ΜΑΤΙΕΣ «Κάντε κάτι»

Το 1972 έγραψα με τον σπουδαίο Απόστολο Καλδάρα («Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι»)

τον «Βυζαντινό Εσπερινό». Έναν κύκλο με 12 τραγούδια, που ερμήνευσαν ο Γιώργος Νταλάρας και η Χάρις Αλεξίου. Το έκτο τραγούδι του κύκλου μιλάει για την Παναγιά. Και λέει, στο τέλος: «… Πότε γνέθει, πότε υφαίνει, πότε τραγουδεί/ πότε σκύβει να φιλήσει κάποιο άρρωστο παιδί/ Και την άλλη μέρα, νάτη, πάλι απ΄ το πρωί/ να μας λέει «κάντε κάτι για ν΄ αλλάξει η ζωή… ».

Όταν γράφει κανείς ένα τραγούδι και μάλιστα σε εποχή που κυβερνά τη χώρα μια αδίστακτη στρατιωτική χούντα, παίρνει τα μέτρα του. Μιλάει με σύμβολα. Γιατί αν μιλήσει καθαρά, το τραγούδι του δεν θα κυκλοφορήσει. Και ο ίδιος θα συρθεί στα κρατητήρια της ΕΣΑ. Σύμβολο, εδώ, είναι η Παναγιά. Που λέει, σε όλους μας, «κάντε κάτι», για ν΄ αλλάξει η ζωή». Για να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο.

Σκέφτομαι, όλες τούτες τις μέρες, αυτούς τους στίχους. Τούτες τις μέρες, που γίνονται τόσα και τόσα, πανάθλια, και όσοι μπορούν να κάνουν κάτι, για να ξεφύγουμε από τον βόρβορο και να προχωρήσει ο τόπος ένα βήμα μπροστά, αδρανούν. Κι αυτοί που αδρανούν, ενώ έχουν τη δύναμη «να κάνουν κάτι», δεν είναι άλλοι από τους πολιτικούς. Τους βουλευτές, την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τα κόμματα.

Ένα πολυαγαπημένο μου πρόσωπο, όποτε βασανίζεται από τα προβλήματά του, ανοίγει την τηλεόραση και παρακολουθεί με τις ώρες τα διάφορα προγράμματα. «Γιατί καταφεύγεις στην τηλεόραση;» ρωτάω. «Για να αποβλακωθώ!» έρχεται η απάντηση. Κι έτσι είναι. Ο κόσμος, κάθε που βραδιάζει, στέκεται μπρος στην τηλεόραση, μασουλάει, πίνει, βλέπει και… αποχαυνώνεται! Και ύστερα σέρνεται για ύπνο, με τη βεβαιότητα ότι ενημερώθηκε και ψυχαγωγήθηκε!

Αυτή είναι η ζωή μας. Κάνει σκι σε ένα τέλμα. Και οι πολιτικοί, που οφείλουν να είναι ο σπινθήρας ο οποίος θα ανάψει τη φλόγα μιας αντίδρασης, μιας κινητοποίησης, καθεύδουν. Τα μικρομάγαζά τους κοιτάνε. Τα ψηφουλάκια. Δυστυχώς. Εύλογα, λοιπόν, τους αντιμετωπίζει ο λαός με πλήρη απαξίωση: μια τελευταία σφυγμομέτρηση, που έχω μπροστά μου, της Ρublic Ιssue, κραυγάζει ότι οι 79 στους 100 πολίτες είναι δυσαρεστημένοι από τη λειτουργία της κυβέρνησης και οι 91 στους 100 από τη λειτουργία της αντιπολίτευσης! Δεν είναι φοβερή, δεν είναι απαράδεκτη αυτή η κατάσταση; Δεν δείχνει ότι ο λαός μπαΐλντισε, απογοητεύτηκε, ελάχιστα πλέον ελπίζει;

Θα ήθελα να ρωτήσω τον Κώστα Καραμανλή, τον Γιώργο Παπανδρέου και τους ηγέτες των άλλων κομμάτων: δεν βλέπουν αυτή την παρακμή, αυτή την κρίση, αυτό το χάλι της χώρας; Δεν ακούνε το καμπανάκι που τους χτυπάει, με τις κραυγές του στις δημοσκοπήσεις, ο Έλληνας πολίτης;