«Η τέχνη πρέπει να κερνάει κι όχι να πίνει»

«Ποτέ μου δεν έχω φορέσει κοστούμι κι ούτε καν ξέρω πώς δένεται μία γραβάτα. Είμαι αντίθετος της φαινομενικής τάξης πραγμάτων και του επικαλούμενου mainstream, δηλαδή της σύγχρονης δεσπόζουσας τάσης, τόσο στη ζωή όσο και στην τέχνη. Άποψή μου είναι πως κυριαρχεί μοναχά μία ΔΗΘΕΝ ΤΑΞΗ, η οποία πρέπει να απομυθοποιείται και να χλευάζεται από τον καλλιτέχνη. Έτσι αποφάσισα να της αλλάξω τα φώτα και το έπραξα», γράφει ο ζωγράφος Τάσος Παυλόπουλος στο βιβλίο που συνοδεύει τη νέα του έκθεση με τίτλο «Κρανίου Τόπος». Μια παραγωγή σχεδίων, ζωγραφικής και γλυπτικών κατασκευών της τελευταίας διετίας που περιέχει τις σκέψεις του καλλιτέχνη για τη σύγχρονη πραγματικότητα.

«Ζούμε σε έναν τεχνηέντως συγκαλυμμένο φασισμό, όπου ο οικονομικά ισχυρός, εκτός από την πολιτική του, επιβάλλει και την αισθητική του», λέει ο Τάσος Παυλόπουλος στα «ΝΕΑ», σαν συμπέρασμα μιας συζήτησης γύρω από την εσωστρέφεια του καλλιτέχνη και τον τρόπο που οι προσωπικές του ανησυχίες μετουσιώνονται σε δημιουργίες έργων. «Πιστεύω πως η τέχνη πρέπει να απευθύνεται στον άνθρωπο κι όχι στο κοπάδι. Και πως ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να απλώνει χαλί στους αστούς για να περάσουν από τις λάσπες, αλλά να τους πετάει μέσα. Είναι, όμως, αστείο να ισχυρίζομαι πως τιμωρώ την εξουσία με την τέχνη μου. Η εξουσία την βάζει στο σπίτι της κι έτσι ξεμπερδεύει μαζί μου. Η τέχνη δεν ταιριάζει στην εποχή μας και στους Έλληνες, γιατί είμαστε πρωταθλητές τσαπατσουλιάς, κακοτεχνίας και κακογουστιάς. Τίποτα πια δεν γίνεται με μεράκι, παρά με αρπαχτές και τα πάντα νομίζεις ότι τα έφτιαξε κάποιος μεθυσμένος Ρώσος. Βίλες, πισίνες, πολυτελή αυτοκίνητα, φρου-φρου κι αρώματα δεν μπορούν να συγκαλύψουν τη σκληρή πραγματικότητα και τη δυστυχία».

ΙΝFΟ

Η έκθεση «Κρανίου Τόπος» εγκαινιάζεται απόψς στις 19.30 στην γκαλερί Καλφαγιάν, Χάρητος 11, Κολωνάκι, τηλ.
210-7217679.
Διάρκεια μέχρι 8 Μαρτίου.

Ο Τάσος Παυλόπουλος ξεφορτώνει τον θυμό του και κλείνεται στον εαυτό του για να ζωγραφίσει. «Δεν γουστάρω το περιβάλλον μου και ανήμπορος να αντιδράσω διαφορετικά, νομίζω πως λυτρώνομαι μόλις μπαίνω στον κόσμο μου. Τότε, το ερημωμένο τοπίο γύρω μου παύει να αποτελεί Κρανίου Τόπο και Γολγοθά και μεταμορφώνεται στο περιεχόμενο του δικού μου κρανίου, του στομαχιού μου, της καρδιάς μου, της ύπαρξής μου γενικά. Προσπαθώ, λοιπόν, αυτό να το χωρέσω και στα έργα μου. Το κάνω βασικά για μένα και προσπαθώ σκληρά να φτιάξω όσο πιο καλά έργα μπορώ. Να είναι, τουλάχιστον, καλύτερα από τα προηγούμενα», λέει για τα 104 έργα της έκθεσης. Έργα που βγάζουν γλώσσα, σχολιάζουν τραπεζικούς λογαριασμούς, συνήθειες του λάιφ στάιλ και σχέσεις βασισμένες στο φαίνεσθαι. Ο ζωγράφος κάνει το πορτρέτο της νέας ελληνικής πραγματικότητας και μας το πετάει κατάμουτρα».


«Μακριά και αγαπημένοι»

«Αρνούμαι να μπω στα γρανάζια της επιτυχίας, γιατί θα με αλέσουν», λέει ο Τάσος Παυλόπουλος. «Αρνούμαι να πουλήσω ύφος και πόζα, να γίνω καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών, να γλείψω την εξουσία για να με στείλει στην Μπιενάλε της Βενετίας, να ενταχθώ στο ανόητο και ματαιόδοξο σταρ σύστεμ. Δεν με ενδιαφέρει η τέχνη του Τζεφ Κουνς, του Ντάμιεν Χερστ, του Κουνέλλη, του Μποτέρο, του Μόραλη, του Τσόκλη, του Φασιανού και πολλών άλλων, όσο κι αν αυτό μπορεί να αποτελεί ύβρι. Και να ξέρετε πως δεν είμαι η αλεπού που δεν τα φτάνει και τα κάνει κρεμαστάρια. Απλώς λέω: μακριά κι αγαπημένοι. Γιατί πιστεύω πως η τέχνη πρέπει να κερνάει κι όχι να πίνει. Κι επειδή είμαι αναρχικός, λέω πως πρέπει να κατεδαφίζει κι όχι να χτίζει».

Αυτές είναι οι απόψεις του καλλιτέχνη, ο οποίος λάτρεψε το λοξό πνεύμα των Ντανταϊστών, όπως ο ίδιος υποστηρίζει στο βιβλίο του ανάμεσα σε χαρακτηριστικά έργα και φωτογραφίες των Αρτούρ Κραβάν, Ούγκο Μπαλ, Φράνσις Πικάμπια, Χανς Αρπ, Χανς Ρίχτερ και Μαξ Ερνστ.