Παρακμή και μετεωρισμός

Ο Ευαγγελάτος μέσα στο άκρως συμβατικό σκηνικό του Πάτσα που αποπνέει παρακμή αλλά και μετεωρισμό που φώτισε έξοχα η Μάσχα, με μια πράγματι εντυπωσιακή μουσική υφολογικής ατμόσφαιρας του Γ. Αναστασόπουλου και με σταθερή βάση την αγέραστη μετάφραση του Λ. Καλλέργη, καθοδήγησε τον θίασο σε μια παράσταση ευφρόσυνης μελαγχολίας. Πώς τα ποντίκια χαρούμενα χοροπηδώντας σπεύδουν στην ανοιχτή φάκα με το τηγανισμένο τυρί!

Ο Φυσσούν (Γκάγεφ) έξοχη φιγούρα, βασανισμένη επιπολαιότητα, ο Χαραλάμπους (Λοπάχιν) με έντονες τις ταξικές του ενοχές μέσα στην ευεξία της προσωπικής του ικανότητας, η Χατούπη (Λιούμπα) μια επιπόλαιη που ρητορεύει όπως οι ντίβες της ρομαντικής όπερας, ο Κουρλαμπάς (Τροφίμωφ)

ένας ουτοπιστής σοσιαλιστής που ρητορεύει για το επαναστατικό μέλλον που θα έρθει και θα επιβληθεί ερήμην του (στην επανάσταση που θα γίνει ο Τροφίμωφ ή θα πάει στα Γκούλαγκ ή θα γίνει μισθοσυντήρητος της νομενκλατούρας). Η Μάλαμα, η Σκαφιδά, η Ασλάνογλου πλάθουν αληθινούς ανθρώπους. Η Τουλουπάκη ρητορεύει τη μοναξιά της (ορθά), ο Πουλάκος (Επιχόντωφ), ο Μπούγος (Πίσσικ), ο Πολυχρόνης (Γιάσσα) χαράσσουν έμμονες στη μνήμη καρικατούρες και ο Γιώργος Βελέντζας (Φιρς) σφραγίζει με σκηνικό κύρος μια παράσταση που κατορθώνει να αποκαλύψει το τσεχωφικό ζητούμενο, πως πίσω από την επιπόλαιη φλυαρία σπαράζει βουβά το υπαρξιακό τραγικό αδιέξοδο ανερμάτιστων ανθρώπων.