Από το στριπτίζ στα βραβεία Όσκαρ

Ντιάμπλο Κόντι. Έτσι κι αλλιώς το όνομά της είναι… hotκαυτό δηλαδή. Καυτό, διότι μέχρι πρότινος ήταν γνωστή στον χώρο της, τα στριπ κλαμπ δηλαδή, ως δεξιοτέχνης του στριπτίζ και των εξωτικών χορών.

Καυτό, επίσης, διότι από τη μια στιγμή στην άλλη έγινε περιζήτητη στο Χόλιγουντ. Έφερε τα πάνω κάτω χάρη στη γλυκόπικρη ταινία «Juno», που είναι υποψήφια για τέσσερα Όσκαρ. «Σχεδόν παρέλυσα από τις σημαντικές αλλαγές που επήλθαν στη ζωή μου. Αν μου έλεγε κάποιος πριν από πέντε χρόνια πως θα είχα πρόταση συνεργασίας από τον Σπίλμπεργκ, δεν θα το πίστευα». Η 30άρα σήμερα Ντιάμπλο Κόντι ήταν έως το 2003 η Μπρουκ Μπάσεϊ- Χαντ, μια νόστιμη κοπέλα που εργαζόταν σε διαφημιστική εταιρεία στη Μινεσότα. Ένα βράδυ πήρε μέρος σε ερασιτεχνικό διαγωνισμό στριπτίζ κάποιου νάιτ κλαμπ. Μπορεί να μην κέρδισε, αλλά η διαδικασία τής κέντρισε την περιέργεια. «Ένιωθα ότι η ζωή μου ήταν ανιαρή και στη διαφημιστική εταιρεία βαριόμουν. Κατάλαβα πως είναι προτιμότερο να κάνω κάτι παράτολμο, παρά να έχω μια άοσμη ζωή σε μια φυλακή πολυτελείας». Κι έγινε επαγγελματίας στριπτιζέζ. Η ιδέα για την ταινία, που αφηγείται την ιστορία μιας 16χρονης η οποία μένει έγκυος την πρώτη φορά που κάνει σεξ και αποφασίζει να κρατήσει το παιδί, τής ήρθε χωρίς δυσκολία. «Μια καλή μου φίλη έμεινε έγκυος στην εφηβεία της. Δεν θέλησε να δώσει το παιδί για υιοθεσία, όπως αρχικά σκέφτεται η ηρωίδα μου στην ταινία, ωστόσο ήταν μια ασυνήθιστη εμπειρία. Διότι όταν πρόκειται για μια παντρεμένη 30άρα, ας πούμε, όλα είναι ωραία και οι πάντες γύρω της χαρούμενοι. Όταν όμως η έγκυος είναι πιτσιρίκα, τότε μια περίεργη σιωπή καλύπτει το γεγονός». Οι προβολείς της δημοσιότητας είχαν στραφεί στην Κόντι καιρό πριν από την ταινία, χάρη στο βιβλίο της «Candy Girl: Α Υear in the Life of an Unlikely Stripper» (Ένας χρόνος από τη ζωή μιας ασυνήθιστης στριπτιζέζ). Το οποίο δεν ήταν άλλο από τα απομνημονεύματά της στο ηλεκτρονικό ημερολόγιο που διατηρούσε με τίτλο «Ρussy Ranch», στο οποίο ανατρέπει κατά κάποιον τρόπο στερεότυπες σκέψεις, όπως για παράδειγμα ότι οι στριπτιζέζ περιμένουν τον ιππότη πάνω στ΄ άλογο που θα τις τραβήξει από τον βούρκο, όπως ο Ρίτσαρντ Γκιρ στο «Πρίτι γούμαν». «Είναι ηλίθιοι αυτοί που σκέφτονται έτσι. Και πού ξέρουν αν μ΄ αρέσει αυτό που κάνω». Κι αυτό σωστό…