Το δέντρο που κόπηκε

Ο κ. Χρίστος Κυρκιντάνος, από το Νέο Ψυχικό, γράφει για ένα δέντρο που κόπηκε:

«Τερτσέτη και Κύπρου γωνία, στο Νέο Ψυχικό, υπήρχε ένα πανέμορφο δέντρο που προκαλούσε με ανάσες ζωής, το τσιμέντο. Αυτό το δέντρο το κατοικούσανε την άνοιξη τα πουλιά. Πεντέμισι με έξι η ώρα το απόγευμα καθότανε ο κότσυφας στο απάνω κλαρί και τραγούδαγε τον Απρίλη. Είκοσι πέντε χρόνια ανελλιπώς, κάθε απόγευμα, πεντέμισι έως έξι, με το ρολόι, εξαιρουμένης της κακοκαιρίας. Για τη συλλογική μας συνείδηση, σε τέτοια δέντρα φωλιάζει η μυθολογία και δροσίζεται η ψυχή του Παπαδιαμάντη. Έτσι και στο δικό μας το δέντρο, πριν κοπεί. Γιατί ο Δήμος Νέου Ψυχικού έστειλε τους ανθρώπους του, με γερανό και πριόνια και ρίξανε μέχρι έξι μέτρα μπόι του δέντρου και τα πιο εύρωστα κλαδιά του, κομματιασμένα στην άσφαλτο. Έτσι, για γούστο. Μέρα μεσημέρι. Έχουμε καιρό και για το υπόλοιπο. Και που δεν θα ΄ρθει στο ραντεβού του ο κότσυφας φέτος, σκασίλα μας. Μα δεν βάλαμε μυαλό από τις πυρκαγιές του καλοκαιριού;».