Η (νέα) τέχνη όρια δεν κοιτά

ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΣΤΟ ΡΟΚ ΚΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΣΤΟ
ΘΕΑΤΡΟ, ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗ ΜΟΔΑ ΚΑΙ
ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΣΤΗΝ ΟΠΕΡΕΤΑ… ΟΙ ΝΕΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ
ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΗΝ ΩΣΜΩΣΗ ΜΕΤΑΞΥ
ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ-ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ
Έκαναν εντύπωση. Όχι μόνο γιατί εμφανίστηκαν μπροστά σε κοινό που διψούσε να εντυπωσιαστεί αλλά γιατί είχαν πρόταση στη μουσική τους. Μερικοί είπαν πως είχαν μουσική στο θέαμά τους, αλλά όλα αυτά είναι περιγραφές, δεν είναι η ουσία. Η ουσία, από την αρχή που άρχισαν οι Μary and the Βoy, ήταν μια πανκ-ποπ-θεατρική συγκυρία… Προσπερνάς ή μένεις. Αποκλείεται όμως να μη σκεφτείς την Ντιαμάντα Γκάλας ή ένα πνιγμένο στον καπνό μισοσκότεινο καμπαρέ.

Παράλληλα τόσο η Μαίρη (Τσώνη) όσο και ο Βoy (Αλέξανδρος Βούλγαρης) πατάνε ταυτόχρονα και σε θεατρικό σανίδι. Εκείνη σε λίγο θα τη δούμε στη νέα παράσταση του Μιχαήλ Μαρμαρινού και ο Αλέξανδρος μόλις τελείωσε με τις παραστάσεις του «Οξυγόνου» στο «Αμόρε». Στη μέση, φρέσκο στις νέες ελληνικές παραγωγές, το CD «Μary and the Βoy» (κυκλοφορεί από την πατρινή ανεξάρτητη Low Ιmpedance) συμπυκνώνει την ένταση της έμπνευσής τους. «Είναι μια διαφορετική εμπειρία στο θέατρο, μια άλλη πειθαρχία το να είσαι εκεί τέσσερις φορές την εβδομάδα, σταθερά στη σκηνή», λέει ο Αλέξανδρος.

Τι είναι αυτό που τους οδηγεί να εκφράζονται πότε με τον έναν τρόπο, πότε με τον άλλον- με μουσική ή με θέατρο; «Περισσότερο συμβαίνει το εξής: έχω κάτι στο μυαλό μου και αυτό με οδηγεί να το εκφράσω με τον έναν ή τον άλλον τρόπο». Οι δυο τους, όπως και οι τέχνες τους, λειτουργούν με ιδιαίτερη αρμονία. «Έχει σημασία πως οι δυο μας δεν έχουμε τις ίδιες επιρροές, δεν ακούμε, ας πούμε, την ίδια μουσική. Το κοινό στοιχείο είναι πως μας ενδιαφέρει να δοκιμάζουμε νέα πράγματα και όχι να μένουμε στάσιμοι. Αυτό βοηθάει γιατί κατά κάποιον τρόπο ο ένας παρασύρει τον άλλο, στο να προχωρήσει και να τολμήσει», Ακραίοι; Με έναν ήχο σπαρακτικό και ένα κράμα από εντάσεις. Εκεί που νομίζεις ότι είναι ερμητικά κλειστοί ή λαβωμένοι από τον ρομαντισμό των 80s, αλλάζουν το σκηνικό. «Στον δίσκο προσπαθήσαμε να πάμε τα πράγματα λίγο πιο πέρα» λέει ο Αλέξανδρος και συνεχίζει: «Μας έχουν πει ότι βγάζουμε κάτι σκοτεινό, αλλά αυτό πιστεύω που βγαίνει πιο πολύ είναι η ένταση. Μ΄ αρέσουν τα έντονα πράγματα». Του αρέσουν ακόμη οι Suicide, του Άρη Ρέτσου η Αντιγόνη, παλιά τέκνο κομμάτια. «Δεν μου αρέσει η χαλαρότητα, τα συγκαταβατικά πράγματα». Οι Μary and the Βoy, πέρα από την piano punk ετικέτα που βιάστηκε να τους χαρίσει η ελληνική ανεξάρτητη σκηνή, είναι ένα όχημα διαρκώς σε κίνηση. Δεν είναι τυχαίο που έχουν κάνει πολλά λάιβ, δεν είναι στατικοί, ανακαλύπτουν πως το «να μείνουν στα ίδια» δεν τους αφορά.

«Επειδή ακριβώς όταν βρισκόμαστε στη σκηνή δεν μιλάμε με τον κόσμο, δεν απευθυνόμαστε δηλαδή στο κοινό, υπάρχει και ένας τρίτος άνθρωπος. Είναι η Ειρήνη, η κοινή μας φίλη, που χορεύει και η οποία δίνει την εικόνα της μουσικής μας».

Το επόμενο βήμα; «Σκέφτομαι πως θα είναι η ταινία. Μετά την προηγούμενη (το “Ροζ”) έχω αρχίσει να ξαναγράφω σιγά σιγά». Οι Μary and Τhe Βoy «διακτινίζονται» σε έναν άλλο χώρο, με ένα διαφορετικό «κοστούμι», έναν άλλο λόγο (σαφώς και εικόνα) γιατί πολύ απλά στην τέχνη δεν υπάρχει κανένας κανόνας…

info

Η παράσταση «Θυμήσου εκείνα τα χρόνια!…» στο «Ακροπόλ» (Ιπποκράτους, τηλ. 210-
3643.700).