[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Διαχείριση συμβόλων και λεωφόρων

Άνθρωποι έγκλειστοι σε λαμαρίνες. Σε δήθεν ατομικά και ελεύθερα οχήματα, αυτά που τα κυβερνάς μόνος και τα κάνεις ό,τι θέλεις, τα ιδιωτικής χρήσεως. Μέγα δράμα, τα ιδιωτικής χρήσεως να πρέπει να χρησιμοποιούν δημόσιους δρόμους. Ειρωνεία και σχιζοφρένεια. Θα έπρεπε να έχει κάθε αυτοκίνητο ενσωματωμένο τον δικό του δρόμο για να μπορεί να χαίρεται αληθινή ελευθερία. Εκτός αν είναι του πρωθυπουργού ή κάποιου εξίσου επίσημου, οπότε ενσωματώνει στις κινήσεις του τους δημόσιους δρόμους. Χθες το πρωί, με την απεργία των ταξί, δόθηκε μάχη στους δρόμους της Αθήνας. Μάχη που δίνεται κάθε μέρα, αλλά αυτή ήταν κάτι ξεχωριστό, όπως με κάθε απεργία ταξί, λεωφορείων ή μετρό. Όμως όσοι έπρεπε να περάσουν την Κηφισίας έχασαν άλλο ένα τέταρτο, ή εικοσάλεπτο, διότι την ώρα της πρωινής μάχης η Κηφισίας είχε αδειάσει για να περάσει τρέχοντας ο επίσημος. Κάποιος πολιτικός. Κι επειδή πολιτική μας λένε ότι είναι η διαχείριση των συμβόλων, καταλαβαίνετε τι σύμβολα διαχειρίζεται ο πολιτικός που ταλαιπωρεί τους πολίτες για να νιώσει την ηδονή της ταχύτητας περνώντας από μια πηγμένη πόλη. Οι πολίτες όμως που το δεχόμαστε, τι σύμβολα διαχειριζόμαστε; Όταν ξέρουμε ότι υπάρχουν υπουργοί και πρωθυπουργοί στην οικολογικά ανήσυχη Ευρώπη που κυκλοφορούν με ποδήλατο, όταν πιστεύουμε ότι ζούμε σε καθεστώς ισονομίας, για το οποίο τόσοι αγώνες έχουν γίνει και τόσες προσπάθειες, τι νόημα έχει να δεχόμαστε καθημερινά, σαν αυτονόητη, αυτή τη συμπεριφορά σουλτάνου; Να κλείνουν έτσι οι δρόμοι κάθε μέρα για να περάσουν οι αρχηγοί, τι είδους ανοχές μας καλλιεργεί αυτή η συνήθεια, τι αγωγή του πολίτου; Σε μια χώρα που οι συγκοινωνίες είναι ύψιστο αγαθό εν ανεπαρκεία, τι παριστάνουν οι πρώτοι των πολιτών όταν μας υποχρεώνουν να υπομένουμε χειρότερη καθημερινότητα για να τη γλιτώνουν αυτοί απολύτως;