Βάζει το ούτι του στην… πρίζα

Πιο Ανατολίτης και πιο Ευρωπαίος ταυτόχρονα, ο συνθέτης και σολίστας Χάικ Γιαζιτζιάν στον τελευταίο του δίσκο κάνει ένα βήμα πιο κοντά προς τον πυρήνα της έμπνευσής του
Έθνικ, world music, «μουσική του κόσμου» ή όπως αλλιώς, δεν έχει σημασία. Η μουσική που παίζει ο Χάικ Γιαζιτζιάν- συνοδευόμενος πάντα από πρωτοκλασάτους μουσικούς- είναι ένα δικό του κράμα, όπου οι μνήμες της πατρίδας του (Συρίας) σμίγουν με μουσικές της Ανατολικής Μεσογείου, το έντεχνο ελληνικό τραγούδι και τον πολύχρωμο κόσμο της δυτικής μουσικής, έτσι όπως έχει περάσει στις φλέβες του μέσα από το ροκ, την τζαζ, το φανκ κ.λπ. Ειδικά στον τελευταίο δίσκο του, «Αmalur», στον οποίο συμμετέχει η Ελευθερία Αρβανιτάκη σε ένα τραγούδι και συμβάλλει με το ούτι του ο διάσημος ουτίστας Αra (από τους Νight Αrc), βλέπουμε ότι έχει σαφώς τη διάθεση να αφήσει να φανούν ανάγλυφα οι ανατολίτικες ρίζες του και πώς αυτές σμίγουν με τις μετέπειτα επιρροές του, κυρίως μέσα από την τζαζ.

Πιο ηλεκτρικός και λικνιστικός από ποτέ και ταυτόχρονα πιο Ανατολίτης και Ευρωπαίος, ένας πραγματικός μουσικός του κόσμου, γράφει τους στίχους του στα αρμένικα και στα ελληνικά και ερμηνεύει ο ίδιος τα τραγούδια του με ένα ούτι από τα πολλά που έχει, και που τα τελευταία χρόνια έχουν αποκτήσει και ηλεκτρικές παραλλαγές. Το συναίσθημα είναι η ανεξάντλητη πηγή του, το ούτι και η φωνή του τα εργαλεία που εκφράζουν τον κόσμο του.

Ο Χάικ, Αρμένιος από τη Συρία, ζει από το 1980 στην Ελλάδα («είκοσι χρόνων παιδί ήρθα») και έχει συνεργαστεί με σημαντικούς Έλληνες συνθέτες, ερμηνευτές, καθώς και με σολίστες διεθνούς κύρους. Ο πρώτος του προσωπικός δίσκος «Τalar» κυκλοφόρησε το 1996 και αμέσως τον κατέταξε στους πολλά υποσχόμενους συνθέτες και σολίστες της νεώτερης γενιάς.

Όσα δεν φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η στιγμή, λέει μια παροιμία- γάντι στην περίπτωση του Χάικ.

ΙΝFΟ

Από τις 30 Ιανουαρίου ο Χάικ Γιαζιτζιάν και οι Ηuman Touch (Ντέιβιντ Λιντς, Γιώτης Κιουρτσόγλου, Σταύρος Λάντσιας) στη νέα μουσική σκηνή «Αυλαία» (Αγίου Όρους 15 και Κωνσταντινουπόλεως, Βοτανικός, τηλ. 210-3474.074)

«Μια παραμονή Χριστουγέννων μάς κάλεσαν να παίξουμε μουσική σε ένα λιβανέζικο εστιατόριο πίσω από το “Χίλτον”. Εκείνη η παραμονή διήρκεσε εννέα χρόνια. Σιγά σιγά άρχισα να μαθαίνω μόνος μου ούτι, να ψάχνω την παράδοσή μου και να ανακαλύπτω και την ελληνική μουσική. Η Ελλάδα έγινε το σχολείο μου, η βάση μου…».

Και ερχόμαστε στον σημερινό Χάικ, έναν μουσικό που έκτισε σιγά σιγά τον κόσμο του μέσα σε μικρά μουσικά στέκια (τα τελευταία χρόνια στο «Cafι Αlavastron»), ο οποίος με το ταλέντο του και την καλλιέργειά του έφτιαξε ένα κοινό που τον παρακολουθεί σταθερά, περιστοιχισμένος πάντα από μια παρέα γνωστών μουσικών της Αθήνας. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα το γκρουπ του βγαίνει και σε φεστιβάλ του εξωτερικού στην Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία κ.λπ.

«Δεν έχω παράλογες απαιτήσεις», λέει, «ξέρω ότι η μουσική που παίζουμε δεν συγκρίνεται με αυτήν που ακούγεται στα μαγαζιά και χορεύει ο κόσμος στην πίστα. Στις συναυλίες, λόγου χάρη, που γίνονται το καλοκαίρι στην ελληνική επαρχία, δεν είμαστε οι πρώτοι στον κατάλογο των δήμων ή των συλλόγων. Αλλά πλέον βλέπω ότι υπάρχει ένα κοινό που διαρκώς ανανεώνεται, άνθρωποι στους οποίους αρέσει να ψάχνουν ήχους, μουσικές, γλώσσες και αν υπήρχε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη από τα γραφεία παραγωγής σε μουσικές σαν κι αυτές που παίζουμε εμείς, θα άνοιγε πολύ ο χώρος. Το άγχος μου, δηλαδή, δεν είναι αν υπάρχει κοινό, αλλά πώς θα φτάσει στο κοινό που ενδιαφέρεται η μουσική που κάνω. Έχει κόπο αυτό. Πρέπει να τα κάνω όλα μόνος μου. Τα λεφτά, τα “κλεισίματα” για τα μέρη που παίζω, τις επαφές…».


Μνήμες από Ρink Floyd

Για να έρθουμε όμως και στο «Αmalur» (στη γλώσσα των Βάσκων σημαίνει «Μάνα Γη») έναν δίσκο που εκφράζει τον λυρισμό, τη μελωδικότητα, την αίσθηση νοσταλγίας που χαρακτηρίζει τις δουλειές του Χάικ, αλλά αυτή τη φορά πρέπει να προσθέσουμε και τον πιο εξωστρεφή ανατολίτη εαυτό του, που όμως έχει περάσει και μέσα από τα 40 κύματα της δυτικής μουσικής. «Ό,τι άκουγα μικρός στη Συρία», λέει, «το μισούσα. Εγώ τότε άκουγα Ρink Floyd και όλη την γκάμα του ροκ. Όταν όμως μεγαλώνει κανείς, και κυρίως όταν δεν ζει εκεί που γεννήθηκε, του έρχονται μπούμερανγκ οι καταχωνιασμένες μνήμες…».

Φέτος, στην έναρξη της νέας χρονιάς μοιάζει συγκρατημένα αισιόδοξος: «Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό άνθρωπο. Ξεκίνησα χωρίς στόχο και τα πράγματα πήγαν καλά. Ανακάλυψα σιγά σιγά τον δρόμο μου, ανακάλυψα ανθρώπους που με στήριξαν, μουσικούς εξαιρετικούς και φίλους. Τώρα είμαι σε μια περίοδο που θα ήθελα να εκφραστώ ακόμα πιο ελεύθερα, μουσικά. Δεν είμαι διασκεδαστής, είμαι περφόρμερ. Μου λένε μερικοί “τι είναι αυτό το ηλεκτρονικό;” “γιατί το έκανες έτσι;”. Ο κόσμος συνηθίζει σε κάτι και μετά δεν θέλει να το αλλάξεις. Όμως δεν είμαι εδώ για να μεταφέρω τις παραδόσεις της συριακής και της αρμένικης καταγωγής μου- όχι μόνο, τουλάχιστον. Έχω ανάγκη να πειραματιστώ, να αλλάξω, να προτείνω».