη. Στην «Παρείσακτη» το κυνικό βλέμμα- ενίοτε και η απροκάλυπτη σκληρότητα του Σμιτ- υποχωρεί και αναδύεται μια απρόσμενη, όσο και βαθιά τρυφερότητα για τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας (από τις γραμμές των οποίων μάζεψε και τα περισσότερα θύματά του ο παρισινός καύσωνας πριν από τρία καλοκαίρια). Στον «Πλαστό» η σκληρότητα εναλλάσσεται διαρκώς με το έλεος- εκεί που νομίζεις ότι επικρατεί η πρώτη, σκάει πάλι μύτη το δεύτερο. Στο «Τα πάντα για να είναι ευτυχισμένη», ο εφιάλτης κάθε παντρεμένης- το ενδεχόμενο ο σύζυγός της να κάνει επί χρόνια διπλή ζωή- δεν οδηγεί παραδόξως στον όλεθρο. Στην «Ξυπόλητη πριγκίπισσα», ο Σμιτ αδράχνει ξανά την ευκαιρία να χλευάσει τα ταξικά στερεότυπα των συμπατριωτών του, ενώ στο αμέσως επόμενο, στην «Οντέτ στα άστρα», βάζει στο στόχαστρο τα αντίστοιχα συγγραφικά, τόσο από τη μεριά του συγγραφέα όσο και από τη μεριά του αναγνώστη. Στο «Ωραιότερο βιβλίο του κόσμου», εν κατακλείδι, σειρά έχουν τα πολιτικά στερεότυπα- κι ένα περιπαιχτικό κλείσιμο του ματιού του άνδρα προς τις γυναίκες.