«Η διαφθορά έγινε πολιτισμός μας»
Η σύγχρονη τέχνη δεν αφορά τον κόσμο γιατί δεν απορροφάται από την κοινωνία», λέει στα «ΝΕΑ» ο γλύπτης Κώστας Βαρώτσος. «Και γι΄ αυτό φταίμε εμείς, οι καλλιτέχνες, που έχουμε βολευτεί σε μια εικονική πραγματικότητα, όπου νομίζουμε ότι επηρεάζουμε την κοινωνία, ενώ κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Για να έχω αυτή τη σχέση με το κοινό και την κοινωνία έχω στραφεί στα δημόσια έργα» (εδώ μέρος από το ψηλότερο έργο του- ύψους 50μ.- που θα εγκαινιαστεί τον Μάρτιο στο Σιάτλ)
«Τα ποσά που διακινεί το μαύρο χρήμα είναι τεράστια. Δεν έχουν όρια. Και η ανθρώπινη δύναμη δεν μπορεί να αντισταθεί μπροστά στη δύναμη της διαφθοράς. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο η πολιτική εξουσία όσο η οικονομική διαπλοκή που κινεί τα πράγματα», λέει στα «ΝΕΑ» ο Κώστας Βαρώτσος σχολιάζοντας τα γεγονότα των τελευταίων ημερών λίγο πριν παραλάβει μια διεθνή τιμητική διάκριση για το σύνολο του έργου του, απόψε, στην Ιταλία.
Γεγονότα που επηρέασαν και τον ίδιο τον δημιουργό του γυάλινου Δρομέα, καθώς η σύγκρουσή του με τον φορέα διοίκησης του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (που καταδείχθηκεπως διατηρούσε δύο εταιρείες όπου η μία είχε συμβουλευτικό χαρακτήρα στον τέως γενικό γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού Χρήστο Ζαχόπουλο και η δεύτερη αναλάμβανε έργα) έγινε αιτία- σύμφωνα με τον Κώστα Βαρώτσο- να μην ανανεωθεί η θητεία του στο διοικητικό συμβούλιο (μαζί με ακόμη δύο μέλη) και ο ίδιος να φτάσει έως τον ανακριτή για το θέμα. «Ο κίνδυνος γενίκευσης της διαφθοράς έχει γίνει μέρος του πολιτισμού μας και της συμπεριφοράς μας. Η κατάσταση μπορεί να παρομοιαστεί με τη Μαφία που αποτελεί μέρος του πολιτισμού της Ιταλίας και κατά συνέπεια είναι αήττητη. Η αδυναμία μιας δημοκρατικής και ανεκτικής κοινωνίας να χτυπήσει τη διαφθορά μπορεί να οδηγήσει σε ακρότητες. Η λύση δεν είναι να μπουν όλοι φυλακή, αλλά να αναζητηθούν εναλλακτικές μέσω της παιδείας, της καλλιέργειας, της πολιτιστικής συμπεριφοράς πολίτη- κράτους», συνεχίζει ο καλλιτέχνης και καθηγητής στο Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
«Το ΕΜΣΤ βρίσκεται εν μέσω ενός σκανδάλου με πολιτικές ευθύνες. Όλη αυτή η υπόθεση δεν θα βγει σε καλό για το μουσείο, που πιστεύω πως έχει προβλήματα στην κατασκευή. Θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα υγιές πλαίσιο- έστω και αν κοστίσει καθυστέρηση κάποιων μηνών στην κατασκευή- παρά να συνεχιστεί αυτή η αρρωστημένη κατάσταση που ούτως ή άλλως καθυστερεί την εξέλιξη των πραγμάτων», υποστηρίζει ο κ. Βαρώτσος.
Τι ίχνη πιστεύετε ότι θα αφήσει αυτή η υπόθεση;
«Πάντα ελπίζουμε ότι ουδέν κακόν αμιγές καλού, αν και περίμενα ότι μετά την εποχή με τις γυμνές φωτογραφίες της Δήμητρας Λιάνη- Παπανδρέου δεν θα ξαναζούσαμε κάτι παρόμοιο. Όπως αποδείχθηκε από τα πρόσφατα γεγονότα όμως, δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Ας ελπίσουμε να πάμε κάποια στιγμή σε μια καλύτερη κατάσταση».
Ένα βραβείο για το σύνολο της καριέρας του από την Ιταλία έρχεται να του αλλάξει διάθεση. Το διεθνές βραβείο «Segno d΄ Οro» θα του απονεμηθεί απόψε στην Μπολόνια, ενώ την επιλογή του Έλληνα καλλιτέχνη που δουλεύει για τρίτη δεκαετία με το μέταλλο και το γυαλί έκανε ομάδα προσωπικοτήτων με πρόεδρο έναν από τους σημαντικότερους θεωρητικούς του μεταμοντέρνου κινήματος, τον Ακίλε Ολίβα. «Μου αρέσει να μου λένε μπράβο κι επειδή μου το λένε λίγες φορές, όταν το ακούω χαίρομαι πολύ», λέει ο Κώστας Βαρώτσος, που η επομένη της απονομής θα τον βρει να φτιάχνει το υψηλότερο μέχρι σήμερα έργο του- ύψους 50 μ.- σε διάλογο με έναν ουρανοξύστη στο Σιάτλ των Ηνωμένων Πολιτειών.
«Η κατάσταση στην Ελλάδα μπορεί να παρομοιαστεί με την ιταλική Μαφία που είναι αήττητη»
«Η τέχνη δεν είναι αναίμακτη»
«Η πορεία στην τέχνη δεν είναι αναίμακτη» λέει ο Κώστας Βαρώτσος.
«Όταν κάποιος λοιπόν σου λέει “είσαι ωραίος” και δεν σε απορρίπτει, και η διάκριση προέρχεται από σημαντικές προσωπικότητες διεθνώς, τότε αισθάνεσαι πως έχεις πετύχει το ζητούμενο στην τέχνη, που είναι η πρωτογενής σκέψη. Όταν σου λένε ευχαριστώ, νιώθεις σαν να έχεις κερδίσει συμβολικά τον θάνατο, διότι ομολογώ πως πολλές φορές νιώθω απογοητευμένος. Δεν είμαι μοτέρ. Είμαι ευάλωτος και κάθε μέρα σχεδόν σκέφτομαι πώς θα κάνω σκασιαρχείο από την τέχνη διότι η τέχνη είναι ζόρι και εγώ ψιλοτεμπέλης. Προτιμώ περισσότερο την αληθινή ζωή, αλλά δυστυχώς έχω ανάγκη την τέχνη».














