Η τρομοϋστερία και οι συγκαλύψεις

Ο χρόνος παίζει και άλλα παιχνίδια στην αφήγηση της Γουόλτερς: η συγγραφέας σκόπιμα τοποθετεί την ιστορία το 2003, την άνοιξη, εν μέσω της στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ και της Βρετανίας στο Ιράκ. Και πετάει συνεχώς σπόντες για τα ψέματα της κυβέρνησης Μπλερ περί όπλων μαζικής καταστροφής: αλήθεια, ψέμα, συγκάλυψη, σκοπιμότητα συνθέτουν ένα συνεχές παιχνίδι σε πολλά επίπεδα. Ταυτόχρονα, γίνεται αναφορά όχι μόνο στην ατομική, αλλά και στη συλλογική, ομαδική ψυχολογία- όπως λ.χ. στην τρομο-υστερία της σημερινής Αγγλίας και Αμερικής, με τις ρατσιστικές προεκτάσεις της που υφίσταται κάθε μελαψός στην όψη. Η έμφαση όμως είναι στην ψυχολογία των ατόμων, στην εφηβική παραβατικότητα, στην ενδοοικογενειακή βία που φθάνει μέχρι τη σεξουαλική κακοποίηση, δημιουργώντας κουβάρια από τραύματα, μυστικά, συνωμοσίες σιωπής. Γραμμένο με ευφυΐα και δομημένο με μαεστρία, μεταφρασμένο με προσοχή και μεράκι, το βιβλίο αυτό θα κέρδιζε, κατ΄ εμέ, αν είχε και τη σοφία να είναι κατά τι συντομότερο. Το πολύ η επαναληπτικότητα να είναι σκόπιμη και να υπογραμμίζει τη βασανιστική «προσεγγιστική» αναζήτηση της «πραγματικής αλήθειας»- ή μάλλον το ξήλωμα των ψεμάτων.