ΜΑΤΙΕΣ Ο θάνατος

«Σαν ξερόφυλλα του ανέμου/ μες στους δρόμους σκορπισμένα/ φύλλα ποδοπατημένα/ είναι οι μέρες μας/ Σαν κουβάρι που τ΄ αφήσαν/ να ξετυλιχτεί στην τύχη/ σκοτεινές, σαν γκρίζοι τοίχοι/ είναι οι μέρες μας/ Όπως ο φυλακισμένος/ που του κλείσανε τις στράτες/ απ΄ τα χέρια μας φευγάτες/ είναι οι μέρες μας…». Πρόκειται για ένα τραγούδι, που έγραψα με τον Τούρκο συνθέτη και νυν βουλευτή Ζυλφί Λιβανελί, πριν από 25 χρόνια, και το τραγούδησε η Μαρία Φαραντούρη.

Σαν ξερά φύλλα που τα παρασέρνει ο άνεμος είναι οι μέρες μας: πέρυσι, τέτοιον καιρό, ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ήταν όρθιος. Έβγαινε, μετά τη λειτουργία, στις εκκλησίες και από το στόμα του ξεχύνονταν πύρινοι λόγοι. Έδειχνε να μη φοβάται κανέναν και τίποτα. «Ισχύς μου η αγάπη του Θεού», θα ήθελε να γράφεται, με χρυσά γράμματα, στον θρόνο του, όπως οι παλιοί βασιλιάδες μας διακήρυσσαν, για να τους πιστέψουμε, πως ισχύς τους είναι η αγάπη του λαού.

Και ήρθε, άξαφνα, η αρρώστια. Ο άνθρωπος που δεν ένιωθε φόβο, άρχισε να λυγίζει. Από το νοσοκομείο της Αθήνας σε νοσοκομείο της Αμερικής, με διάσημους καθηγητές, σχεδόν θαυματοποιούς, ολόγυρά του. Η αγωνία της αναμονής για να βρεθεί το κατάλληλο μόσχευμα. Και ύστερα, η επιστροφή στην πατρίδα, με έκδηλα τα σημάδια της βαριάς νόσου, που οδηγούσε, πια, στον δρόμο χωρίς γυρισμό.

Ο Χριστόδουλος αντιμετώπισε με καρτερία τον ερχομό του θανάτου. Ο αγέρωχος εκκλησιαστικός ηγέτης έγινε κανονικός άνθρωπος, γεμάτος πληγές. Και από κείνη την ώρα, μαλάκωσε. Μιλούσε μόνο για την αγάπη.

Μιλούσε μόνο για τα παιδιά. Και αρνιόταν επίμονα να εγκαταλείψει το σπίτι του και να πάει στο νοσοκομείο. «Οικίας περιβάλλον…». Και είχε το δικαίωμα να το κάνει. Ήταν τόσο βαρυφορτωμένος από τον πόνο, που έψαχνε μια γωνίτσα για ν΄ απαγκιάσει, μακριά από τις κάμερες.

Οι κάμερες, ωστόσο, ήταν η ζωή του. Εκείνος, από την πρώτη στιγμή, θέλησε να τις αξιοποιήσει. Και εκείνες, να τον εκμεταλλευτούν. Ένα παιχνίδι «δίνω και παίρνω». Δεν θα παραδεχθώ ότι ήταν το καλύτερο. Και έγραψα, μάλιστα, κάποτε, «κόψτε τις κάμερες από τον Χριστόδουλο!». Και άκουσα πολλούς ιεράρχες, προχθές τη νύχτα, σε διάφορες εκπομπές, να υποστηρίζουν ότι ο καινούργιος Αρχιεπίσκοπος, που θα τον διαλέξει το Άγιο Πνεύμα, στις 7 Φεβρουαρίου, θα πρέπει να αποτρέπει τις πολώσεις, να είναι συνετός και ανθρώπινος, να μην ψάχνει αφορμή για να ξιφουλκήσει.

Ήταν ένας άγιος που τον αγάπησε πολύ ο περισσότερος κόσμος. Μες στη νύχτα, με τη βροχή, χιλιάδες Αθηναίες και- λιγότεροι- άντρες, έτρεχαν προχτές στη Μητρόπολη να προσκυνήσουν το σκήνωμά του. Κρατούσαν τις καλές στιγμές του, που ήταν πολλές. Και είχαν ξεχάσει τις συγκρούσεις του με το Φανάρι, τις λαοσυνάξεις για τις ταυτότητες κόντρα στους νόμους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το λάβαρο της Αγίας Λαύρας, τη συλλογή υπογραφών, τις κούρσες, το νέο Συνοδικό Μέγαρο…

Αντίο άγιε Χριστόδουλε. «Ας είναι ελαφρό το χώμα που αύριο θα σε σκεπάσει».