ΣΟΦΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ

Ο Ευαγγελάτος πριν από 35 χρόνια ανέβασε την «Άλκηστιν» ως μεικτό είδος, ως ιλαρόδραμα σε κοινή παράσταση με τον σατυρικό «Κύκλωπα», του Ευριπίδη επίσης. Τώρα στον «Βυσσινόκηπο» κατόρθωσε να ισορροπήσει σοφά τους δύο δραματουργικούς πόλους. Και το κλειδί που αποκάλυψε και εκμεταλλεύτηκε ερμηνευτικά στο υποκριτικό επίπεδο ήταν η ρητορική της καθημερινής δοκησισοφίας. Όλα τα πρόσωπα του έργου σπουδαιολογούν, φιλοσοφούν, αισθηματολογούν, φιλολογούν και πολιτικολογούν ανάγοντας σε περιωπή σημαντικού κοινοτοπίες, στερεότυπα και γενικολογίες. Περίτρομα μπρος στην πραγματικότητα ανθρωπάκια με πάθη, έπαρση και υπαρξιακή αμηχανία καλύπτουν της ταραχή τους και την τάση φυγής με ωραία λόγια και μελοδραματικές κορόνες.

Δύο πρόσωπα μονάχα διασώζονται από την ειρωνική ματιά του δραματουργού, ο Φιρς, ο παλιός υπηρέτης που δεν έχει αποδεχθεί την απελευθέρωση των δούλων (!) και ο Λοπάχιν, ο κουλάκος που γίνεται νεόπλουτος και θα συνεχίσει ως σύγχρονος καπιταλίστας. Η τάξη ανάμεσα είναι σπάταλη και στα υλικά πράγματα και κυρίως στα λόγια και στη μελοδραματική φιλολογία των φυλλάδων που μιμείται το ήθος τους και τη γλώσσα τους.