Το πνεύμα του τόνου

Αιώνιος, αμείλικτος!

«Πάει ο παλιός ο χρόνος, ας γιορτάσουμε παιδιά!

Ήρθε ο νέος με τα δώρα, με τραγούδια, με χαρά!». Να γιορτάσουμε τι; Ότι φορτωθήκαμε άλλον έναν; Να χαρούμε για τι; Για τα δώρα που μας φέρνει ο «νέος»; Μαύρα κι άραχλα τα μαντάτα του, όσο για τις χαρές και τα τραγούδια του, επωδός του προηγούμενου. Αλίμονο! Ανθρώπινες μάταιες επινοήσεις οι προσπάθειες μέτρησής του.

Χρονολογίες, ημερομηνίες, εκατονταετίες, χιλιετίες, π.Χ., μ.Χ., λίθινη εποχή, προϊστορική εποχή, ιστορική, σύγχρονη… Για το θνητό γένος ανθρώπων, ζώων και φυτών, ο ίδιος δεν χαμπαριάζει τίποτα απ΄ αυτά. Κυλά ήρεμος, αιώνιος, απαθής, αναίσθητος, αμείλικτος, αυτός ο μέγας είρων, ο ατελεύτητος, ο τα πάντα ετάζων και τα πάντα καθορίζων, ο καταλύων και ανασυνθέτων εποχές, φυσικές καταστροφές, επιβιώσεις και εξαφανίσεις όντων, ο απόλυτος άρχων πάσης ζωής και παντός θανάτου. Άτεγκτος τιμωρός της ανθρώπινης μωρίας, προοιωνίζεται τη μελλοντική πλήρη καταστροφή, με την αδήριτη επερχόμενη λαίλαπα του θερμοκηπίου. Ποιοι, αν επιζήσουν, και πώς θα καταγράψουν την νέα ιστορική εποχή της εξαφάνισης των ειδών; Κι όσοι αντέξουν τι θα γιορτάζουν στις νέες εκατονταετίες, χιλιετίες, αν υπάρξουν; «Πάει ο παλιός ο χρόνος, ας λυπόμαστε παιδιά, ήρθε ο νέος με τα μαύρα τα χειρότερα κακά»; Εκτός… εκτός και αν αλλάξουμε ζωή και κυρίως αλλάξουμε μυαλά, και κάνουμε τον χρόνο σύμμαχό μας. Υπάρχει ακόμα καιρός!