Το πνεύμα του τόνου

Θυμός

Μόλις προχθές το βράδυ είδα για πολλοστή φορά μια παλιά ελληνική ταινία της πλάκας. Έπαιζε ο Ν. Σταυρίδης. Στη σκηνή του φινάλε ο μεγάλος ηθοποιός βρίσκεται σε μια (δική του!) θαλαμηγό, ενδεδυμένος με καλοκαιρινή στολή και διατάζει τον καπετάνιο του να αποπλεύσει ολοταχώς. Υποτίθεται ότι αρχίζει το… ολοταχώς και η κινηματογραφική μηχανή… παίρνει τη θαλαμηγό από μακριά. Πλην ούτε σκηνοθέτης, ούτε βοηθός, ούτε ηθοποιοί πρόσεξαν ότι η θαλαμηγός ήταν δεμένη στην ξηρά με τέσσερα χοντρά καραβόσκοινα!

Έτσι ξεκινάει κάθε πρωί και η πατρίδα μας ολοταχώς, δεμένη, χωρίς να κουνιέται σπιθαμή.

Μεσημέρι Τρίτης πάρα πολλοί πνευματικοί άνθρωποι, με την παρέμβαση πολιτισμού του ΣΥΝ, έδωσαν το «παρών» μπροστά στο υπουργείο Πολιτισμού και στη συνέχεια επιδώσανε ένα «χαρτί» στον υπουργό. Γιατί έγινε αυτό; Γιατί θύμωσαν; Ιδού:

«Όταν το κράτος ξεπουλά τον πολιτισμό. Όταν αναγορεύουν σε υπέρτατη αξία το χρήμα, την εκμετάλλευση, την ευτέλεια. Όταν ο πολιτισμός γίνεται αντικείμενο συναλλαγής.

Όταν η “τέταρτη εξουσία” αντί να ελέγχει, διαπλέκεται με τους ελεγχόμενους!

Όταν η ΤV υποκαθιστά και υπονομεύει τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Όταν το ΥΠΠΟ δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του για την εκπαίδευση του κοινού και των νέων. Όταν δεν απομένει χώρος για τη δοκιμή νέων πραγμάτων… Θυμόμαστε τους ξεχασμένους, μέσα στα reality μιας εικονικής πραγματικότητας, στίχους των πεθαμένων ποιητών…». Θέλει, λοιπόν, αρετήν και τόλμην η ελευθερία.