ΜΑΤΙΕΣ Ο Αντώνης

Το ημερολόγιο γράφει για αύριο «Αντωνίου του Μεγάλου» και ο νους μου, όπως χρόνια και χρόνια τέτοια μέρα, τρέχει στον Αντώνη Σαμαράκη. Που για μένα ήταν φίλος και αδελφός. Και άνθρωπος καθημερινός, που δεν έκανε τίποτα για να ξεχωρίσει. Ήταν απλός. Και μονίμως αμήχανος απέναντι σ΄ ένα παιδί, σε μια μητέρα που δεν έχει άντρα, σ΄ έναν νέο που ψάχνει να βρει δουλειά…

Τον Αντώνη τον αγαπούσαν πολλοί.

Και πολύ. Τον λογάριαζαν. Τον εμπιστεύονταν. Του τηλεφωνούσαν σε μια δύσκολη στιγμή. Κι εκείνος έσπευδε να βοηθήσει. Να πει τον καλό του λόγο, τον πραϋντικό. Να παρακαλέσει, αν ήταν ανάγκη, κάποιον «δυνατό», για να βολέψει τον φουκαρά, τον κυνηγημένο, τον ταλαίπωρο. Και έχει τόσους και τόσους φουκαράδες, κυνηγημένους και ταλαίπωρους η κοινωνία μας.

Ξέχασα το σπουδαιότερο: ήταν ανήσυχος. Άγρυπνος. Αναζητούσε, διαβάζοντας, ακούγοντας, συνομιλώντας, την ευκαιρία για να δώσει το χέρι του, να στηρίξει, να συντρέξει.

Ήταν φίλος του Θόδωρου Αγγελόπουλου και του Χρήστου Γιανναρά από τη δεκαετία του ΄50. Από αυτούς τον γνώρισα. Και υπήρξαν εποχές που κάθε βράδυ με έπαιρνε μαζί του στις ταβέρνες, όταν έκανε έλεγχο ως υπάλληλος του υπουργείου Εργασίας, για να φάμε, γνωρίζοντας ότι με έδερνε μαύρη φτώχεια. Μια μέρα, καταχείμωνο, είχε ραντεβού με τον ποιητή Ματθαίο Μουντέ. Ο Μουντές εμφανίσθηκε μπροστά του μ΄ ένα καλοκαιρινό σακάκι. Τουρτούριζε από το κρύο.

Την επομένη, ο Αντώνης τού μισθού της πείνας, του έστειλε ένα καινούργιο ζεστό παλτό.

Του Αγίου Αντωνίου, το σπίτι του πλημμύριζε από κόσμο. Η Ελένη, η γυναίκα του, η λατρεμένη του, άνοιγε τις πόρτες για να μπει όποιος ήθελε. Να ευχηθεί, να κάτσει στο τραπέζι. Από τους πρώτους που του τηλεφωνούσαν για «χρόνια πολλά» ήταν ο Αντρέας Παπανδρέου. Από τους πρώτους που τον επισκέπτονταν, ο Κώστας Σημίτης. Ως πρωθυπουργοί και οι δύο. Αλλά κι ο θυρωρός της πολυκατοικίας βρισκόταν στο σαλόνι. Ανάμεσα στο πλήθος των διανοουμένων, των πολιτικών, των δημοσιογράφων, των καλλιτεχνών, των αστυνομικών, που είχαν τελειώσει την «υπηρεσία» τους στο παρακείμενο κτίριο.

Όποτε πηγαίναμε σε ταβέρνες, το ΄70, το ΄80, το ΄90, μας εγκατέλειπε, την Ελένη, τη γυναίκα μου κι εμένα, κι έπιανε κουβέντα με τους σερβιτόρους, έγραφε τις διευθύνσεις τους σ΄ όποιο χαρτί είχε στην τσέπη του και την άλλη μέρα, τους έστελνε βιβλία του. Πάντοτε με θερμές αφιερώσεις. Και την ώρα που τους μιλούσε, όρθιος δίπλα στον μάγειρα, τράβαγε στη ζούλα ένα ποτήρι, για να πάνε κάτω τα φαρμάκια…

Του άρεσε να πίνει- όπως άρεσε και σε μένα- λίγο κρασάκι. Ένα βραδάκι, ήρθε να με πάρει από την εφημερίδα. Το πρόγραμμα προέβλεπε, όπως συνήθως, ταβέρνα. Ξαφνικά, βλέπουμε μπροστά μας τον Βάρναλη. Ανηφόριζε σιγά σιγά τη Χρήστου Λαδά. «Θα τον πάρουμε από πίσω», μου λέει ο Αντώνης. «Γιατί;». «Θα μας οδηγήσει, στα σίγουρα, σε μαγαζί με καλό κρασί…». Αχ, Αντώνη…