Φαινόμενα

Τηλε-τελετουργία πένθους

Στις μιντιακές ημέρες μας το επικοινωνιακό έργο ταυτίζεται με το πνευματικό και θαυμάζεται με τηλεοπτική υπερβολή
Μαύρο. Το χρώμα του πένθους. Μαυροφορεμένες οι παρουσιάστριες, ακόμη και οι πρωινατζούδες, σκούρα κοστούμια και μαύρες γραβάτες οι παρουσιαστές- μερικοί το «έσπασαν» με πουά ή ρίγες. Ασορτί και το ύφος. Θλιμμένο. Η εικόνα πρέπει να «φωνάζει» το συναίσθημα. Η τηλεόραση της υπερβολής τηρεί το τελετουργικό, που τόσο γοήτευσε και τον εκλιπόντα Αρχιεπίσκοπο. Άλλωστε και οι θρησκευτικές τελετουργίες δεν είναι παρά η θεατρική έκφραση της πίστης. Να που η κοίμηση του Χριστόδουλου γίνεται αφορμή για τηλεοπτικές «λειτουργίες» και «τρισάγια» στο όνομά του, με την τηλεοπτική κωδικοποίηση του πένθους να αντιγράφει την εκκλησιαστική κωδικοποίηση των θρησκευτικών τελετουργιών. Εντυπωσιακές οι ομοιότητες .

Η ατμόσφαιρα δεν επιτρέπει μπουζουκοτράγουδα και από τα πάνελ έχει υποχωρήσει η «κάψα» της Ζαχοπουλιάδας, για να την αντικαταστήσει η υμνολογία για τον αποβιώσαντα Αρχιεπίσκοπο. Βγήκαν συνεντεύξεις από τα συρτάρια- όλοι είχαν από μία. Μέχρι η συνέντευξή του σε δύο μαθητές για τη σχολική τους εφημεριδούλα, από τις καίριες επικοινωνιακές στιγμές του Χριστόδουλου, προβλήθηκε από το κουτσομπόλικο της Λαμπίρη στο Star. Στο πάνελ, μαζί με τον θεολόγο Μουστάκη, και ο πατήρ Μάξιμος των προφητειών για τον Αντίχριστο. Η τηλεόραση έχει τους δικούς της σταρ για κάθε περίσταση.

Με το πέρας του σύντομου ηχητικού ντοκουμέντου έσπευσε η παρουσιάστρια να αναφωνήσει: «Τι γλυκός άνθρωπος!». Και τι υπερβάλλουσα λατρεία ξεχειλίζει από εκπομπές!

Είναι και εκείνο το πολυπληθές ποίμνιο που συνωστίζεται έξω από τη Μητρόπολη που, όπως και να το κάνουμε, είναι μεγάλη πηγή έμπνευσης για τους ανθρώπους της τηλεόρασης. Πώς να μην επιθυμούν να ταυτιστούν μαζί του, να το δικαιώσουν, να το κερδίσουν; Αχ, αυτό το πλήθος! Στο όνομά του Πολιτική, Εκκλησία και Τηλεόραση υποκλίνονται. Ό,τι το γοητεύει, το θαμπώνει, θαυμάζεται. Και από το έργο του Χριστόδουλου το επικοινωνιακό είναι αυτό που εξαίρεται. Τα ανέκδοτά του, αίφνης, αποκτούν το βάρος σοφών ρήσεων και το βάθος πνευματικής πρότασης προς τους νέους.

Δεκάδες φορές προβλήθηκαν τα βίντεο με το πανόραμα των αστεϊσμών του εκλιπόντος στο Star, στον Αnt1, στον Αlpha και το βίντεο με την ατάκα «σας πάω» που είχε απευθύνει στους νέους. Στο πρωινάδικο της Μελέτη θαύμαζαν την προσωπικότητα που είχε καταφέρει να συγκεντρώσει 3 εκατομμύρια υπογραφές για τις ταυτότητες, ενώ γνώριζε ότι «θα χάσει». Ναι, ναι, και έκανε και δυο μεγάλα συλλαλητήρια, πρόσθεσε η Ελεονώρα με μαύρο πουκάμισο, φαρδουλό να μη δείχνει τις καμπύλες, όπως αυτά που συνηθίζει να φοράει, και κουμπωμένο μέχρι τον λαιμό για να σκεπάζει το συνήθως ασκεπές μπούστο. Σεμνύνεται η κορασίδα. Προφανώς τις ώρες του πένθους, που για όσους το αισθάνονται ειλικρινά μόνον εσωτερικό μπορεί να είναι, οι αναφορές στον εκλιπόντα (όποιος κι αν είναι) δεν μπορεί να έχουν στοιχεία κριτικής. Άλλο, όμως, η αναφορά στο έργο και τις σκέψεις ενός Αρχιεπισκόπου και άλλο η επίμονη προβολή και η διαρκής επανάληψη εκείνων ακριβώς των στοιχείων που δεν προσφέρουν πνευματική διάσταση στη μνήμη του.


Οι νέοι μπήκαν, αλλά τι βρήκαν;

Τα ρεπορτάζ δρόμου αναζητούσαν νέους για να πουν «ότι άνοιξε την Εκκλησία στα νιάτα». Μεγάλο έργο για έναν πατέρα της Εκκλησίας. Αλλά μπήκαν οι νέοι για να μάθουν τι, αλήθεια; Για το «θαύμα» του Βησσαρίωνα, τη φρικιαστική αυτή υπόθεση που προσέβαλε και την πνευματικότητα της Εκκλησίας και το αίσθημα σεβασμού προς τους αποθανόντες;

Να πιστέψουν ότι η πίστη είναι μια σφραγίδα σε ταυτότητα; Ή να θεωρήσουν ότι η δημοκρατική επιλογή της πολιτικής εκπροσώπησής μας οφείλει να υπακούει στις οδηγίες των ρασοφόρων από τον άμβωνα;

Η υπερβατική πίστη ανακουφίζει τις υπαρξιακές αγωνίες και η Ορθοδοξία προσφέρει πλούτο ιδεών για την καλλιέργεια ψυχής και πνεύματος. Αλλά η πολλή τηλεόραση αφυδατώνει το πνεύμα, γιατί σημαίνει εντυπωσιασμό χωρίς βάθος, σημαίνει επιφάνεια, σημαίνει θέαμα απολαυστικό, αλλά και κατάλυση της σκέψης και μαζί της σύνεσης.