ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Διαγόρας

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Δημ.Σταματέλος, Ξενοφώντος 27, Καλλιθέα, γράφει:

«Ήμουν στη Ρόδο. Κατηφόριζα ένα δρομάκι που με οδηγούσε στα παλιά τείχη, δίπλα σε κάτι μισογκρεμισμένους τοίχους που πάνω τους ακουμπούσαν ιωνικοί κίονες! Μπροστά από τα φρούρια, στρογγυλές πέτρινες μπάλες.

Έφτασα στη μεσαιωνική πόλη. Ευτυχώς, οι αρχαιολογικοί χώροι και το Μουσείο ήταν γεμάτα από χαρωπούς ανθρώπους.

Η Κάτω Πόλη παντρεύει υπολείμματα γοτθικής αρχιτεκτονικής με τζαμιά που χρονολογούνται από την οθωμανική περίοδο. Έκατσα στο Ενυδρείο και παρακολουθούσα τα πλοία που έφταναν στο λιμάνι στην ώρα τους. Τα πλήθη ξεχύνονταν στην προκυμαία σαν πολύχρωμα όστρακα. Ακολουθώντας την Οδό των Ιπποτών πέρασα από το ανάκτορο του Μεγάλου Μαγίστρου που έχει 84 αίθουσες επιπλωμένες με σπάνια κομμάτια. Αναρίθμητες στοές με μωσαϊκά αφάνταστης τεχνικής τελειότητας.

Μπόρεσα να διακρίνω τα ερείπια του δωρικού ναού του Πυθίου Απόλλωνα και άλλα μνημεία προγόνων μας.

Έφτασα στην οδό Διωριδών, που με οδήγησε στο Αρχαίο Στάδιο. Έκανα μερικές στροφές στον αγωνιστικό στίβο παρακολουθώντας την αρχαιοελληνική ακρόπολη πάνω στον λόφο (Μόντε Σμιθ) και κάποια στιγμή εξουθενωμένος ζαλίστηκα. Οι άνθρωποι του Αρχαιολογικού Μουσείου, μάλλον, με ξάπλωσαν σε κρεβάτι του ΕΚΑΒ. Όταν βρήκα τις αισθήσεις μου τους διηγήθηκα πως συνάντησα τον Διαγόρα να μου φωνάζει επιτακτικά “Σε είδα να κοιτάς τα αγάλματα! Σε είδα να ψάχνεις να βρεις τον Κολοσσό!”. Αμέσως η φωνή μεγάλωσε τον θυμό του. “Κρατήστε τα ερείπια και τα μνημεία ζωντανά! Και μην τα εγκαταλείπετε! Μόνο αυτά νουθετούν τους πνευματικούς ανθρώπους και οπλίζουν το πνεύμα για ειρήνη των λαών. Είναι κληρονομιά της ελληνικής ιστορίας. Ο Δίας έχει γίνει έξαλλος από θυμό για τους αποχαρακτηρισμούς”».

O Γιώργος Ζιώγας, Διβολή 5, Θεσσαλονίκη, γράφει: «Είναι 15 του Δεκέμβρη, είμαι στην Αμερική. Διαβάζω στην ιστοσελίδα των “ΝΕΩΝ” για τα Χρόνια σου τα πολλά.

Διαβάζοντας μου θύμισες και εμένα τα χρόνια τα παλιά. Τότε το ΄50, που γιορτάζαμε οικογενειακά. Όλα ήταν σε ένα δωμάτιο, καινούργια και παλιά. Τα στοίβαζε η μάνα μας στη γωνιά και τα σκέπαζε με ένα κεντητό σεντόνι που είχε από τα λίγα της προικιά, για να κάνει χώρο στην άλλη γωνιά να καθίσουνε οι φίλοι και να πούνε τραγούδια και αμανέδες από τα παλιά. Όλοι οι καλοί χωρούσανε, γίνονταν ένα και το γλέντι κρατούσε ώς τα πρωινά. Και όταν φεύγανε, έπαιρνε μαζί του ο καθένας τα καθίσματα που φέρναν από τα δικά τους τα νοικοκυριά και από το γλέντι κατευθείαν στη δουλειά. Τώρα, είμαι στη Θεσσαλονίκη.

Στις 15 του Δεκέμβρη, την ημέρα της γιορτής σου, ήμουν στην Αμερική για κάποιο λόγο, φιλοξενούμενος από τον ανιψιό μου. Καθημερινά μου έφερνε τον ελληνικό ημερήσιο Τύπο από το Ίντερνετ. Μέσα σε όλα και “ΤΑ ΝΕΑ”.

Διάβασα εκείνη την ημέρα το ραβαΐσι της γιορτής σου. Μου θύμισες τα παλιά και έγραψα τα παραπάνω. Ψάχνοντας τα χαρτιά μου, βρήκα το φύλλο των “ΝΕΩΝ” εκείνης της μέρας και με καθυστέρηση τριών χρόνων σου γράφω και στο στέλνω».