Tο πνεύμα του τόνου

Μετά την τελετή

Τώρα που ο μακαρίτης (γιατί αυτή η ηλίθια αναφορά ακόμη και των αναλφάβητων του τηλεοπτικού μαρκουτσιού στο αρχαϊκό μακαριστός; Σώθηκαν το μακαρίτης και το μακάριος; Το ίδιο λένε, ή μήπως νομίζουν πως οι μακαριστοί πάνε στον Παράδεισο και η μακαρίτισσα θεία μου στην Κόλαση;) Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος παραδόθηκε στη βρώμα και τη δυσωδία σκωλήκων, θα ήθελα να ερωτήσω γιατί από τη μια τον κατηγορούσαμε για υπέρ τα όρια επέμβαση στην πολιτική και στους θεσμούς εξουσίας και τον κηδέψαμε με τιμές αρχηγού κράτους. Κράτος είναι το Βατικανό, η ορθόδοξη ομολογία το αντίθετο. Ως εκ τούτου το πρωτόκολλο επιτάσσει η σορός να περιφέρεται ανά τας αγυιάς επί κιλλίβαντος πυροβόλου. Το φέρετρο δηλαδή ενός ιερωμένου στη θέση ενός κανονιού, δηλαδή τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Γνωρίζω πως η τελετουργία της ορθόδοξης ταφής επισκόπου δεν είναι καθόλου λιγότερο εντυπωσιακή. Η σορός μάλιστα κηδεύεται ένθρονος και νομίζω έτσι καθιστοί κατέρχονται στον τάφο.

Ως Πρόεδρος λοιπόν της Δημοκρατίας και ως Βασιλεύς κηδεύτηκε, όπως εν ζωή διεκδικούσε να είναι. Το αστείο (Θεέ μου συγχώρα με) είναι πως ως Μακαριώτατος έζησε και ως απλός μακαριστός απήλθε!