Το πνεύμα του τόνου

Στεγαστικά

Οι άστεγοι είναι ένα μεγάλο και διάσημο θέμα της λογοτεχνίας και του θεάτρου. Θυμίζω και τον «Βυθό» του Γκόργκι, και την «Πείνα» του Χάμσουν, και τους αντι-ήρωες αλήτες του Βουτυρά, και τα νυχτερινά άσυλα στο έργο του Μπερτολούτσι και στις ταινίες του Τσάπλιν.

Στη μιζέρια των «Υπογείων» του Ντοστογιέφσκι και του Κολτέζ κυριαρχούν συνήθως τα όνειρα για μια άλλη ζωή, κάποιες εικόνες του ευτυχισμένου παρελθόντος, η παιδική αθωότητα, οι προδομένοι έρωτες, αλλά και οι αχτίδες κάποιας μελλοντικής αυγής. Τώρα, στον έρμο τόπο μας, οι άστεγοι- αλλοδαποί και ντόπιοι- μαχαιρώνονται για μια γωνιά απάγκιο στα εγκαταλειμμένα κτίρια στα Εξάρχεια, στο Γκάζι, στο Φάληρο. Εκτός αν, μακάβρια, υποθέσω κάτι άλλο. Οι δύο άστεγοι αλλοδαποί που μαχαίρωσαν και σκότωσαν τον συνάστεγο Έλληνα θέλησαν να τον ευεργετήσουν, διαθέτοντάς του μια μόνιμη στέγη στο δημοτικό νεκροταφείο.

Το παράδοξο βέβαια είναι πως και αυτή η στέγη είναι προσωρινή, αφού σε τρία χρόνια κάποιος άλλος θα έρθει να την διεκδικήσει.

Κρίση στέγης, πλέον, και στας αιωνίους μονάς.