«Ευχόμαστε να μείνουμε ερασιτέχνες»

Εννιά χρόνια μετά την πρώτο τους δίσκο, ο Λευτέρης Πλιάτσικας και η Πένυ Ραμαντάνη, οι Όναρ δηλαδή, «παιδιά» των Πυξ Λαξ και των προβάδικων της Δυτικής Όχθης, έχουν πλέον μια σταθερή θέση στον κόσμο της ελληνικής ποπ. Κι όσο οι θύμισες των μεγάλων συναυλιών των Πυξ Λαξ αφήνουν την… πατίνα του χρόνου πάνω μας, τόσο οι Όναρ- ο μικρός αδελφός του Φίλιππου Πλιάτσικα και η τότε 19χρονη Πένυ- απομακρύνονται από την εποχή που ονειρεύονταν μαζί με τους φίλους τους σε κάποιο υπόγειο στούντιο. Ο νέος τους δίσκος «Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται» (Virus), την παραγωγή και την ενορχήστρωση του οποίου συνυπογράφουν με τη Ζίνα Αρβανιτίδη, είναι προσανατολισμένος σε μια πιο ποπ αντίληψη, περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία, πιο απλές ενορχηστρώσεις, πιο φωτεινές μελωδίεςτραγούδια που εύκολα θα τα έπαιζε κανείς με μια κιθάρα. «Εξαρτάται από το πού μας οδηγεί το υλικό» λέει η Πένυ Ραμαντάνη, «φωνή» των Όναρ.

Μεγαλωμένοι από τα μέσα της δεκαετίας του ΄90 στα προβάδικα των Αγίων Αναργύρων, έκαναν δυναμικό ξεκίνημα το 1999 με έναν χρυσό πρώτο δίσκο («Το έργο που παίζουν τα μάτια σου» σε στίχους και μουσική Λευτέρη Πλιάτσικα και παραγωγή Φίλιππου Πλιάτσικα), επιτυχία που τους έδωσε την ώθηση και την άνεση να κάνουν αισθητή την παρουσία τους μέσα από πολλά λάιβ σε Αθήνα και περιφέρεια. Το «Μην πετάς, θα σε δουν», όπου συμμετείχε και η Τeresa Salgueiro των Μadredeus στην «Μπαλάντα του νερού της θάλασσας» σε ποίηση Λόρκα, ήταν δίσκος που φανέρωνε την πρόθεσή τους να ψάξουν τον ήχο τους και να τον παντρέψουν με πιο έθνικ στοιχεία- πήγε επίσης πολύ καλά στην αγορά, καθιερώνοντάς τους σαν ένα νέο δυναμικό γκρουπ που μουσικά ακολουθούσε τα χνάρια των Πυξ Λαξ. Και αυτή τη φορά, παραγωγός ήταν ο Φίλιππος Πλιάτσικας.

Από τότε μέχρι σήμερα ακολούθησαν άλλοι τέσσερις δίσκοι (σταθεροί στο ραντεβού τους κάθε ενάμισι με δύο χρόνια) όπου πλέον οι… μικροί βαδίζουν μόνοι τους, χωρίς την παρουσία του Φίλιππου, «γιατί έτσι συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, έχει κι

ΙΝFΟ

Όναρ, «Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται» (Virus).
Στο Ίντερνετ: http://www. onarmusic.gr.

εκείνος τις δουλειές του. Κι εμείς, στην πορεία μάθαμε πράγματα».

Το ότι ο πρώτος σας δίσκος έγινε χρυσός- εξαιρετικά σπάνιο για πρωτοεμφανιζόμενο γκρουπ- πώς επηρέασε την πορεία σας;

«Είχε και θετικές και αρνητικές πλευρές. Θετικές γιατί μας άνοιξαν αμέσως οι πόρτες, μπορέσαμε και κάναμε συναυλίες, πέσαμε κατ΄ ευθείαν στα βαθιά. Αν σκεφτείτε ότι εγώ δεν είχα σχεδόν καμία πείρα- ό,τι πείρα έχει ένα κορίτσι που συμμετέχει σε γυμνασιακές συναυλίες- και ο Λευτέρης λίγο περισσότερο, από τα γκρουπάκια της γειτονιάς του, ένας χρυσός δίσκος είναι σα να γίνεται πραγματικότητα το όνειρο.

Όμως για να αντεπεξέλθουμε, πολύ άγχος. Πάρα πολύ…».

Η εποχή των λάιβ

«Εμείς προλάβαμε λιγάκι και την προηγούμενη εποχή που ήταν σοβαρή πηγή εσόδων και τα δικαιώματα από τις πωλήσεις των δίσκων» λένε οι Όναρ. «Τώρα όλοι ποντάρουμε στα λάιβ. Έτσι είναι, μπορεί να αλλάξει κανείς την εποχή του; Προσαρμοζόμαστε».

Ύστερα από εννέα χρόνια στον χώρο τι αίσθηση έχετε; Ήρθαν πιο εύκολα ή πιο δύσκολα τα πράγματα απ΄ ό,τι περιμένατε;

«Για κανέναν δεν είναι εύκολα… Το ότι είμαστε εδώ, το ότι κάνουμε τις συναυλίες που θέλουμε, τους δίσκους που θέλουμε, ζούμε αποκλειστικά απ΄ αυτή τη δουλειά, είναι πολύ σημαντικό- δεν περιμέναμε τότε ότι ύστερα από 10 χρόνια θα ήμασταν εδώ. Βέβαια αυτή η σκηνή και ο τρόπος που δουλεύουμε εμείς θέλει προσπάθεια…Τα φώτα είναι στραμμένα άλλού… Δεν γκρινιάζουμε όμως, γιατί μέσα από τη μουσική μεγαλώσαμε».

Ερασιτέχνες ακόμη; «Το σίγουρο είναι ότι ύστερα από τόσα συναυλιακά χιλιόμετρα έχουμε μια αυτοπεποίθηση. Ερασιτέχνες ήμασταν πάντα. Κι εύχομαι να μείνουμε. Πώς αλλιώς να διατηρηθεί η δίψα για το καινούργιο;».

Η νέα τεχνολογία; «Ζούμε σε μεταβατική εποχή όπου όλα αλλάζουν στη μουσική και οι καλλιτέχνες τρέχουν να προλάβουν. Δεν γίνεται διαφορετικά, πρέπει να προσαρμοστούμε – και θα προσαρμοστούμε. Τα αποτελέσματα είναι ορατά… Στις πωλήσεις των δίσκων, ακόμα πιο ορατά».