ΜΑΤΙΕΣ Στη δουλειά

Το έλεγε ο «βοηθός» του Διαβόλου, σύμφωνα με το ανέκδοτο, στον πονηρό Έλληνα, που νόμιζε ότι θα τη βγάλει καθαρή ακόμη και στην Κόλαση: «Το διάλειμμα τελείωσε. Επομένως, το κεφάλι μέσα!». Τα κεφάλια μέσα, λοιπόν, όλοι μας από σήμερα. Γραφείο, «κάρτα», μαγαζί, εργοστάσιο. Και τα παιδιά, πάλι με την τσάντα, πάλι απέναντι στον δάσκαλο.

Τα παιδιά, πάντως, όπως έλεγε και ο Σαρλ Τρενέ σ΄ ένα τραγούδι του, «βαριούνται τις Κυριακές». Και τις πολυήμερες γιορτές, θα πρόσθετα. Τις βαριόμουνα κι εγώ, εκείνα τα αρχαία χρόνια που ήμουν μαθητής, παρ΄ όλο που τις λαχταρούσα. Τώρα που το σκέφτομαι, τις λαχταρούσα λόγω ποδοσφαίρου, κατά πάσαν πιθανότητα: με έπαιρνε ο πατέρας μου και πηγαίναμε στο γήπεδο να δούμε την ΑΕΚ. Του Μαρόπουλου, του Δελαβίνια, του Τζανετή, του Γάσπαρη. Ωραίες εποχές.

Έχω κάτι «βερεσέδια» από τις τελευταίες μέρες του 2007. Το μεγαλύτερο: ο φόβος πλήρους αποσταθεροποίησης στο μακρινό Πακιστάν- υπάρχει πια, κάτι πραγματικά μακρινό στον πλανήτη;- μετά τη δολοφονία της Μπεναζίρ Μπούτο. Πυρηνικά, καθημερινοί σκοτωμοί, βομβιστές αυτοκτονίας, στρατιωτικός νόμος που κηρύσσεται και αίρεται, εξορίες, φυλακίσεις, ο γιος της Μπούτο (19 ετών) αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης… Χαλασμός και στην Κένυα! Με εκατοντάδες νεκρούς.

Να φύγω, όμως, από το αίμα, για να πάρω μια ανάσα από την ομορφιά.

Θυμάμαι τη Μελίνα: όποτε ήθελε να μου μιλήσει για μια γυναίκα που θεωρούσε καλλονή, μου έλεγε με συγκίνηση, αλλά και με στόμφο: «Λα μποτέ!» Και ήταν, όντως, καλλονή η δολοφονηθείσα ηγέτις του Λαϊκού Κόμματος. Είχε στο υγρό βλέμμα της, αλλά και στην αυστηρότητα των χαρακτηριστικών της, κάτι από την Ειρήνη Παπά. Δεν είχε όμως τη μελαγχολία. Τη λύπη της Ειρήνης.

Η Ιωάννα Πεπελάση, η κόρη του Διαμαντή, καθηγήτρια Πανεπιστημίου επίσης, σπούδασε τον ίδιο καιρό με την Μπεναζίρ Μπούτο, στο Χάρβαρντ. Τη ρώτησα, λοιπόν, τι θυμόταν από τη φοιτήτρια Μπούτο. Μου είπε: «Η Μπεναζίρ ήταν εξαιρετικά όμορφη! Αλλά όχι μόνο όμορφη. Η λάμψη της, η κίνησή της, η ευγένειά της, η προσωπικότητά της, εντυπωσίαζαν τους πάντες. Είναι φοβερό το ότι έφυγε τόσο νωρίς και με τέτοιο τρόπο…». Ένα «βερεσεδάκι» ακόμη: μου άρεσε πολύ το γεγονός ότι ο δήμαρχος Νικήτας Κακλαμάνης μίλησε την Πρωτοχρονιά από το Σύνταγμα και για ένα φιλικό προς το περιβάλλον 2008. Και θέλω να του σφίξω το χέρι για το «κοινωνικό παντοπωλείο», που λειτουργεί από πέρυσι, αλλά και για το «ξενοδοχείο των φτωχών», με τα 70 κρεβάτια, που θ΄ ανοίξει εφέτος. Δεν ξεχνώ, όμως και τα… κάλαντα που του έσουραν για τον Ελαιώνα, κάτοικοί του, ζητώντας του να ανακηρύξει αυτή τη χρονιά «έτος τσιμέντου». Και κάτι τελευταίο: γιατί σε ολόκληρη την περιοχή της Ακρόπολης δεν υπάρχει ένας κάδος ανακύκλωσης;