Το πνεύμα του τόνου

Το τέλος

Ελάχιστοι θα ξέρουν τους λόγους που οδήγησαν την άγνωστη νέα γυναίκα να ριχτεί μαζί με το μωρό της στον Ισθμό της Κορίνθου για να βρει καλύτερη ζωή. Ασφαλώς δεν ήταν μπλεγμένη στα όσα δυσώδη ακούγονται τον τελευταίο καιρό, ούτε ακολούθησε τη μόδα. Η περίπτωσή της δεν πήρε διαστάσεις. Ελάχιστα γράφτηκαν. Σε άλλες εποχές θα έκανε θραύση. Τι κρυφούς πόνους έσερνε αυτή η γυναίκα; Ποιο μεγαλύτερο (υπάρχει μεγαλύτερο;) κακό ήθελε ν΄ αποφύγει; Ασφαλώς θα ήταν προδομένη.

Πόσοι αγαλλίασαν όμως για τη λύση που διάλεξε και κάπως αναπαύθηκε η ψυχή τους επειδή έφυγε ένας μάρτυρας κατηγορίας από πάνω τους και πόσοι γονάτισαν από τον πόνο για το άδικο τέλος της;

Ο μυστικός θίασος των υποψήφιων αυτοχείρων κυκλοφορεί δίπλα μας και δεν παίρνουμε είδηση για τις συνεχείς αναβολές που δίνουν στη μοιραία στιγμή τους, ούτε δίνουμε τη σημασία που πρέπει σ΄ εκείνους που εξωθούν με τα έργα τους ορισμένους να διαλέξουν αυτό το τέλος.

Στον καλλιτεχνικό χώρο, παρ΄ όλο που ο ανταγωνισμός, ο υστερικός φθόνος και η εκδίκηση περισσεύουν, ευτυχώς δεν έχουμε τέτοια συμπτώματα. Ας είναι καλά οι αρρώστιες που ξεσπάνε και τα ηρεμιστικά. Μόνο οι φαντάροι το αποφασίζουν και βέβαια όχι για ερωτικούς λόγους. Γι΄ αυτούς δεν θα μάθουμε ποτέ τούς πραγματικούς λόγους της απελπισίας τους. Εθνική επιταγή! Τέλος.

Με τον νέο χρόνο η περιλάλητη τριαντατετράχρονη κυρία θα πρέπει να αναφέρεται πλέον ως τριαντα-πεντάχρονη αν και μερικοί δημοσιογράφοι χάριν ευφωνίας έτσι το έλεγαν από την αρχή!