Ροζ

ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ αυτές βλέπω τηλεόραση. Πολλή τηλεόραση. Τελικά, η πλακίτσα με τη μέση μου μόνο πλακίτσα δεν είναι. Ένας συγκεκριμένος σπόνδυλος αποφάσισε να κάνει χειμερινό τουρισμό: Άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη: Στης Σύρας τ΄ ανοιχτά τον τσάκωσε η ακτινογραφία. Ακινησία, είπε ο γιατρός. Δυο βδομάδες; Τρεις; Θα πιάσουμε τον μήνα; Θα πιάσουμε τον Μάη; Θα δείξει…

Μπαστακωμένη, λοιπόν, στο κρεβάτι του πόνου. Πώς γράφω τώρα η ψυχούλα και ο σπόνδυλός μου το ξέρουν. Ένα λαπ τοπ αιωρείται πάνω στα γόνατα. Πηγαίνει μια δώθε – μια κείθε, έι- οπ, δεξιά- αριστερά, πάνωκάτω, ναυτία μού ΄ρχεται. Για δυο τρεις αράδες, κάνω δυο τρία χρόνια: ένα πλήκτρο- οχτώ delete.

Ναι, βλέπω πολλή τηλεόραση αυτές τις μέρες. Θα μου πεις «χάθηκε ένα καλό βιβλίο;». Άσε με, χαρά μου, με το καλό το βιβλίο. Άλλη καΐλα δε είχα στην παρούσα φάση παρά του Ρασκόλνικοφ τα πάθη. Κι αν «απολείπειν ο Θεός Αντώνιον»… ας πρόσεχες, Αντώνη μου!

Σκασμός εσύ, Αντωνάκη μου! Ρε για πότε ξύπνησε, η κυρία Κουκουβίκου μέσα μου!

Με το τηλεκοντρόλ στο χέρι, αποχαυνωμένη, σιχτιρισμένη, μην της μιλάτε της τρελής κι αφήστε την να κλάψει, πιάνω δουλειά από το πρωί.

Ζαπ- ζαπ- ζαπ! Τι γίνεται εδώ; Τόσο ροζ είχα να δω από τότε που μου φέρανε το κουκλόσπιτο της Μπάρμπι. Από το πρωί μέχρι το βράδυ η απόλυτη ροζίλα. Θα μου πεις πού ζούσα, τόσον καιρό, η «ωραία κοιμωμένη»; Το ζώον το όρθιο, σε ποια στρατόσφαιρα πλανιόμουνα; Μωρέ, εδώ ζούσα και γύρω τριγύρω πλανιόμουνα. Αλλά δεν ήμουνα κολλημένη μπροστά σε μια συσκευή όλη μέρα! Στην πρωινή ζώνη, για ορντέβρ έχουμε Έφη, Ρούλα- Αλβανό και Εθνικό Σταρ. Μέχρι τελικής πτώσεως: Δική μας, όχι δική τους! Αυτοί, φως μου, είναι ακατάβλητοι, θα μας ξεκάνουν όλους!

ΜΕΤΑ ΠΕΡΝΑΜΕ στην πρώην μεσημεριανή ζώνη- από τούδε επονομαζόμενη και «Ζώνη του DΝΑ». Αξέχαστες στιγμές πέρασα με τον Πασχάλη. Κύριε, κύριε, σηκώστε με στο μάθημα! Είμαι διαβασμένη, βάλτε μου δύσκολα, μη με λυπάστε! Για τον Πασχάλη και την κυρία Αλίκη, για τη μητέρα του παιδιού, για τις δηλώσεις των συνηγόρων, για τη νόμιμη μοίρα που δικαιούται το εκτός γάμου τέκνον, μηνύσεις, αγωγές, εφέσεις, διατροφές. Όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω!

Κι έπειτα, καθώς το απομεσήμερο έμοιαζε να γέρνει σαν αμάξι γέρικο στην ανηφοριά, πιάνουμε το βραδάκι και περνάμε στη «ζώνη Ζαχόπουλου». Αυτή πάλι τι απόχρωση έχει;

Είναι αμιγώς ροζ; Ή έχει και το γκριζάκι μέσα, για να σπάσει η κουφετίλα; Το σκάνδαλο είναι αμιγώς σεξουαλικό ή να βάλω και μισό κιλό αποχαρακτηρισμούς αρχαιολογικών χώρων; Τίποτα μίζες γαρνιτούρα ή θα το τσακίσετε ξεροσφύρι; Ροζ; Γκρι; Ροζ με γκρι πουά; Όλοι οι συνάδελφοι στα δελτία έχουνε γίνει στυλίστες και ψάχνουνε αποχρώσεις και αποχρώσες ενδείξεις!

Σιγά μωρέ, λέει το Μαξίμου (αλήθεια, το Μαξίμου είναι άνθρωπος; Γιατί ποτέ δεν βάζει γλώσσα μέσα του;). Σιγά μωρέ, το ροζ μπομπόν είναι, μην το κάνουμε και ζήτημα.

Αποχαρακτηρισμοί, μιζούλες, ρουσφετάκια, μέσον, μέσα, ημέτερος, διευκολύνσεις… Σιγά μωρέ…

Αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες της Αλεξανδρείας. Πόσω μάλλον στην πλεμπάγια… Σιγά μωρέ… Δεν είναι δα και κάνα τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο (λες και το ψάξαμε και καταλήξαμε). Τώρα το γεγονός ότι ένας υψηλά ιστάμενος την πέφτει σε υπαλλήλους με αντάλλαγμα τη νομιμοποίηση, τη «θέση στον ήλιο»… σιγά μωρέ! Μην κάνουμε και την τρίχα τριχιά.

ΕΓΩ ΠΑΛΙ την κάνω, αλλά μάλλον ανήκω στη θλιβερή μειοψηφία. Εξακολουθώ να θυμώνω! Να οργίζομαι! Μου ΄ρχεται ντουβρουτζάς! Μου ΄ρχεται το πολλαπλό! Μου ΄ρχεται να σπάσω κούπες για τα λόγια που ΄πες. Γιατί, μην τρελαθούμε, παιδιά: Ο σπόνδυλος μετατοπίστηκε, όχι οι απόψεις!

«Τεσπά», που λέει και η γενιά του γιου μου.

Πολλά είπαμε και σώνει κι ας λαλήσει κι άλλο αηδόνι. Σταματώ το γράψιμο, πρώτον διότι το λαπ τοπ μου τσακίστηκε κάτω και τώρα θα κλαίω και τον δικό του σπόνδυλο…

Και δεύτερον, αρχίζει η Μπριζολέ!

Τα σέβη μου!