ΜΑΤΙΕΣ Τσαμπουκάς

Όσοι πηγαίνουν στα γήπεδα – όπως εγώ- ξέρουν πολύ καλά ότι κατά τη διάρκεια ενός ματς και συνθήματα- τα περισσότερα σεξουαλικού περιεχομένουθα ακουστούν και βρισιές θα πέσουν και «αρπάγματα», με μπουνιές και κλωτσιές, θα γίνουν. Όλ΄ αυτά, χωρίς να τα επικροτώ, τα καταλαβαίνω. Γιατί η εξέδρα, σε ώρα πάθους και αγωνίας, δεν μπορεί να παραμένει βουβή. Είναι σαν να παρακολουθεί το παιχνίδι απ΄ το ραδιόφωνο.

Εκείνο που δεν μπορώ να συγχωρήσω είναι το «τσαμπουκαλίκι», πριν και μετά τον αγώνα, κυρίως, με τις παρέες των νταήδων, που τα κάνουν όλα λίμπα- σπάνε μαγαζιά, καίνε αυτοκίνητα, τρομοκρατούν κορίτσια και ηλικιωμένους και, συχνά, τραβάνε μαχαίρι για να ξεκαθαρίσουν τις «διαφορές» τους.

Και ποιες είναι αυτές οι «διαφορές»; Δεν υπάρχουν. Απλώς η μία συμμορία, με πρόσχημα, πάντα, το «οπαδιλίκι», θέλει «να πιει το αίμα» της άλλης.

Αρκετά απ΄ αυτά τα παιδιά- για νεαρούς μιλάμε- πολλές φορές είναι χασισωμένα. Θυμάμαι, παλαιότερα, που τρέχαμε, με τον συνάδελφο Κώστα Κοφινά, στη Φιλαδέλφεια, για την ΑΕΚ: βλέπαμε ένα σωρό τέτοια παιδιά να ΄ναι σκορπισμένα σε διάφορα δρομάκια και μισοξαπλωμένα σε κεφαλόσκαλα σπιτιών, να φουμάρουν, να βρίζουν και να ασχημονούν. Κατόπιν «φτιαγμένα», να σαλτάρουνε στην κερκίδα, να βάζουνε «φωτιά» στον αγώνα.

Πριν από δέκα μέρες, μετά το ντέρμπι Ολυμπιακού- Παναθηναϊκού, είχαμε ένα μαχαίρωμα, με νεκρό, στη Λούτσα. «Έβγα έξω ρε, άμα είσαι άντρας…». Ο άλλος βγαίνει από την καφετέρια. Πιάνονται, οι δυο, στα χέρια. Και κάποια στιγμή πετιέται και το στιλέτο. Δεν είναι σπάνιες αυτού του είδους οι συμπλοκές. Και μην ξεχνάμε και την «ενέδρα θανάτου», πέρυσι, με δύο ομάδες φιλάθλων, στη Λεωφόρο Λαυρίου. Κι άλλα. Κι άλλα. Ένα σωρό.

Ιδίως σε ποδοσφαιρικούς αγώνες με μεγάλο βαθμολογικό ενδιαφέρον.

Τα ίδια πάλι, την Κυριακή, στη Θεσσαλονίκη. Πρωταγωνιστές των επεισοδίων, «φανατικοί» του ΠΑΟΚ. Που είχαν κάνει φασαρίες και στην Ξάνθη. Και στην Τρίπολη. Έχει δίκιο ο Κοφινάς, που τα βάζει με τον πρόεδρο Ζαγοράκη. Αν δεν πατήσει πόδι, αν δεν απειλήσει, αν δεν τραβήξει αυτιά, τα φαινόμενα αυτά θα συνεχισθούν. Η αυστηρότητα με την οποία αντιμετώπισε τους χουλιγκάνους ο Ντέμης πρέπει να γίνει μάθημα. Και σ΄ αυτόν και σε όλους τους διοικούντες.

Είναι εύκολο να τα βάζουμε με την Αστυνομία, που, αρκετές φορές, είναι η αλήθεια, αντιδρά με σπασμωδικότητα και ρίχνει λάδι στη φωτιά. Αλλά η Αστυνομία φταίει, όταν στρατιές «οργανωμένων» ξεχύνονται στα γήπεδα για να «πλακωθούν»; Γνωρίζω και γνωρίζουμε ότι οι νέοι έχουν τεράστια προβλήματα. Με πρώτο την ανεργία. Οι μπουνιές, όμως, τα καδρόνια και τα μαχαίρια δεν είναι, φυσικά, λύση. Όσο για το ποδόσφαιρο, είναι παιχνίδι. Και μάλιστα, υπέροχο παιχνίδι.