«Ποιος είπε ότι κάνουμε πολιτική;»

Οι αδελφοί Κοέν είναι από τις ιδιάζουσες περιπτώσεις του αμερικανικού σινεμά. Τα τελευταία 25 χρόνια, χωρίς να έχουν σπάσει τα ταμεία, έχουν αφήσει το στίγμα τους στη μεγάλη οθόνη με ταινίες που συνδυάζουν αλλόκοτο πνευματώδες χιούμορ, άφθονη βία και αξιόλογες ερμηνείες από μεγάλα ονόματα.

Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και η τελευταία τους δημιουργία, «Νo country for old men», ένα σκληροτράχηλο γουέστερν βασισμένο σε βιβλίο του Κόρμακ Μακάρθι, με πρωταγωνιστές τους Τζος Μπρόλιν, Χαβιέ Μπαρντέμ και Τόμι Λι Τζόουνς. Οι πολύ καλές κριτικές έχουν ανοίξει τον δρόμο για τα φετινά Όσκαρ. Πρόκειται για ένα «δωρικό θρίλερ» με πολύ μαύρο χιούμορ και ακόμη περισσότερη βία. Βία που χρησιμοποιούν σε όλο τους το έργο, αλλά εδώ εκφράζεται πιο έντονα.

«Δεν έχουμε κανόνες για το πώς θα αναπαραστήσουμε τη βία σε μία ταινία ή για το πόση βία έχει ένα φιλμ», λέει ο Τζόελ Κοέν. «Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική». Και συμπληρώνει ο Ίθαν: «Για μας είναι σχεδόν θέμα σκηνικών. Πόσο κόκκινο χρώμα μπορούμε να έχουμε χωρίς να είναι υπερβολική η χρήση του»;

Από τις απαντήσεις τους φαίνεται πως δεν τους απασχολεί καθόλου η ηθική πλευρά της χρήσης βίας στη μεγάλη οθόνη. «Όχι, η αλήθεια είναι πως αυτό που σκεφτόμαστε είναι το κατά πόσον ταιριάζει στο περιεχόμενο της ιστορίας. Σίγουρα όμως ξέρουμε καλά τη δύναμή της».

Το νέο τους φιλμ θυμίζει αρκετά το βραβευμένο «Φάργκο» και το ντεμπούτο τους «Μόνον αίμα». «Υποθέτω σε ύφος μοιάζουν περισσότερο με αυτές τις ταινίες μας από ό,τι με άλλες. Όμως, τις ομοιότητες με το Φάργκο τις είδαμε αφού τελειώσαμε την ταινία, όχι όταν διαβάζαμε το βιβλίο», λέει ο Τζόελ.

Ο Μπαρντέμ παίζει εδώ τον ψυχωσικό δολοφόνο, που μπορεί να σκορπά τον θάνατο τη μια στιγμή και το γέλιο την επόμενη. «Οι Κοέν είναι από τους λίγους σκηνοθέτες που μπορούν να ανακατέψουν τις πιο περίεργες καταστάσεις και χαρακτήρες με τις πιο αστείες στιγμές. Οι χαρακτήρες τους σε παρασύρουν και σε απωθούν ταυτόχρονα», λέει ο Ισπανός ηθοποιός. Τα τεξανικά τοπία, οι καουμπόηδες, τα θέματα της βίας και της τιμωρίας που κυριαρχούν στην ταινία θα μπορούσε να σκεφθεί κανείς πως αποτελούν σχόλιο για τον Τζορτζ Μπους. «Δεν νομίζω πως το βιβλίο έχει να κάνει με την πολιτική. Δεν είναι αυτό που έχουμε στο μυαλό μας όταν κάνουμε μία ταινία ή γράφουμε μία ιστορία», απαντά ο Τζόελ.