Το πνεύμα του τόνου

Σήματα

Η κάπως «παλιά» συγγραφέας άφαντη επί χρόνια. Κάποτε δημοσίευσε μυθιστορήματα με μεγάλη επιτυχία. Ό,τι σημαίνει. Ένα, «Η Στεφανία στο αναμορφωτήριο», ευτύχησε να γυριστεί λαμπρή ταινία από τον Γ. Δαλιανίδη με τη Ζ. Λάσκαρη. Το όνομά της αναφέρεται σε όλα τα λεξικά. Υποτίθεται ότι γεννήθηκε το 1938. Το 1973 τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το έργο της «Από το πάθος στη λύτρωση».

Για ειδικούς λόγους (εξυπηρέτηση κάποιου φίλου) ψάχνουμε για τα ίχνη της. Από βιβλιοπωλείο σε βιβλιοπωλείο κι από εκδοτικούς οίκους σε γνωστούς, μάθαμε τα θλιβερά. «Μα, αυτή έχει πεθάνει εδώ και 30 χρόνια. Μπορεί να μην είναι 30, σίγουρα όμως είναι 20. Πού τη θυμηθήκατε;».

Άντε να εξηγείς τα εσώψυχά σου. Τελικά, σημασία έχει ότι ένας συγγραφέας με το παράσημο εξαίρετων πράξεων στο πέτο έμεινε τελείως αφανής ακόμη και για ανθρώπους του σιναφιού. Μόνο ο Θανάσης (ος τα πανθ΄ ορά) γνώριζε τίτλους έργων της.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η συγκεκριμένη περίπτωση στις βορβορώδεις μέρες μας. Αφήνω στην άκρη όσους χαλούσαν κόσμο κάποτε λόγω πολιτικής τοποθέτησης και παραμένουν τώρα άγνωστοι.

Μιλώ για κείνους που άξιζαν καλύτερη τύχη και το έργο τους «στέκεται» και όμως πέρασαν τη ζωή τους εν ερημίαις και σιωπή.

Σταμάτησαν οι ευλογημένοι και να στέλνουν τα σήματα κινδύνου ή ελπίδας με το έργο τους, γιατί σήμα κινδύνου ή ελπίδας για όλη την ανθρωπότητα είναι όταν κάθε συγγραφέας, καλός ή κακός, εκδίδει βιβλίο του.

Το όνομα της κυρίας ήταν Νέλλη Θεοδώρου!