ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΤΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΕ ΝΕΕΣ ΔΟΜΕΣ

Είναι χαρακτηριστικό ότι στη μορφή του Δον Κιχώτη οι Έλληνες ποιητές του Μεσοπολέμου διαβάζουν ιδιότητες που συναιρούν το «σοβαρό» με το «γελοίο», αλλά και την «επικινδυνότητα» του ρόλου του ποιητή. Αυτό φαίνεται ολοκάθαρα στο περίφημο ποίημα του Ρώμου Φιλύρα «Δον Κιχώτης», όπου διαβάζουμε λέξεις-κλειδιά για να σκεφτούμε την αίσθηση του ποιητή για τον εαυτό και τον κόσμο στην εποχή του και ίσως και τη δική μας: «φαντασίωση», «αλλόκοτο», «αίνιγμα», «ειρωνεία», «καγχασμός». Για τους Έλληνες ποιητές του Μεσοπολέμου ο Δον Κιχώτης μοιάζει να συμβολίζει έναν άνισο αγώνα σε μια εποχή και έναν περίγυρο όπου συντελείται με ταχείς ρυθμούς η έκπτωση από το «αυθεντικό», όπως είχε συμβεί στην Ευρώπη λίγους αιώνες νωρίτερα, στο κατώφλι των Νέων Χρόνων. Οι ποιητές μας μοιάζουν να εισπράττουν στο ακέραιο τις συνέπειες των κοινωνικών αλλαγών, τη μετάβαση από τις παλιές δομές σε νέες, σε ένα κράτος που είχε μόλις εκατό χρόνια ζωής. Η Αλεξάνδρα Σαμουήλ σημειώνει ότι ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ένας εσωτερικός μετανάστης στην Αθήνα, ζητεί το 1864 από τον πατέρα του να του στείλει ένα αγαπημένο του βιβλίο: τον «Δον Κιχώτη» του Θερβάντες, που τον είχε αφήσει στη Σκιάθο