[ ΑΙΧΜΕΣ ] Έτσι, χωρίς πρόγραμμα

Άγκυρα, πρωινό Τετάρτης. Περιμένοντας τον Καραμανλή, οι Έλληνες δημοσιογράφοι που ταξίδεψαν στη χιονισμένη πρωτεύουσα για να καλύψουν την «ιστορική» πρώτη επίσημη επίσκεψη Έλληνα πρωθυπουργού στη γείτονα, έπειτα από 49 χρόνια, πίνουν καφέ, ξεφυλλίζουν επισκοπήσεις του τουρκικού Τύπου και ακούν τον πρεσβύτερο της παρέας να διηγείται πώς οι εφημερίδες το 1959 είχαν δώσει σελίδες ολόκληρες στην επίσκεψη του πρεσβύτερου Καραμανλή, δημοσιεύοντας ακόμη και το πλήρες κείμενο των ομιλιών στο επίσημο δείπνο. «Εμάς αύριο θα μας έχουν ημισέλιδο», παραπονέθηκε ο νεώτερος της παρέας. Κι άρχισε η συζήτηση για το πώς η Ζαχοπουλιάδα, τα DVD, οι σακούλες με τα εκατομμύρια και οι καβγάδες του «τηλε-τρας» έχουν εξοβελίσει τη δημόσια ατζέντα, έχουν μονοπωλήσει την ενημέρωση, έχουν εκτοπίσει κάθε άλλο θέμα από την κοινή θέα. Αναρωτιέμαι, λοιπόν. Αν η επίσκεψη Καραμανλή στην Άγκυρα είχε εκτός από το βάρος της ιστορίας και λίγη ουσία, αν στην ατζέντα της υπήρχαν τα σοβαρά θέματα, αν η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν πετούσε τέσσερα χρόνια τώρα την μπάλα στην εξέδρα, αποφεύγοντας, για τον φόβο του πολιτικού κόστους, κάθε υποψία πρωτοβουλίας, αν το ταξίδι είχε προετοιμαστεί ώστε να φέρει και κάποια αποτελέσματα, πέραν των ευπρόσδεκτων ευχών και διαβεβαιώσεων αιώνιας φιλίας, αν- κοντολογίςτο ταξίδι στην Άγκυρα είχε «είδηση», θα μπορούσαν να το σκεπάσουν τα απόνερα του ζαχο-θρίλερ; Αναρωτιέμαι, επίσης. Αν η χώρα δεν έμενε, από την τελετή κλεισίματος των Ολυμπιακών Αγώνων κι ύστερα, από τον Αύγουστο του 2004 ώς σήμερα, δίχως ατζέντα, δίχως στόχους, δίχως κάτι σημαντικό, που να συγκινεί και να κινητοποιεί, στον ορίζοντά της, αν η χώρα δεν πορευόταν τρία και κάτι χρόνια τώρα, με μια λευκή σελίδα για ημερήσια διάταξη, θα ήταν τόσο εύκολο να μονοπωλούν κάθε τόσο τη δημόσια ατζέντα τα θέματα του αστυνομικού και παρα-αστυνομικού δελτίου- ένα ελικόπτερο, κάτι κουμπάροι, οι απαγωγές των Πακιστανών, οι υποκλοπές, τα ομόλογα, τα Ζωνιανά, ο Ζαχόπουλος;

Αν η Πολιτική είχε κάτι αληθινά σημαντικό να εγγράψει στην ημερήσια διάταξη της χώρας, θα ήταν τόσο εύκολο να μονοπωλείται κάθε τόσο αυτή η ημερήσια διάταξη από το ασήμαντο κι από τους ασήμαντους;

Σε όσους αναζητούν μιαν εξήγηση για την ευτέλεια που εκπέμπεται πανταχόθεν και κυριεύει, αντιστάσεως μη ούσης, τη δημόσια σφαίρα, προτείνω λοιπόν αυτήν την εξήγηση: Κανείς δεν θα μπορούσε να επιβάλει τόσο εύκολα στην ημερήσια διάταξη το περιεχόμενο του σκουπιδοτενεκέ, αν αυτή η ημερήσια διάταξη δεν ήταν ήδη κενή. Αν η χώρα, και η πολιτική της σκηνή, στα χρόνια του Καραμανλή (του νεώτερου) δεν ήταν μια χώρα «έτσι, χωρίς πρόγραμμα»…