ΓΝΩΜΗ Το πήδημα του ψύλλου

Μάλλον θα αποδειχθεί επιτέλους ότι το DVD είναι μια απολύτως γελοία ιστορία. Από μια γελοιότητα, όμως, το πολιτικό- μιντιακό μας σύστημα ξεφτιλίστηκε όπως του άξιζε. Αν επιβεβαιωθεί ότι το περίφημο υλικό- φάντασμα σχετίζεται με τον μονόλογο του προσώπου που πέφτει θύμα του εγκλήματος της λαθραίας βιντεοσκόπησης, όπως έχει επανειλημμένα διαρρεύσει στον Τύπο, τότε όλο αυτό το κατασκεύασμα (μονταρισμένο και αμοντάριστο) είναι τελείως ανάξιο οποιουδήποτε δημόσιου λόγου και ενοχοποιεί μόνο τους παραγωγούς και τους διακινητές του και όχι, βέβαια, το θύμα των παράνομων λήψεων ή τα πρόσωπα στα οποία ενδεχομένως αναφέρεται σε μια απολύτως ιδιωτική στιγμή του.

Ειδικότερα, ο Πρωθυπουργός ουδόλως πλήττεται, και ουδόλως θα μπορούσε να πληγεί, από οποιαδήποτε (ενδεχόμενη) αναφορά στο πρόσωπό του σε ένα πλαίσιο σαν αυτό. Και όλοι θα έπρεπε να υψώσουμε ασπίδα προστασίας γύρω του, απέναντι σε οποιονδήποτε θα επιχειρούσε να εκμεταλλευτεί (ενδεχόμενες) αναφορές στο πρόσωπό του που γίνονται σε μια κρεβατοκάμαρα. Αυτό θα έπρεπε να είναι στοιχειώδες ζήτημα θεσμικών αντανακλαστικών.

Δυστυχώς, όμως, το αυτονόητο στην Ελλάδα δεν έχει ρεύμα. Και το χειρότερο είναι ότι οι ίδιοι οι άνθρωποι που συγκροτούν κατ΄ επάγγελμα έναν κλοιό γύρω από τον Πρωθυπουργό (και ο ίδιος, άραγε;) συμπεριφέρονται σαν να τον θεωρούν ευάλωτο σε μια πολιτικά ασήμαντη αθλιότητα. (Η αθλιότητα δεν είναι καθόλου η αναφορά- που είναι ιδιωτική. Είναι η κακουργηματική βιντεοσκόπηση και διακίνησή της). Και η συμπεριφορά αυτή του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος καθιστά πράγματι ευάλωτο τον Πρωθυπουργό.

Μόνο άνθρωποι που δεν διαθέτουν στοιχειώδη πολιτική διαύγεια θα μπορούσαν να αξιολογήσουν ως μείζον ζήτημα αυτή την ανοησία με το DVD. Το αστείο είναι ότι η δική τους αντίδραση (αντίδραση μικροαστών μπακάληδων και όχι ανθρώπων που κυβερνούν μια χώρα) ήταν εκείνη που τροφοδότησε το «σκάνδαλο» και νομιμοποίησε το γενικευμένο ξεκατίνιασμα, του οποίου είναι μάλλον αντάξιοι. Μαζί με τη γύμνια της δημόσιας ζωής μας βγήκαν στα φόρα και πρακτικές συναλλαγής και συγκάλυψης που προδίδουν πολύ περισσότερα από όσα θα άξιζε οι πρωταγωνιστές να αποκρύψουν. Η τραγωδία που ζουν, αφού την προκάλεσαν, είναι αντάξια του πολιτικού τους μεγέθους. Δηλαδή, είναι φάρσα.