Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Αν ήμουν μαύρη τσάντα Ηermes…

Ξεφυλλίζοντας ένα περιοδικό μόδας μαθαίνω ότι το μαύρο θα είναι το χρώμα της φετινής χρονιάς. Λένε οι ειδικοί ότι είναι το χρώμα που έγινε της μόδας μόλις μπήκε ο 21ος αιώνας. Εδώ και χρόνια, λένε, το μαύρο έχει κατακτήσει τις καρδιές των γυναικών αλλά φέτος θα κατακτήσει και τις ψυχές των ανδρών. Το μαύρο σε κάνει να φαίνεσαι σλιμ και σέξι. Και ο κόσμος ψοφάει να φαίνεται λιγότερο χοντρός και χοντροκομμένος απ΄ όσο είναι. Αρέσει στον κόσμο η ευλυγισία, το ευέλικτο· αν και γενικώς στην εποχή μας επικρατούν οι φανατικοί, με τα άκαμπτα δόγματά τους και τις ευέλικτες γραμμές τους. Το μαύρο, λοιπόν, το χρώμα του μυστηρίου, του αγνώστου, της Μεγάλης Μητέρας από την οποία ξεπηδά το φως και η ζωή. Το μαύρο, το χρώμα του δογματισμού, του φονταμενταλισμού, του φασισμού, του πένθους, της μελαγχολίας, της εξουσίας του Σκοταδιού. Το μαύρο, το χρώμα του Μποντλέρ, των υπαρξιστών, των βαμμένων νυχιών, των φρικιών, των Velvet Underground, της ψυχεδέλειας, των Cure, των φετίχ εσωρούχων, των σαδομαζοχιστών. Νομίζω ότι αυτός ο αιώνας ανήκει αποκλειστικά στον σαδομαζοχισμό. Αρκεί να δείτε με τι ηδονή έχουμε βαλθεί, εγώ και συ, να καταστρέψουμε τη φύση, γνωρίζοντας ότι η καταστροφή της είναι και η δική μας, τελεσίδικη, καταστροφή. Το μαύρο, λοιπόν, θα είναι το επικρατέστερο χρώμα της εποχής μας. Και με το δίκιο του. Γιατί το μαύρο τα πάει περίφημα σε όλες τις εκφάνσεις του. Το μαύρο χρήμα σκίζει. Τα πάει τόσο καλά, τοπικά και πλανητικά, που κινδυνεύει να νικήσει και το «κανονικό», μη μαύρο χρήμα. Η μαύρη εργασία, η ανασφάλιστη δηλαδή, σκίζει και αυτή. Το μαύρο μυθιστόρημα, το noir όπως το αποκαλούν οι Γάλλοι, κατακτά τα βιβλιοπωλεία. Αρέσει και πουλά. Το «μαύρο μυθιστόρημα» που μιλά για την ανασφάλεια της καθημερινότητας, τη σκληρότητα των άγραφων νόμων, τη βία, την κρυφή και τη φανερή, τη διαπλοκή μεταξύ του μαύρου και του «κανονικού» χρήματος, τις μεθόδους της εξουσίας, την άγρια ταραχή του σεξ, την ακαταμάχητη έλξη του θανάτου. Γι΄ αυτό σ΄ ένα μαύρο μυθιστόρημα υπάρχει πάντα ένα ροζ φόντο, ένας σίριαλ κίλερ και κάποιος που αυτοκτονεί ή που αποπειράται να αυτοκτονήσει. Και τώρα που ανέφερα την αυτοκτονία. Η χρονιά που πέρασε έκλεισε με μιαν απόπειρα αυτοκτονίας ως κύρια είδηση. Αυτή που μόλις μπήκε άνοιξε με μια άλλη απόπειρα αυτοκτονίας. Μεσολάβησε και ένας δυνατός σεισμός, χωρίς καταστροφές ευτυχώς. Η ατμόσφαιρα θυμίζει μαύρο μυθιστόρημα, πάντως, σκέτο noir, και εγώ που δεν είμαι φαν του είδους έχω αρχίσει και νιώθω μιαν ανεξήγητη αγωνία για τη συνέχεια της ιστορίας. Το μαύρο, λοιπόν, τα πάει παντού περίφημα. Μόνο η Μαύρη Ήπειρος δεν πάει καλά. Και το μαύρο χρώμα της επιδερμίδας. Την χρονιά που μας πέρασε αυξήθηκαν οι επιθέσεις στην Ελλάδα ενάντια σε όσους το χρώμα της επιδερμίδας τους γέρνει προς το μαύρο και το μελαψό. Το ίδιο και σε όλη την Ευρώπη. Θυμάμαι τα λόγια ενός μαύρου φίλου μου, του Ηλία: «Εάν ήμουν μαύρη τσάντα Ηermes, θα με λάτρευαν. Εάν ήμουν μαύρη Ηarley Davidson, θα τρελαίνονταν να με αποκτήσουν και θα ήταν περήφανοι για μένα. Αν ήμουν μαύρο Wolksvagen θα ήμουν διαφήμιση στα καλύτερα σημεία της πόλης. Αν ήμουν μαύρο εσώρουχο Lejaby θα με πρόσεχαν σαν κόρη οφθαλμού. Είμαι όμως ένας άνθρωπος με μαύρη επιδερμίδα. Οι αστυνομικοί με σταματούν συχνά στον δρόμο για έλεγχο των χαρτιών. Μερικοί με αποφεύγουν ή με κοιτούν σαν να είμαι το πιο παράξενο πλάσμα του κόσμου». Πράγματι, αν ο Ηλίας ήταν μαύρη τσάντα Ηermes…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com