Υστερική και ακόρεστη ύαινα

Ο Νίκος Παπαδόπουλος (Σερντάρης) ισορρόπησε ανάμεσα στον μοιραίο μετανοημένο εραστή, τον αποφασισμένο να νοικοκυρευτεί και τον τρομοκρατημένο αποκηρυγμένο από την ανδρική κοινότητα, με σεμνότητα υποκριτικού ήθους. Η Χρυσανθή Γεωργιάδου (Χρύσω) συγκροτεί ένα θαυμάσιο πορτρέτο πανικόβλητης ερωτικά άπραγης μεγαλοκόρης, με γνήσια υποκριτικά υλικά και σημαίνουσα κίνηση, αμήχανη και διστακτική.

Η Κοραλία Τσόγκα στον ρόλο της νόθας αλκοολικής ψυχοκόρης αναδεικνύεται έξοχη νεαρή καρατερίστα, με στοιχεία μπριλάντε κωμικής ηθοποιού. Στέρεη τεχνική, θαυμάσια φωνή στο τραγούδι της έναρξης και καλλιεργημένη κοντράλτα φωνή.

Η Άντρια Ράπτη, μια ηθοποιός που επανακάμπτει στη σκηνή και είχε αφήσει στο παρελθόν αγαθές στιγμές στέρεης υποκριτικής, παίζει την ερωτευμένη κόρη, που διεκδικεί ιψενικότατα τα δικαιώματα της γυναικείας χειραφέτησης με πάθος, συγκίνηση, οργή και βία νόμιμης άμυνας, με οίστρο και ειλικρίνεια.

Η Μαίρη Ραζή (Φλανδρώ) πλάθει τον καλύτερο, πιστεύω, ώς τώρα ρόλο της ανάγοντας την ηρωίδα στην περιωπή της αστικής- έστω- τραγωδίας. Μια μεγαλοαρχόντισσα Φαίδρα που υποκύπτει στον άνομο και καταδικασμένο, σχεδόν καταραμένο, έρωτα και φτάνει ώς τα άκρα χωρίς να υπολογίζει αξιοπρέπεια και μέτρο. Η Ραζή δεν κάνει ηθογραφία του παλιού τύπου αλλά με πλήρη συναισθηματική φόρτιση σχεδιάζει μια αδίστακτη, υπολογιστική, υστερική και ακόρεστη ερωτικά ύαινα. Στο συνταρακτικό φινάλε που ο Χορν φτάνει στα όρια του σπαραγμού κάθε ηθικού προσχήματος, η Ραζή δίνει… ρέστα.