[ ΑΙΧΜΕΣ ] Τρύπια δεκάρα

Χρειαζόταν πραγματικά πολύ θάρρος για να δηλώσει ο Πρωθυπουργός στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του ότι εξακολουθεί να πολεμάει τη διαφθορά. Και θράσος επίσης. Γιατί δεν μπορεί να σκάνε στην αυλή σου (με ή χωρίς εισαγωγικά) σαν πυροτεχνήματα τα σκάνδαλα, να εμπλέκονται σ΄ αυτά άμεσοι και στενοί συνεργάτες σου- ο Ζαχόπουλος μέχρι που πήδησε από το μπαλκόνι δήλωνε «σύμβουλος του Πρωθυπουργού»- κι εσύ να δηλώνεις «είμαι και είμαστε σε διαρκή σύγκρουση με τα φαινόμενα διαφθοράς». Εντάξει, να το καταλάβουμε ότι είναι σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, επειδή αυτή η αποφορά που πνίγει τη χώρα εξαιτίας της υπόθεσης Ζαχόπουλου αγγίζει και τον ίδιο, καθότι προσωπική του επιλογή ήταν ο «κ. γενικός». Αλλά όχι κι έτσι. Δεν μπορεί να παραγράφει με τόσο άκομψο τρόπο τη συλλογική μνήμη και κρίση. Η στάση του συνιστά βαρύτατη ύβρη κατά της κοινωνίας και των πολιτών, που άλλα περίμεναν από αυτόν όταν του έδωσαν την ευκαιρία να κυβερνήσει τη χώρα το 2004 και ανανέωσαν την εντολή το 2007. Πράξη πολιτικού θάρρους θα συνιστούσε η έκφραση μιας συγνώμης για τον Ζαχόπουλο, αλλά και όλους τους κουμπάρους, τους κολλητούς και τους φίλους που επέδραμαν ως ακρίδες κατά του κράτους. Δεν το έκανε. Προτίμησε την εύκολη λύση της επανάληψης μιας αναφοράς που έχει πλέον τόση αξία όση και μια τρύπια δεκάρα. Επειδή όλοι πια γνωρίζουν πως όχι μόνο δεν πολέμησε τη διαφθορά, αλλά την ενίσχυσε με την ανοχή και την ανικανότητά του να την αντιμετωπίσει…