Μια γκέισα από την Αυστραλία

Γεννήθηκε στην Αυστραλία και το πραγματικό της όνομα είναι Φιόνα Γκράχαμ. Οι πελάτες της όμως τη γνωρίζουν ως Σαγιούκι. Στόχος της είναι να γνωρίσει στον κόσμο και στο δυτικό κοινό μια μοναδική εθνική παράδοση που ταυτίζεται με έναν μοναδικό τρόπο ζωής- αυτόν της γκέισας. Η Σαγιούκι είναι η πρώτη ξένη γκέισα της Ιαπωνίας. Και είναι περήφανη γι΄ αυτό.

«Διάφανη ευτυχία»- αυτό σημαίνει το όνομα Σαγιούκι στα ιαπωνικά. Και η Φιόνα, η οποία ισχυρίζεται ότι είναι η πρώτη ξένη γκέισα της Ιαπωνίας, είναι πράγματι πολύ ευτυχισμένη από τον τρόπο που επέλεξε να ζει. Μόνο που αυτός ο τρόπος δεν έχει κανένα κοινό με την υποτιθέμενη αναπαράστασή του από την ταινία του 2005 «Οι αναμνήσεις μιας γκέισας». «Είναι γελοία η ταινία και ακόμη πιο γελοίο το βιβλίο στο οποίο στηρίχτηκε και προήλθε από τη φαντασία ενός μεσήλικα Αμερικανού», λέει η γκέισα. Τι είναι όμως αυτό που την εξόργισε τόσο πολύ; «Όλη η ταινία περιστρέφεται γύρω από το σεξ. Όμως ο κόσμος της γκέισας είναι πολύ διαφορετικός. Είναι γυναίκες δυνατές, ασχολούνται με τις επιχειρήσεις και ελέγχουν τη ζωή τους. Είναι ανεξάρτητες, από τις πρώτες που ανεξαρτητοποιήθηκαν». Με την Γκράχαμ συμφωνεί απόλυτα και η γυναίκα στην οποία στηρίχτηκε το βιβλίο, η θρυλική Μινέκο Ιουασάκι, γκέισα από το Τόκιο. «Δεν πουλάμε την αγνότητά μας σε εκείνον που θα μας δώσει τα περισσότερα χρήματα», διαμαρτυρήθηκε η Ιουασάκι, εξοργισμένη με το βιβλίο του Άρθουρ Γκόλντεν, ο οποίος γράφει ότι «πούλησε την παρθενιά της αντί 850.000 δολαρίων». Η Ιουασάκι δεν είναι μια τυχαία γκέισα. Στη δεκαετία του ΄60 αλλά και του ΄70 ήταν η ωραιότερη απ΄ όλες και συνάμα η πιο περιζήτητη. Κινήθηκε δικαστικά κατά του συγγραφέα, αν και η υπόθεση διευθετήθηκε προτού φτάσει στα δικαστήρια.

Η Σαγιούκι πιστεύει πως μπορεί να τα πάει καλύτερα από τον Γκόλντεν. Παραγωγός

«Η ταινία “Οι αναμνήσεις μιας γκέισας” είναι γελοία.
Ακόμη πιο γελοίο είναι το βιβλίο στο οποίο στηρίχθηκε»

ντοκιμαντέρ και δρ Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, πιστεύει πως έχει ό,τι ακριβώς απαιτείται για να συστήσει στο δυτικό κοινό, που τόσο παραπληροφορήθηκε, τον πραγματικό κόσμο μιας γκέισας. Έτσι τώρα καταγράφει τη ζωή της σε ταινία, καθώς εκπαιδεύεται στην ειδική σχολή για γκέισες: «Οι περισσότεροι Δυτικοί που προσπάθησαν να γράψουν για τις παραδόσεις στην Ιαπωνία απέτυχαν γιατί δεν έζησαν ποτέ εδώ», επισημαίνει. «Και δεν γνώρισαν ποτέ τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει μια γυναίκα για να γίνει γκέισα».


«Το χειρότερο είναι το γονάτισμα»

Το χειρότερο απ΄ όλα, λέει η Σαγιούκι, είναι το να κάθεσαι επί ώρες στη θέση σέιζα, στα γόνατα δηλαδή με τα πόδια κρυμμένα κάτω από φόρεμα. «Πίστευα πως θα μπορούσα να το κάνω όμως πονούσα πολύ επί πολύ καιρό κάθε μέρα. Δεν χρησιμοποιούν μαξιλάρια και μερικές φορές καθόμαστε σε ξύλινα πατώματα».

Η Φιόνα Γκράχαμ άρχισε την εκπαίδευση τον περασμένο Απρίλιο και έκανε το ντεμπούτο της τον Δεκέμβριο. Το βίντεο με την παρουσίασή της το έχει στο λάπτοπ: Ψηλή, τυλιγμένη στο μπλε κιμονό της (ανήκει στην επιτηρήτριά της και κοστίζει 12.500 ευρώ) και μακιγιαρισμένη σωστά, μεταφέρεται με άμαξα στην Ασακούσα, μια από τις παλαιότερες από τις έξι περιοχές με γκέισες του Τόκιο. Εκεί συστήνεται σε περίπου 100 καταστήματα, τεϊοποτεία και εστιατόρια, που αποτελούν και τους μελλοντικούς της πελάτες.

Όταν ολοκληρώσει την εκπαίδευσή της, θα μπορεί να παρέχει υπηρεσίες συμμετέχοντας σε γιορτές, γεμίζοντας τα ποτήρια των επισκεπτών και ψυχαγωγώντας τους. «Όλα θα πρέπει όμως να είναι τέλεια», λέει. «Όταν θα ανοίγω μια συρόμενη πόρτα, θα πρέπει να κάθομαι στα γόνατα και στη συνέχεια θα σηκώνομαι. Μετά, θα κλείνω την πόρτα πάλι στα γόνατα. Θα πρέπει να μάθω να φοράω το κατάλληλο κιμονό ανάλογα με την περίσταση και αυτό δεν είναι εύκολο. Υπάρχουν πολλές μικρές λεπτομέρειες που θα πρέπει να έχω στον νου μου».


Μέσα σε έναν αυστηρό κόσμο

Πόσο δύσκολο όμως μπορεί να είναι αυτό το έργο; Η εκπαίδευση περιλαμβάνει μαθήματα που συνδέονται με την κίνηση, το περπάτημα, τον τρόπο ομιλίας και συμπεριφοράς και το ντύσιμο. Η τελετή του τσαγιού, για παράδειγμα, είναι μια ολόκληρη διαδικασία που απαιτεί μεγάλη πειθαρχία από την γκέισα και η εκμάθηση φλογέρας από μπαμπού επίσης. Η Σαγιούκι ασκείται καθημερινά για όλα αυτά. Ύστερα, υπάρχουν και οι κανόνες που πρέπει να μάθει για να τους εφαρμόζει όταν θα βρίσκεται σε οκίγια, σε οίκο γκέισας δηλαδή. Είναι κανόνες δύσκολοι ακόμη και τις Γιαπωνέζες μαθητευόμενες, πόσω μάλλον για μια γυναίκα από τόσο μακριά, από άποψη κουλτούρας και σχεδόν μεσήλικη.

«Δεν έχει καμία σημασία το γεγονός ότι εγώ μπορεί να είμαι μεγαλύτερη ηλικιακά στην κοινότητά μου. Κάθε κορίτσι εκεί είναι “η μεγαλύτερη αδερφή μου”. Όταν κάποια μπαίνει μέσα στον χώρο μας, πρέπει να πέφτω στα γόνατα και να υποκλίνομαι. Είναι πολύ αυστηρός ο κόσμος αυτός και στηρίζεται στην ιεραρχία».