ΑΙΧΜΕΣ Πλανήτης ΠΑΣΟΚ

Κάποτε, και μέχρι πρόσφατα, το σύνθημα των σοσιαλιστών ήταν «Να αλλάξουμε τον κόσμο». Το σημερινό ΠΑΣΟΚ πάσχει από απώλεια του οριστικού άρθρου: το σύνθημα έγινε «Να αλλάξουμε κόσμο». Η ηγεσία τής άλλοτε μεγάλης προοδευτικής παράταξης φέρεται αποφασισμένη για το μακρινό ταξίδι σε «άλλο κόσμο».

Η απάντηση προς τη βάση του στον κόσμο ετούτο, που στη συντριπτική της πλειονότητα ήθελε την εκπροσώπηση του «όλου ΠΑΣΟΚ» στα όργανα του κόμματος, είναι κατηγορηματική: το ΠΑΣΟΚ είναι αντικείμενο προσωπικής επιλογής του αρχηγού του. Μετά την κατάργηση των εκλεγμένων επιτελικών οργάνων και την αντικατάστασή τους από εξωθεσμικά διορισμένα μορφώματα, ο πρόεδρος του Κινήματος προχωρεί, εν όψει του Συνεδρίου, σε προσωπικές κρίσεις των μεσαίων και μικρών στελεχών ανά την Ελλάδα. Η επόμενη φάση θα είναι να επιλέξει προσωπικά και τους ψηφοφόρους του κόμματος.

Ένας νέος κόσμος γεννιέται, λοιπόν. Σ΄ αυτόν δεν φαίνεται να έχουν θέση όσοι δεν στήριξαν τον κ. Παπανδρέου στην επανεκλογή του. Αλλά και όσων τον στήριξαν, η ειλικρίνεια και η πίστη θα δοκιμαστεί. Διότι στον νέο μικρό και μακρινό πλανήτη του ΠΑΣΟΚ θα κατοικήσουν μόνον όσοι είναι καθαροί και χωρίς δεύτερες σκέψεις. Το σενάριο που παίζεται στο ΠΑΣΟΚ θυμίζει Όργουελ. Εξακολουθεί όμως να διαδραματίζεται στην Ελλάδα. Και η Ελλάδα είναι μια χώρα που έχει Σύνταγμα, το οποίο προβλέπει για τα πολιτικά κόμματα ότι «η οργάνωση και η δράση τους οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος» (αρ.

29.1). Είναι ένα ερώτημα αν αυτό συμβαίνει όταν ένα κόμμα παραβιάζει κατάφωρα το ίδιο του το καταστατικό και περιέρχεται σε κατάσταση διαρκούς εσωτερικού πραξικοπήματος.

Βεβαίως, «η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων» (αρ. 120.4). Κατ΄ αναλογία, ο σεβασμός και η διαφύλαξη της εσωκομματικής δημοκρατίας, η οποία αποτελεί ουσιώδες στοιχείο του πολιτεύματος, επαφίεται στο δημοκρατικό φρόνημα των στελεχών και των μελών του. Αλλά το φρόνημα φαίνεται ότι ασθενεί. Μαζί του κλονίζεται όχι απλά ο «δικομματισμός», αλλά και στο σύνολό του το πολιτικό σύστημα. Το οποίο τίθεται ενώπιον μιας εφιαλτικής εκδοχής της «αυτονομίας» του.