[ Δρόμοι ]

Τα σχολικά…
… χρόνια πάρα πολλοί από εμάς τα θυμόμαστε σαν να μας στέρησαν κάτι. Σαν να υπήρχε μια άβυσσος που χώριζε τη σχολική αίθουσα από τον εξωτερικό κόσμο. Η μουσική που ακούγαμε, τα βιβλία που διαβάζαμε, οι άνθρωποι που συναντούσαμε, όλα αυτά μας φαίνονταν πολύ πιο ζωντανά από τα άψυχα μαθήματα. Κάτι τέτοια συναισθήματα έσπρωξαν τον Βρετανό συγγραφέα Μάικ Κένι να αρχίσει να γράφει θεατρικά έργα για παιδιά. Για να πλησιάσει περισσότερο τα παιδιά, δεν τα αναζήτησε μέσα στους τέσσερις τοίχους μιας σχολικής αίθουσας, αλλά έξω από αυτήν, στην πραγματική ζωή.

Ο «Κηπουρός»…
… παίζεται με επιτυχία στο παιδικό θέατρο «Ντινουά», στο Παρίσι. Ο Μάικ Κένι τον εμπνεύστηκε από τον Χάρι, τον πεθερό του, που ήταν ο κηπουρός της οικογένειας. Τα παιδιά της γειτονιάς μαζεύονταν γύρω του σαν μέλισσες και σκάλιζαν το χώμα μαζί του. «Τα πράγματα που γνώριζε ο Χάρι για τη γη δεν αποτελούν αξία για την κοινωνία μας», λέει ο Μάικ Κένι. «Πιστεύουμε πως δεν είναι δική μας δουλειά. Είναι όμως μια πολύτιμη γνώση που πηγαίνει χαμένη». Αν τα αφήσει κανείς στην ησυχία τους, τα παιδιά όλου του κόσμου είναι πλημμυρισμένα από μια ανεξάντλητη περιέργεια. Όμως η δυτική κοινωνία τα μετατρέπει σε καταναλωτές, κολλημένους στην τηλεόραση, με το κεφάλι παραγεμισμένο από συνήθως άχρηστες πληροφορίες. Ο Μάικ Κένι προσπαθεί να ξαναβγάλει τα παιδιά έξω, στην πραγματική ζωή. «Στο θεατρικό έργο μου “Το χαμένο παιδί” έχω βάλει πρωταγωνιστή τη φωτιά», λέει ο συγγραφέας. Η φωτιά μπορεί να είναι κάτι καταστροφικό, είναι όμως και η αφετηρία του πολιτισμού των ανθρώπων. Τα παιδιά μαθαίνουν να τη φοβούνται από μικρά, αλλά όταν βγουν στον εξωτερικό κόσμο πώς θα μάθουν να ξεχωρίζουν τις καλές από τις κακές φωτιές που παραμονεύουν στην κοινωνία; Εκείνο που στενοχωρεί τον Μάικ Κένι περισσότερο είναι πως τα σημερινά παιδιά είναι αποκομμένα από τον πραγματικό κόσμο. Τον βλέπουν, αλλά δεν ξέρουν από τι είναι φτιαγμένος. Τους έρχεται πολύ πιο εύκολο να αγοράσουν κάτι παρά να το φτιάξουν. «Οι δικοί μου γονείς ήξεραν να πλέκουν, να μαγειρεύουν, να φτιάχνουν τον κήπο», λέει ο Βρετανός συγγραφέας. «Γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς».

Τα σημερινά…
… παιδιά είναι αποκομμένα από τη φύση. Δεν γνωρίζουν τίποτα γι΄ αυτήν. Η φύση είναι πανταχού παρούσα στα έργα του Σαίξπηρ. Και στις «Τρεις αδελφές» του Τσέχωφ, καθεμιά από τις τέσσερις πράξεις είναι τοποθετημένη σε τέσσερις διαφορετικές εποχές, σε διαφορετικές ώρες της ημέρας.

Τα παιδιά…
… μαθαίνουν σήμερα από μικρά να φοβούνται την κακοκαιρία. Ο Μάικ Κένι προτρέπει τα δικά του παιδιά να βγαίνουν έξω από το σχολειό, έξω από το σπίτι, μέσα στη βροχή. Στον ουρανό μπορεί να είναι ο παράδεισος, αλλά το παιδί πρέπει να ξέρει πως «από εκεί πέφτουν επίσης η βροχή, ο κεραυνός, το χαλάζι και οι βόμβες» (Αλμπέρ Μπρι).